Крато́н (ад — сіла, моц) — кансалідаваны ўчастак зямной кары, няздольны да пераўтварэння пад уплывам альпінатыпнай складкавасці.
Вылучаюць паднятыя кратоны — масівы пераважна сіялічнага (Si, Al) складу (старажытныя платформы), і апушчаныя кратоны — масівы з сіматычнай (Si, Fe, Mg) асновай (пераважна вобласці дна акіянаў).
Тэрмін уведзены нямецкім геолагам Г. Штыле ў 1940 годзе (замест прапанаванага ў 1928 годзе аўстрыйскім геолагам Л. Коберам «кратаген»), ужываецца ў геалагічнай і геаграфічнай літаратуры.
Гл. таксама Таласакратон Суперкантынент Старажытныя акіяны
Крыніцы
Літаратура
Спасылкі Геологический словарь. Крато́н // Усерасійскі навукова-даследчы геалагічны інстытут імя А. П. Карпінскага
Катэгорыя:Палеагеаграфія