Блізкаўсходні тэатр ваенных дзеянняў Першай сусветнай вайны — тэатр ваенных дзеянняў паміж Асманскай імперыяй і дзяржавамі Антанты ў час Першай сусветнай вайны. Баявыя дзеянні тут пачаліся ў лістападзе 1914 года.
З-за геаграфічных і палітычных умоў баявыя дзеянні на Блізкім Усходзе распадаюцца на некалькі асобных кампаній, якія вяліся ў цэлым незалежна. З іх найважнейшымі з'яўляюцца руска-турэцкі Каўказскі фронт ва ўсходняй Анатоліі, дзеянні рускіх войскаў у Персіі, Дарданэльская аперацыя, дзеянні брытанскіх войскаў у Палестыне і Месапатаміі.
Перад вайной
Уступленне ў вайну Турцыі
У жніўні 1914 года пачалася Першая сусветная вайна паміж Антантай і Цэнтральнымі Дзяржавамі. З першых дзён вайны абедзве ваюючыя кааліцыі спрабавалі ўцягнуць Турцыю ў вайну на сваім баку. Больш таго, з-за свайго выключнага геаграфічнага становішча і склаўшайся геапалітычнай сітуацыі ўдзел у ёй Асманскай імперыі быў непазбежны. Чарнаморскія пралівы, скрозь якія праходзіла палова ўсяго расійскага экспарту і імпартуА. Мурхед. Борьба за Дарданеллы. — 2004. — С. 21., мелі велізарнае значэнне для Расійскай імперыі, у непасрэднай блізкасці ад асманскіх межаў былі Суэцкі канал, Брытанская Індыя з яе шматлікім мусульманскім насельніцтвам. Па асманскай тэрыторыі павінна была ісці Багдадская чыгунка, закліканая звязаць хуткасным сухапутным шляхам багатыя нафтай раёны Месапатаміі з Еўропай, і таму мела стратэгічнае значэнне. У той жа час кіраўніцтва Антанты аддавала сабе справаздачу ў тым, што ваенны альянс з Турцыяй малаверагодны, у першую чаргу з-за пазіцыі Расіі, традыцыйнага ворага Бліскучай Порты. У такой сітуацыі, краіны Антанты больш за ўсё задавольваў сцэнар дружалюбнага нейтралітэту, які б доўжыўся гэтак доўга, наколькі гэта магчыма. Па гэтых жа прычынах, Германскай імперыі было выгадна больш хуткае ўступленне Турцыі ў канфлікт у адзіным з ёй блоку. Баявыя дзеянні на Блізкім Усходзе павінны былі скаваць значныя сілы Антанты і знізіць ціск на Еўрапейскі тэатр ваенных дзеянняў Першай сусветнай вайны — галоўным для Цэнтральных дзяржаў. Такім чынам, удзел Турцыі ў вайне на баку той ці іншай кааліцыі мела б важнае значэнне для кожнай з іх.
У той жа час, праз пяць гадоў пасля младатурэцкай рэвалюцыі, калі да ўлады прыйшла партыя «Яднанне і прагрэс», Асманская імперыя знаходзілася ў стане сур'ёзнага эканамічнага і ўнутрыпалітычнага крызісу. У краіне з 22-х мільённым насельніцтвамErickson E. J. Ordered to Die: A History of the Ottoman Army in the First World War. — Westport, CT: Greenwood Publishing Group, 2001. — с. 15. — ISBN 0-313-31516-7. да 85 % было занята ў сельскай гаспадарцы. У слабаразвітай прамысловасці і транспартнай інфраструктуры панаваў замежны капітал, пры тым, што ні тая ні іншая не былі арыянтаваныя на ваенныя патрэбы. На ўсю імперыю функцыянаваў адзіны артылерыйскі завод і адзіная снарадна-патронная фабрыка, а прадпрыемствы хімічнай прамысловасці адсутнічалі зусім[а]. Агульная працягласць чыгуначных пуцей складала толькі 5759 кіламетраў, для параўнання ў Францыі яна была роўная 51 000 кіламетрам, а ў Германіі — 64 000 кіламетрам. Ды і тыя дарогі, што меліся, былі арганізаваны такім чынам, толькі каб забяспечваць зносіны паміж гарадамі-гандлёвымі цэнтрамі імперыі, а не для больш хуткай мабілізацыі і перакідання войскаў да дзяржаўных межаўErickson E. J. Ottoman Army Effectiveness in World War I: A Comparative Study. — New York, NY: Taylor & Francis, 2007. — с. 12. — ISBN 0-415-77099-8.. Дадатковым фактарам, скоўваўшым эканамічную і палітычную незалежнасць краіны, быў капітуляцыйны рэжымАлиев Г. З. Турция в период правления младотурок. — 1972. — С. 237. — прэферэнцыі, якія прадстаўляюцца замежным кампаніям.
