Яўрэі ў Чэхіі — нацыянальная меншасць, якая складае каля 10-11 тыс. чалавек і існуе з X стагоддзя. Чэшскія яўрэі належаць да ашкеназскай групы.

10-12 ст

Паводле легенд, якія існавалі ў некаторых яўрэйскіх абшчынах Чэхіі (у мараўскіх мястэчках Іваніцэ, Емніцэ, Пагаржаліцэ і Тршэбіч), яўрэі пачалі сяліцца ў Чэхіі ўжо ў першых стагоддзях нашай эры. Па тэрыторыі сучаснай Чэхіі ў 7-10 ст. праходзіў адзін з маршрутаў раданітаў. У Рафлштэтэнскім мытна-навігацыйным статуце (903—906), які рэгуляваў гандлёвыя адносіны паміж славянскай дзяржавай Вялікая Маравія (ядро якой складалі Маравія і Багемія) і дзяржавамі, дзе кіравалі прадстаўнікі дынастыі Каралінгаў, згадваюцца багемскія яўрэі-камерсанты, у тым ліку і гандляры рабамі. Да другой паловы 960-х гг. адносіцца паведамленне яўрэйскага вандроўцы Ібрахіма Ібн Яакуба з Тартосы пра яўрэйскіх гандляроў рабамі ў Празе (дагэтуль прынята адносіць узнікненне пражскай абшчыны). У 988 г. Адальберт, біскуп Прагі, сышоў са сваёй пасады з-за таго, што яму не ўдалося выкупіць групу рабоў-хрысціян, набытых яўрэйскім купцом. У летапісе Казьмы Пражскага некалькі разоў гаворыцца пра тое, што ў 11 ст. ў Празе жылі казачна багатыя яўрэі; верагодна, гэта былі ліхвяры, якія крэдытавалі буйных феадалаў. У хроніцы Казьмы распавядаецца таксама аб тым, што ў 1067 нейкі выхрыст пабудаваў на поўдні Маравіі замак Подывін, а пад 1091 згадваюцца яўрэі ў Брно. У грамаце, датаванай 1066, але складзенай, па ўсёй верагоднасці, значна пазней, фігуруюць яўрэйскія купцы з Багемскага горада Літамержыцэ.

Як вынікае з яўрэйскіх і хрысціянскіх крыніц, многія багемскія яўрэі былі забіты ўдзельнікамі 1-га крыжовага паходу, якія ўварваліся ў каралеўства Чэхія (да 1085 — Пражскае княства; з 1019 ці 1029 у яго склад уваходзіла і Маравія) ў 1096 г., або падвергліся гвалтоўнаму хрышчэнню. Яўрэі, вярнуўшыся пасля сыходу крыжакоў у іўдаізм, вырашылі пакінуць Багемію (1098). У адказ кароль Враціслаў аддаў загад аб поўнай канфіскацыі маёмасці яўрэйскіх сем’яў, якія наважыліся з’ехаць з яго краіны (па сведчанні Казьмы Пражскага, у іх было аднята больш багаццяў, чым грэкі калісьці набралі ў Троі). Нягледзячы на эміграцыю часткі яўрэяў, пражская абшчына працягвала існаваць і ў першай чвэрці 12 ст.; У гэты час у горадзе была пабудавана сінагога, дзе, паводле некаторых паведамленняў, яўрэйскія камерсанты захоўвалі свае капіталы. Як сцвярджае Казьма Пражскі, кароль Уладзіслаў, які кіраваў у 1109—1125 гг., забараніў хрысціянам наймацца ў слугаванне да яўрэяў, а пад 1124 у хроніцы Казьмы распавядаецца аб вяртанні ў іўдаізм Яакава Апеллы, які прыняў у свой у 1096 хрысціянства і які заняў высокую пасаду пры двары чэшскага караля. У сачыненні Іцхака Дарбела (вучня Яакава бен Мэір Тама), напісаным у сярэдзіне 1140-х гг., згадваецца яўрэйская абшчына горада Оламаўц (Маравія); не пазней другой паловы 12 ст. яўрэйскія абшчыны паўсталі таксама ў Багемскіх гарадах Хэб і Літамержыцэ. Аб чэшскім яўрэйстве гаворыцца і ў запісках Біньяміна з Тудэлы (1160—1170-я).

