Дрыль (, С.427) — ручны, пнеўматычны або электрамеханічны інструмент або машына для свідравання і апрацоўкі адтулін у метале, дрэве, пластмасе і інш. Ён абсталяваны свердзелам для прасвідравання адтулін або адвёрткай для мацавання крапежных элементаў. Гістарычна яны працавалі ўручную, а пазней — ад , але бесправадныя дрылі на акумулятарах усё часцей распаўсюджваюцца дзякуючы павышэнню эфектыўнасці і прастаце выкарыстання.
Дрылі звычайна выкарыстоўваюцца ў , металаапрацоўцы, будаўніцтве, металарэзных станках і камунальных праектах. Спецыяльна распрацаваныя версіі вырабляюцца для хірургіі, , мініяцюр і іншых ужыванняў.
Гісторыя
Каля 35 000 г. да н.э. Homo sapiens адкрыў для сябе перавагі прымянення ратацыйных інструментаў. Іх асноўнай часткай быў завостраны камень, які круцілі паміж рукамі, каб прасвідраваць адтуліну ў іншым матэрыяле. Гэта прывяло да з’яўлення ручнога свердзела — гладкай палачкі, якую часам прымацоўвалі да крэмніевага наканечніка і расціралі паміж далонямі. Гэтым карысталіся многія старажытныя цывілізацыі па ўсім свеце, у тым ліку мая. Найстарэйшыя знойдзеныя перфараваныя артэфакты, такія як косці, слановая косць, ракавіны і , адносяцца да эпохі .
— першыя механізаваныя дрылі, бо яны пераўтвараюць зваротна-паступальны рух у , і іх гісторыя датуецца прыкладна 10 000 гадоў. Было выяўлена, што абвязванне шнура вакол палкі, а затым прымацаванне канцоў вяроўкі да канцоў палкі (смычка) дазваляе карыстальніку свідраваць хутчэй і больш эфектыўна. Лучковыя дрылі ў асноўным выкарыстоўваліся для , а таксама ў старажытных сталярных і каменных работах і стаматалогіі. Археолагі выявілі ў Мергарху, Пакістан, неалітычны могільнік, які датуецца часамі харапскіх народаў, каля 7500-9000 гадоў таму, у якім знаходзіліся целы дзевяці дарослых з адзінаццаццю прасвідраванымі зубамі. У магіле ў Фівах ёсць іерогліфы, якія адлюстроўваюць егіпецкіх і вытворцаў пацерак, якія выкарыстоўвалі лучковыя дрылі. Найранейшыя сведчанні выкарыстання гэтых прылад у Егіпце датуюцца прыкладна 3300 г. да н.э. па знаходцы свердзела ад лучковага дрыля ў некропалі Бадарыйскай культуры. Выкарыстанне лучковых свідравальных прылад было шырока распаўсюджана ў Еўропе, Афрыцы, Азіі і Паўночнай Амерыцы ў старажытныя часы і выкарыстоўваецца дагэтуль. З гадамі было распрацавана мноства невялікіх варыяцый лучковых і раменьчыкавых дрылёў для розных мэтаў свідравання матэрыялаў або распальвання агню.
было распрацавана ў старажытным Егіпце каля 3000 г. да н.э.. быў вынайдзена ў рымскія часы. Ён складаецца з вертыкальнага , выраўнаванага з дапамогай гарызантальнага прутка, і махавіка для падтрымання дакладнасці і імпульсу.
Наканечнік пустацелага свердзела, які ўпершыню быў выкарыстаны каля XIII стагоддзя, складаўся з палачкі з трубчастым кавалкам металу, напрыклад, медзі, на канцы. Гэта дазваляла прасвідраваць адтуліну, фактычна шліфуючы толькі яе вонкавую частку. Гэта цалкам аддзяляе ўнутраны камень або дрэва ад астатніх, што дазваляе свердзелу здрабняць менш матэрыялу для стварэння адтуліны падобнага памеру.
У той час як помпавы і лучковы дрыль выкарыстоўваліся ў заходняй цывілізацыі для свідравання меншых адтулін на працягу большай часткі гісторыі чалавецтва, выкарыстоўваўся для свідравання большых адтулін, пачынаючы з перыяду паміж рымскай і сярэднявечнай эпохамі. Шнек дазваляў ствараць большы крутоўны момант для большых адтулін. Невядома, калі быў вынайдзены ; аднак самы ранні знойдзены дагэтуль датуецца XV стагоддзем. Гэта тып ручнога дрыля, які складаецца з дзвюх частак. У верхняй палове скаба-дзяржальня, а ў ніжняй — свердзел. Свердзел можна замяніць па меры зносу. У шнеку выкарыстоўваецца круцільны спіральны вінт, падобны да распаўсюджанага сёння архімедава вінта. Варта таксама ўзгадаць пра , бо гэта паменшаная версія шнека.