Чарада нядаўніх ваенных паражэнняў у Балканскіх і Трыпалітанскай войнах прывялі да вялікіх тэрытарыяльных страт. Італія захапіла Трыпалітанію, Кірэнаіку і Дадэканес, да Грэцыі адышлі выспы Эгейскага мора, Салоніцкая вобласць і Крыт, незалежнасць здабыла Балгарскае царства, над Кіпрам зацвердзіўся брытанскі кантроль, а Егіпецкі хедыфат заставаўся ў складзе Асманскай імперыі толькі намінальна. Пустая казна не магла пракарміць уласную армію, у некаторых частках салдатам месяцамі не плацілі заробакА. Мурхед. Борьба за Дарданеллы. — 2004. — С. 7-8.. На палітычнай арэне «панавала прыглушаная атмасфера змоў»А. Мурхед. Борьба за Дарданеллы. — 2004. — С. 10.. У сукупнасці вышэйпададзенае фарміравала ў урадах Антанты ўстойлівае меркаванне аб нізкай баяздольнасці асманскай армііErickson E. J. Ottoman Army Effectiveness in World War I: A Comparative Study. , а ўрад младатурак успрымаўся як нешта часовае і несур'ёзнаеА. Мурхед. Борьба за Дарданеллы. — 2004. — С. 9..
Непасрэдна перад вайной, да ўлады ў Турцыі прыйшла пранямецкая групоўка Энвера-пашы, і таму ў краіне ўсталяваўся моцны германскі ўплыў, таму турэцкі ўрад схіляўся да германскай арыентацыі. Акрамя гэтага Германія выступала за тэрытарыяльную цэласнасць Турцыі, а таксама абяцала Асманскай імперыі новыя тэрытарыяльныя прырашчэнні[б].
Гэтыя фактары з'явіліся прычынай таго, што ўжо 22 ліпеня 1914 года ваенны міністр Турцыі Энвер-паша заявіў германскаму паслу аб намеры Турцыі ўступіць у саюз з Цэнтральнымі Дзяржавамі. 2 жніўня 1914 года ў Канстанцінопалі Турцыя падпісвае ваенны дагавор з Германіяй«Международные отношения 1870—1918 гг.» Сборник документов. М., 1940, стр. 277Ю. В. Ключников и А. Сабанин. Международная политика новейшего времени в договорах, нотах и декларациях, ч. 2, стр. 8 — 9.
Турэцкая армія Адначасова з падпісаннем германа-турэцкага дагавора, у Турцыі была абвешчаная ўсеагульная мабілізацыя. Аднак Турцыя яшчэ не была гатовая да ўдзелу ў вайне, таму 3 жніўня Турцыя абвясціла аб сваім нейтралітэцеВ. В. Готлиб. Тайная дипломатия во время первой мировой войны. Пер. с англ. М., 1960, стр. 41.
Турэцкая армія, пасля паражэнняў у Першай Балканскай вайне і Трыпалітанскай вайне, знаходзілася ў цяжкім стане. Арміі не хапала самага неабходнага — узбраення, боепрыпасаў, адзення, ботаў. Турэцкі флот не мог супернічаць з рускім флотам у Чорным морыE. Ф. Лудшувейт. Турция в годы первой мировой войны 1914—1918 гг. Военно-политический очерк. М., 1966, стр. 43.