13 ст

У 13 ст. становішча яўрэяў Чэхіі было надзвычай спрыяльным. Яны знаходзіліся пад заступніцтвам караля, плацілі невялікі падушны падатак (да 1222 — толькі адзін пфеніг у год) і займаліся галоўным чынам крэдытнай справай і гандлем харчавання, перш за ўсё мясам. Яўрэйскае насельніцтва Багеміі і Маравіі моцна пацярпела ў выніку ўварвання татараў (1241), аднак неўзабаве ўсе абшчыны абедзвюх абласцей былі адноўлены, шмат у чым дзякуючы прытоку перасяленцаў з суседніх краін; Чэхія стала адным з найбуйнейшых цэнтраў рассялення ашкеназаў. У 1254 Отакар II падаў яўрэям грамату, якая была заснавана на аналагічным указе, выдадзеным дзесяццю гадамі раней аўстрыйскім герцагам Фрыдрыхам II. У грамаце Отакара ўтрымліваліся, у прыватнасці, наступныя палажэнні: яўрэі маюць права бесперашкодна перамяшчацца па ўсёй краіне; забойства яўрэя караецца гэтак жа, як і забойства хрысціяніна, а ўся маёмасць вінаватага адыходзіць у каралеўскую казну; за рану, нанесеную яўрэю, хрысціянін павінен выплаціць яму 12 марак срэбрам (не лічачы кампенсацыі выдаткаў на лячэнне), а каралю — штраф у памеры 12 марак золатам; выкраданне яўрэйскага дзіцяці прыраўноўваецца да крадзяжу і караецца гэтак жа; апаганьванне яўрэйскіх могілак караецца пакараннем смерцю, сінагогі — штрафам на карысць «яўрэйскага суддзі»; вінаваціць яўрэяў ва ўжыванні хрысціянскай крыві забараняецца; ў выпадку цяжбы паміж яўрэем і хрысціянінам сцверджанні апошняга лічацца галаслоўнымі, пакуль іх не пацвердзіў хоць бы адзін сведка-яўрэй, у дні яўрэйскіх святаў яўрэяў не варта выклікаць у суд па маёмасных справах; буйныя рознагалоссі паміж яўрэямі можа вырашаць толькі кароль або прызначаны ім саноўнік; яўрэям дазваляецца даваць грошы ў доўг пад працэнты, прымаючы ў заклад любыя рэчы, за выключэннем царкоўных рэчаў і скрываўленай або мокрай вопраткі; яўрэі могуць бяспошлінна перавозіць нябожчыкаў з адной мясцовасці ў іншую (Пражскія яўрэйскія могілкі былі ў той час адзінымі ў краіне). У тым жа годзе Отакар II загадаў распаўсюдзіць у Чэхіі булу Папы Інакенція IV, якая забараняе гвалтоўна хрысціць яўрэяў, рабаваць іх, наносіць ім шкоду, прымушаць бязвыплатна працаваць і вінаваціць у рытуальных забойствах, а таксама разбураць яўрэйскія могілкі і эксгумаваць рэшткі яўрэяў. У 1268 г. Отакар II пацвердзіў сваю грамату, а паміж 1273 і 1278 на год вызваліў яўрэяў Брно ад выплаты падаткаў. Ведаючы аб добразычлівым дачыненні караля да яўрэяў, біскуп горада Оламаўц Бруна ўхіліўся ў 1267 г. ад удзелу ў Саборы царкоўным у Вене, дзе было прынята некалькі антыяўрэйскіх пастаноў (у той жа час у 1273 ён звярнуўся да Папы Рымскага са скаргай на оламаўцкіх яўрэяў, якія наймалі хрысціянак у якасці карміцелак, якія прымаюць у заклад царкоўнае начынне і спаганяць па грашовых пазыках надмерна высокія працэнты). Сын Отакара II, Вацлаў II, пацвердзіў у 1283 (адразу пасля ўступлення на трон) і ў 1305 грамату 1254, а ў 1298 не дапусціў у краіну прыхільнікаў рыцара Рындфлейша, якія знішчылі вялікую колькасць яўрэяў у сумежных з Чэхіяй германскіх землях. За гэта яўрэйскім абшчынам прыйшлося зрабіць у каралеўскую казну асаблівы — і надзвычай высокі — «ўнёсак за заступніцтва».

