Ке́ры (, адз. лік ) — увасабленне лёсу ў старажытных грэкаўМифы народов мира. М., 1991-92. В 2 т. Т. 1. С. 641, Любкер Ф. Реальный словарь классических древностей. М., 2001. В 3 т. Т. 1. С. 315; Гл. Нон. Дзеянні Дыяніса XXXII 196.; першапачаткова душы памерлых, якія зрабіліся крыважэрнымі дэманамі, што прыносяць людзям пакуты і смерць. Старажытныя грэкі ўяўлялі кер крылатымі жаночымі істотамі, якія падляталі да паміраючага чалавека і выкрадалі яго душу.
Згаданы ў Іліядзе(XVIII 535: у Гнедзіча — Смерць), Адысею (V 387; XII 157; XIV 207; XV 235), у «Арганаўтыцы» Апалонія (I 683 і інш.). Божаствы смерці, народжаны НюктайГесіёд. Тэагонія 211.217.
Верш, які прыпісваецца Гесіёду, апісвае Кер як выродлівых страшыдлаў, змрочных, са скрыгочучымі зубамі, апырсканых крывёй, які спрачаюцца адна з адной за загінулых на поле бітвы, кроў якіх яны высмоктваюцьгл. Псеўда-Гесіёд. Шчыт Геракла 249—264.. Выява Керы ззаду Палініка было на куфры КіпселаПаўсаній. Апісанне Элады V 19, 6.
Пазней Керы былі атаясамлены з эрыніяміЕўрыпід. Электра 1254. Часам Кера апісвалася як адзіная багіня бяды, яна была змрочнай дачкой Нюкты (Ночы) і Эрэба (Цемры). Маляваліся з крыламі ці з чорнымі рукамі і з чырвонымі вуснамі.
Літаратура
Катэгорыя:Старажытнагрэчаскія багіні Катэгорыя:Багі паводле алфавіта