Турэцкая армія камплектавалася на аснове воінскай павіннасці, на службу прызываліся мужчыны па дасягненні 20-гадовага ўзросту«Вооруженные силы иностранных государств», вып. 6. «Сухопутные силы Турции и балканских государств». М., 1914, стр. 4-7, 16. Усяго ў войсках у мірны час было 200 000 салдат і 8000 афіцэраў, не лічачы спецыяльных фарміраванняў. Запас і апалчэнне дасягалі 1 мільёна чалавек, з якіх толькі траціна была навучаная. Турэцкая пяхота была ўзброена 7,65-мм вінтоўкай Маўзера ўзору 1890 і 1903 гадоў з прыцэльнай далёкасцю стральбы да 2000 м. Кавалерыя мела на ўзбраенні карабіны, рэвальверы, шашкі, пікі.
Войска Турцыі знаходзілася пад кантролем германскай ваеннай місіі, на чале якой стаяў генерал Ліман фон Сандэрс[ў]. Навучанне турэцкай арміі рабілася па нямецкаму ўзору і па нямецкім статутам, таксама германскія афіцэры займалі ключавыя пасады ў турэцкім генштабе.
Пасля пачатку вайны і перамог Антанты на Марне і ў Галіцыі, многія члены турэцкага ўрада выказаліся за адмову ад удзелу ў вайне. Аднак, каб падтрымаць уступленне Турцыі ў вайну, Германія дала Стамбулу пазыку ў 100 млн франкаў. Гэта канчаткова пераканала турэцкі ўрад аб уступленні ў вайну на баку блока Цэнтральных дзяржаў.
Ваенныя планы і разгортванне войскаў Па ўхваленым германскім камандаваннем плане Энвера-пашы, турэцкая армія павінна весці вайну на два фронта: на Каўказе супраць Расійскай імперыі, на Суэцкім канале і ў Егіпце супраць Англіі.
Па плану вайны турэцкая армія павінна была скаваць значныя сілы рускай арміі на Каўказе і адцягнуць на сябе як мага больш войскаў з руска-германскага фронту, а пры ўдалых дзеяннях аўстра-германцаў планавалася высадзіць дэсант пад Адэсай. Таксама планавалася абараняць Стамбул і чарнаморскія пралівы, не дапусціць уварвання брытанскіх войскаў у Ірак, Сірыю і Палестыну, захапіць Суэцкі канал, каб перапыніць зносіны Вялікабрытаніі з яе ўсходнімі калоніямі.
Турэцкі план вайны на Чорным моры меў чыста абарончы характар, аднак з прыбыццём нямецкіх крэйсераў «Гёбен» і «Брэслаў» турэцкае камандаванне планавала набегі на рускае ўзбярэжжа, патапленне гандлёвых судоў і транспартаў у моры, пастаноўку мінных загарод, абарону БасфораГ. Лорей. Операции германо-турецких морских сил в 1914—1918 гг. Пер. с нем. М., 1934, стр. 8 — 9, 49, 52-54.
Да пачатку ваенных дзеянняў Турцыя мабілізавала 40 пяхотных дывізій дзеючых войскаў, 57 рэзервовых дывізій, 40 палкоў рэгулярнай і 24 палка ірэгулярнай конніцы, усяго каля 780 000 чалавек, пад камандаваннем ваеннага міністра Энвер-пашы.
У Малой Азіі турэцкае камандаванне разгарнула 1-ю, 2-ю і 5-ю арміі для абароны чарнаморскага ўзбярэжжа, праліваў і Канстанцінопаля. 3-я армія сканцэнтравалася на Каўказе для дзеянняў супраць рускай арміі, 4-я на ўзбярэжжы Міжземнага мора для абароны Палестыны і Сірыі. Асобныя часткі разгарнуліся ў МесапатамііЕ. Ф. Лудшувейт. Турция в годы Первой мировой войны 1914—1918 гг., стр. 50.