У 12-13 стст. Чэхія (перш за ўсё Багемія) — адзін з важных ачагоў яўрэйскай вучонасці: тут жылі тасафісты Іцхак бен Мардэхай з Прагі (акронім Рыбам), Яакаў ха-Лаван і яго сын Іцхак, Эліэзер бен Іцхак, Машэ бен Яакаў, талмудыст Машэ бен Хіздай, каментатар літургічных тэкстаў Аўрахам бен Азріэлі, граматык Іекутыэль бен Іехуда ха-Кохен (вядомы таксама як Залман Накдан). У Багеміі нарадзіўся і вучыўся (у Яакава ха-Лавана і яго сына, а таксама ў Аўрахама бен Азріэлі) Іцхак бен Машэ з Вены (Рыяз), аўтар фундаментальнай галахічнай працы «Ор Зару» («Святло, якое рассейваецца»). Цесныя дзелавыя сувязі з багеміяй падтрымліваў Птахія з Рэгенсбурга, сын Яакава ха-Лавана. У 1270 г. у Празе адкрылася пышная сінагога «Алтнойшул» (найстарэйшая з захаваных дагэтуль сінагог Еўропы).

14 ст

Пасля таго, як у 1310 Багемія і Маравія перайшлі пад уладу дынастыі Люксембургаў, становішча яўрэйскага насельніцтва абедзвюх абласцей пачало паступова пагаршацца. У 1336 кароль Іаган канфіскаваў грашовыя фонды пражскай абшчыны, а калі высветлілася, што яны складаюць толькі дзве тысячы марак, загадаў арыштаваць усіх багемскіх яўрэяў і не выпускаць іх, пакуль яны не заплацяць выкуп. У 1337 яўрэйскія абшчыны Часлава і Індржыхуў-Градзец падвергнуліся нападу бандаў «армлядэраў»; ў 1338 г. яўрэі шэрагу багемсміх і мараўскіх гарадоў загінулі ў выніку разні, справакаванай весткай пра апаганенне госціі, нібыта здзейсненае ў аўстрыйскім мястэчку Пулкау. У 1345 г. Карл IV (намеснік Чэхіі ў 1333—1346 гг., кароль у 1346—1378 гг.), падаў мараўскім гарадам Брно і Йіглаве права выдаваць яўрэям від на жыхарства, у 1347 г. прызначыў зборшчыкам усіх яўрэйскіх падаткаў пражскага яўрэя Тростліна, а ў 1348 дазволіў яўрэям сяліцца ў новай частцы Прагі (пры ўмове, што яны пабудуюць тут каменныя дамы) і вызваліў іх ад выплаты падаткаў на 12 гадоў.

