Пост-рок () — музычны жанр, які характарызуецца нетрадыцыйным выкарыстаннем стандартных рок-прылад, высокай музычнай шчыльнасцю. Музыка пост-рока аб'ядноўвае ў сабе элементы разнастайных музычных жанраў, такіх як эмбіент, джаз, электронная музыка, рок, эксперыментальная музыка, краўт-рок. Імправізацыя гуляе важную ролю ў пост-року. Пост-року таксама блізкія традыцыі жанру нью-эйдж.
Тэрмін упершыню ўвёў англійскі музычны крытык Сайман Рэйналдс (Simon Reynolds) у 123-м нумары часопіса The Wire (вядомы англійскі музычны часопіс). Ён назваў пост-рокам выгляд музыкі, «дзе ўласцівыя року прылады выкарыстоўваюцца для тэмбру і тэкстуры, а не для рыфаў і акордаў» («using rock instrumentation for non-rock purposes, using guitars as facilitators of timbres and textures rather than riffs and power chords»).
Першапачаткова тэрмінам «пост-рок» звалі музыку такіх гуртоў, як Stereolab, Cul de Sac, Laika, Disco Inferno, Moonshake і інш., пазней так сталі зваць усю інструментальную электронную музыку пасля 1994 года, на якую аказалі ўплыў джаз і краўт-рок. Гурты пачатку 1990-х гадоў, такія як Slint, і нават 1980-х (Talk Talk) аказалі вялікі ўплыў на пост-рок.
Як і шматлікія іншыя музычныя тэрміны, «пост-рок» апісвае самыя разнастайныя варыянты гучання. Напрыклад, пост-рокам завуць музыку гуртоў Tortoise і Mogwai, хоць яна моцна адрозніваецца.
Найболей вядомыя пост-рок-гурты:
65daysofstatic A Silver Mt. Zion Caspian Clann Zú Do Make Say Think Explosions in the Sky God Is an Astronaut Godspeed You! Black Emperor ISIS Mogwai Mooncake Mono Pelican Port-Royal Red Sparowes Sigur Rós The Samuel Jackson Five Tortoise If These Trees Could Talk Balmorhea World's End Girlfriend Set Fire To Flames The Evpatoria Report The Ascent of Everest This Will Destroy You The Seven Mile Journey Epic45 toe té
Гл. таксама Пост-метал
Катэгорыя:Рок