30 кастрычніка 1914 года турэцкія караблі пад камандаваннем нямецкага адмірала Сушона без аб'явы вайны бамбілі рускія парты Севастопаль, Феадосію, Новарасійск, Адэсу. У адказ на гэта Расія абвясціла Турцыі вайну. Адначасова з гэтым турэцкія войскі перайшлі дзяржаўную мяжу і ўварваліся на тэрыторыю Расійскай імперыі. 8 лістапада туркі пачалі ўварванне на тэрыторыю Ірана, парушыўшы яго нейтралітэт, праніклі ў Іранскі Азербайджан і авалодалі заходняй часткай гэтай правінцыіM. H. Иванова. Германская агрессия в Иране в годы первой мировой войны. — В кн. «Краткие сообщения института востоковедения», т. 19. М., 1956, стр. 17.
5 лістапада 1914 года абвясціла вайну Турцыі Англія, а 6 лістапада — Францыя«Международные отношения в эпоху империализма», серия 3, т. VI, ч. 2, М. — Л., 1935, стр. 28, 33. Турцыя 12 лістапада абвясціла «святую вайну» (джыхад) Англіі, Францыі і Расіі. Асманская імперыя ўступіла ў Першую сусветную вайну.
Кампанія 1914 года
Каўказскі фронт
Пачатак баявых дзеянняў
Галоўным фронтам Блізкаўсходняга тэатра баявых дзеянняў з'яўляўся Каўказскі фронт, дзе адбываліся жорсткія бітвы паміж рускімі і турэцкімі войскамі.
Для дзеянняў супраць Расіі турэцкае камандаванне засяродзіла 3-ю армію пад камандаваннем Гасан-Ізэт-пашы. Асноўныя сілы гэтай арміі былі сканцэнтраваны ў раёне Эрзурума. 3-я армія павінна была пачаць наступ супраць рускіх войскаў, разграміць іх у Сарыкамыша, а затым наступаць з мэтай захопу Ардагана і Батумі. Таксама 3-й арміі была пастаўлена задача не дапусціць пранікнення рускіх войскаў на тэрыторыю Асманскай імперыі і пры зручным выпадку нанесці ім контрудар.
Рускія войскі на Каўказе былі зведзены ў Каўказскую армію пад камандаваннем генерала Варанцова-Дашкова. Рускія войскі мелі задачу ўтрымаць дарогі Баку — Грозны і Баку — Тыфліс, абараняць важнейшы прамысловы цэнтр — Баку і не дапусціць з'яўлення турэцкіх сіл на Каўказе. Паколькі асноўным фронтам для рускай арміі быў руска-германскі, Каўказская армія павінна была актыўна абараняцца на занятых памежных горных рубяжах.
У пачатку лістапада на Каўказе завязаліся першыя сустрэчныя бітвы. У гэтых баях рускім войскам ужо да 7 лістапада атрымалася захапіць шэраг населеных пунктаў на тэрыторыі ТурцыіЕ. В. Масловский. Мировая война на Кавказском фронте 1914—1917 гг. Стратегический очерк. Париж, 1933, стр. 434. Аднак і туркі вялікімі сіламі пачалі наступленне. Рускія ўпарта супраціўляліся, аднак пад пагрозай абходу правага фланга былі вымушаныя адступіцьЕ. В. Масловский. Мировая война на Кавказском фронте, стр. 51, 53. 14 лістапада зноў завязалася буйная бітва, у ходзе якога рускія вымусілі турак з 19 лістапада перайсці да абароны. Затым рускія войскі 21 лістапада перайшлі ў агульнае наступленне, нанеслі турэцкім войскам цяжкія страты і адкінулі іх. У ходзе першых баёў на каўказскім фронце турэцкая армія страціла 15 000 забітымі, параненымі і палоннымі. Рускія войскі страцілі 6000 чалавек.
Сарыкамышская аперацыя