Архімедаў вінт, які выкарыстоўваўся ў дрылях для выдалення бруду ад перфарацыі з адтуліны, быў вынайдзены ў эліністычным Егіпце каля 300 г. да н.э..
На былі вынайдзены яшчэ ў 221 г. да н.э. падчас кітайскай , здольныя дасягаць глыбіні 1500 м. Бурыльныя ўстаноўкі ў старажытным Кітаі былі драўлянымі і працаёмкімі, але маглі праходзіць праз цвёрдую пароду. Бурыльная машына з’явілася ў Еўропе ў XII стагоддзі. Вядома, што ў 1835 годзе Ісаак Сінгер пабудаваў паравую буравую машыну, якая падобную па прынцыпе на кітайскія ўзоры. Варта таксама коратка абмеркаваць раннія ; гэта былі станкі, якія паходзяць ад лучковых дрылёў, але прыводзіліся ў рух ветракамі або вадзянымі коламі. Свідравальныя станкі складаліся з механічных дрылёў, якія можна было падымаць або апускаць у матэрыял, што дазваляла карыстальніку прыкладаць менш намаганняў.
У 1813 годзе Рычард Трэвітык распрацаваў паравы ратацыйны дрыль, які таксама стаў першым дрылём, што працаваў на пары. У 1848 годзе Джонатан Дж. Каўч вынайшаў першы пнеўматычны ўдарны дрыль.
Наступным вялікім дасягненнем у тэхналогіі свідравання стаў электрарухавік, які прывёў да вынаходніцтва . Гэта прыпісваюць горным інжынерам і з Мельбурна, Аўстралія, якія запатэнтавалі электрычны бур у 1889 годзе«Specifications for registration of patent by William Blanch Brain and Arthur James Arnot titled — Improvements in electrical rock drills coal diggers and earth cutters» National Archives of Australia.1889. Першы партатыўны ручны дрыль быў створаны ў 1895 годзе братамі і Карлам Файнамі са Штутгарта, Германія. У 1917 годзе кампанія запатэнтавала першы партатыўны дрыль з курковым пераключальнікам і пісталетнай дзяржальняй. Гэта быў пачатак эры сучаснага свідравання. За апошняе стагоддзе электрычныя дрылі былі створаны ў розных тыпах і памерах для розных канкрэтных мэтаў.
Тыпы Існуе мноства тыпаў дрылёў: некаторыя прыводзяцца ў рух ручным прывадам, іншыя выкарыстоўваюць электрычнасць (электрычны дрыль) або (пнеўматычны дрыль) у якасці рухавіка, а меншасць прыводзіцца ў рух рухавіком унутранага згарання (напрыклад, дрылі земляных бураў). Дрылі з ударным дзеяннем () часцей за ўсё выкарыстоўваюцца ў цвёрдых матэрыялах, такіх як (цэгла, бетон і камень) або горная парода. выкарыстоўваюцца для свідравання свідравін у зямлі для здабычы вады або нафты. Нафтавыя свідравіны, вадзяныя свідравіны або свідравіны для ствараюцца з дапамогай вялікіх буравых установак. Некаторыя тыпы ручных дрылёў таксама выкарыстоўваюцца для закручвання шурупаў і іншых . Некаторыя невялікія прыборы без уласнага рухавіка могуць працаваць ад дрыля, напрыклад, невялікія помпы, шліфавальныя машыны і г.д.
Прымітыўныя Некаторыя віды дрылёў выкарыстоўваліся з дагістарычных часоў, як для свідравання адтулін у цвёрдых прадметах, так і ў якасці .
— стрыжань круціцца адной рукой — вал круціцца за кошт трэння рук — стрыжань круціцца шнуром лука, які рухаецца туды-сюды. — вал круціцца шляхам націскання на ручную планку і махавіком
З ручным прывадам
Ручны дрыль — інструмент ручнога свідравання, выкарыстоўвае сілу чалавека. Ужываецца для свідравання адтулін у розных матэрыялах. Ручныя металічныя дрылі выкарыстоўваюцца ўжо стагоддзямі. Яны ўключаюць:
, прамы стрыжань з лязом для рэзання дрэва ўнізе і Т-падобнай ручкай , мадыфікаваны свярдзёлак, які прыводзіцца ў рух з дапамогай каленчатага вала , невялікая прылада для свідравання адтулін , падобнае да зашрубкі, але са свідравальным наканечнікам — інструмент, які выкарыстоўваецца падчас аперацый на чэрапе
, які выкарыстоўвае спіральныя або Ручны ювелірны дрыль — невялікі дрыль з
Электрадрылі
Дрылі, якія працуюць ад электрычнасці (або радзей ад сціснутага паветра), з’яўляюцца найбольш распаўсюджанымі інструментамі ў сталярных і механічных майстэрнях.
