Грунт (ст.-белар. кгрунтъ,грунтъГістарычны слоўнік беларускай мовы , Т.15 ад — глеба, зямля, аснова) — горныя пароды і глебы, якія залягаюць у верхняй частцы зямной кары, пераважна ў зоне выветрывання, знаходзяцца ў сферы ўздзеяння вытворчай дзейнасці чалавека і могуць быць скарыстаныя ў якасці падмуркаў, асяроддзя і матэрыялаў для розных збудаванняў.
Грунты з’яўляюцца аб’ектам вывучэння грунтазнаўства.
Зноскі
Літаратура Ананьев, В. П. Инженерная геология и гидрогеология: учебник для вузов / В. П. Ананьев, Л. В. Передельский. — М.: Высш. школа, 1980.
Катэгорыя:Геалогія