У перыяд эпідэміі «Чорнай смерці» (канец 1340-х — пачатак 1350-х гг.) у Чэхіі — у адрозненне ад многіх іншых краін Цэнтральнай і Заходняй Еўропы — не было масавых забойстваў і пераследаў яўрэяў (адзінае выключэнне склаў горад Хэб, дзе ў 1350 г. загінула ўся абшчына), і таму тут абгрунтаваліся шматлікія яўрэйскія сем’і, збеглыя або выгнаныя з розных германскіх зямель. У 1348 г., калі Эрнст, архібіскуп Чэхіі, загадаў яўрэям насіць асаблівую вопратку і забараніў ім наймаць хрысціянак у якасці карміцелак, Карл IV адмяніў гэта распараджэнне, спаслаўшыся на тое, што яўрэі Багеміі і Маравіі з’яўляюцца «каммеркнехтамі», літаральна «слугамі казны», і таму вырашэнне пытанняў, звязаных з іх статусам, з’яўляецца выключнай прэрагатывай кароны. У 1356 г. Карл IV пацвердзіў прывілей 1254, а ў 1362 дазволіў яўрэйскім ліхвярам прымаць у заклад нерухомую маёмасць, у той жа час ён неаднаразова вызваляў хрысціян ад выплаты даўгоў яўрэям (напрыклад, ў 1361 г.). Такую ж палітыку праводзіў і яго сын Вацлаў (1378—1419): разглядаючы яўрэяў як васалаў кароны, ён абараняў іх ад феадальнай шляхты і духавенства, але разам з тым не раз арыштоўваў усё яўрэйскае насельніцтва краіны і канфіскоўваў маёмасць яўрэяў (напрыклад, у 1384 г.; у тым жа годзе Вацлаў загадаў каралеўскім чыноўнікам дапамагаць яўрэям спаганяць даўгі з хрысціян). 18 красавіка 1389 г. ў Празе, дзе многія бюргеры запазычылі яўрэям-ліхвярам, адбыўся буйны пагром, падчас якога загінула каля трох тысяч чалавек; ўласнасць, якая ім належала, адышла ў казну (5 тон срэбра). Кароль не толькі не пакараў забойцаў, але і загадаў (на наступны дзень пасля пагрому) арыштаваць усіх ацалелых яўрэяў і канфіскаваць іх маёмасць, 15 верасня таго ж года было нова распараджэнне аб садзейнічанні яўрэям пры спагнанні даўгоў (якое прадугледжвала перадачу ў казну часткі канфіскаваных у даўжнікоў грошай і каштоўнасцей). У 1393 Вацлаў забараніў феадалам судзіць яўрэяў і вызначыў парадак выплаты запазычанасці яўрэйскім пазыкоўцам: яўрэям было, у прыватнасці, дазволена злосных неплацельшчыкаў трымаць пад арыштам, на хлебе і вадзе (але толькі ў дамах, якія належалі хрысціянам), а ў некаторых выпадках — прысвойваць закладзеную такімі неплацельшчыкамі нерухомасць (у выніку ў Чэхіі на кароткі тэрмін узнікла група яўрэяў-землеўладальнікаў). Акрамя таго, кароль дазволіў яўрэям, гвалтоўна ахрышчоным у 1389 г., вярнуцца да іўдаізму і спыніць спробу царкоўных уладаў пакараць іх як ератыкоў. Уступіўшы ў зацяжны канфлікт з феадаламі і духавенствам, Вацлаў звярнуўся за фінансавай падтрымкай да яўрэяў; атрымаўшы ад іх буйную суму, ён на тры гады вызваліў усё яўрэйскае насельніцтва краіны ад выплаты падаткаў.

15 ст

Паколькі ўдзельнікі гусіцкага руху, які ахапіў у 1410—1430-х гг. большую частку Чэхіі, выступалі супраць каталіцкага істэблішменту і дэкларавалі сваё імкненне прытрымлівацца маральных нормаў яўрэйскай Бібліі, а таксама выконваць частку запаведзяў, адпрэчаных хрысціянскай царквой, у прыватнасці, тыя з іх, якія датычацца кашрута і рытуальнага забою, яўрэі спачувалі гусітам, а ў некаторых выпадках дапамагалі ім, у тым ліку грашыма і зброяй (нягледзячы на негатыўнае стаўленне многіх рабінаў да такога роду ўмяшання ў канфлікты паміж хрысціянамі). Паводле паведамлення аднаго з летапісцаў, літургічны паэт Авігдор Каро (памёр у 1439 г.; яму належыць вядомая кіна, у якой апісваецца пражская разня 1389) склаў для гусітаў некалькі рэлігійных гімнаў. За падтрымку руху яўрэі былі выгнаны з Йіглаве (1426) і Хеба (1430; паводле некаторых крыніц, указ аб выгнанні распаўсюджваўся на ўсю Багемію, аднак неўзабаве рушыла ўслед яго адмена), а таксама разам з тым, у Хамутова табарыты (прадстаўнікі радыкальнага крыла гусітаў) прапанавалі яўрэям хрысціцца, а калі яны адмовіліся, зажыва спалілі іх.