Электрычныя дрылі могуць быць праваднымі (якія сілкуюцца ад праз ) або (якія сілкуюцца ад акумулятарных электрычных батарэй). Апошнія маюць здымныя акумулятарныя блокі, якія можна мяняць, каб забяспечыць бесперапыннае свідраванне падчас падзарадкі.
Папулярным спосабам выкарыстання ручных электрычных дрылёў з’яўляецца ўкручванне шруб у дрэва з дапамогай . Дрылі, аптымізаваныя для гэтай мэты, маюць , каб пазбегнуць пашкоджання на галоўцы шрубы.
Дрыль з пісталетнай дзяржальняй — найбольш распаўсюджаны тып ручнога электрычнага дрыля. Прамавугольны дрыль — выкарыстоўваецца для свідравання або закручвання шруб у цяжкадаступных месцах. — спалучае вярчальны рух з ударным дзеяннем для свідравання . Ударны механізм можа быць уключаны або адключаны па меры неабходнасці. — вялікі электрычны дрыль з жорсткай рамай, асобна ўсталяваны на працоўным стале спалучае ў сабе асноўны спецыяльны ўдарны механізм з асобным механізмам кручэння і выкарыстоўваецца для больш грунтоўных матэрыялаў, такіх як мур або бетон.
Большасць электрычных перфаратараў маюць магутнасць ад 600 да 1100 Вт. ККД звычайна складае 50-60 %, г. зн. 1000 Вт уваходнай магутнасці пераўтвараецца ў 500—600 Вт выходнай (кручэнне дрыля і ўдарнае дзеянне).
На працягу значнай часткі XX стагоддзя можна было набыць прыстасаванні для пераўтварэння ручных электрычных дрылёў з правадным силкаваннем у шэраг іншых электраінструментаў, такіх як арбітальныя шліфавальныя машыны і , гэта было танней, чым купляць спецыялізаваныя версіі такіх інструментаў. Па меры падзення цэн на электраінструменты і адпаведныя электрарухавікі такое абсталяванне стала значна менш распаўсюджаным.
Раннія акумулятарныя дрылі выкарыстоўвалі зменныя 7.2 V акумулятарныя блокі. З гадамі напружанне акумулятараў павялічылася і цяпер самае звычайнае напружанне — гэта 18 V, але сустракаюцца дрылі і з больш высокім напружаннем, напрыклад, 24 V, 28 V і 36 V. Гэта дазваляе ствараць бесправадным інструментам такі ж крутоўны момант, як і некаторымі праваднымі дрылямі.
Распаўсюджанымі тыпамі акумулятараў з’яўляюцца і , прычым кожны з іх займае каля паловы . Нікель-кадміевыя акумулятары існуюць даўжэй, таму яны таннейшыя (іх галоўная перавага), але маюць больш недахопаў у параўнанні з літый-іённымі акумулятарамі. Недахопамі нікель-кадміевых акумулятараў з’яўляюцца абмежаваны тэрмін службы, , праблемы з навакольным асяроддзем пры ўтылізацыі і, у рэшце рэшт, кароткае замыканне з-за росту . Літый-іённыя акумулятары становяцца ўсё больш распаўсюджанымі з-за кароткага часу зарадкі, больш працяглага тэрміну службы, адсутнасці і малой вагі. Замест таго, каб зараджаць інструмент на працягу гадзіны, каб атрымаць 20 хвілін выкарыстання, 20 хвілін зарадкі могуць дазволіць інструменту працаваць у сярэднім гадзіну. Літый-іённыя акумулятары таксама захоўваюць зарад значна даўжэй, чым нікель-кадміевыя акумулятары, каля двух гадоў, калі іх не выкарыстоўваць, у параўнанні з 1-4 месяцамі для нікель-кадміевых акумулятараў.
Ударныя дрылі
У 1955 годзе фірма «Метаба» выпусціла першы серыйны дрыль ударнага дзеяння.