Historija Austrije se odnosi na historiju Austrije od starijeg kamenog doba do današnje suverene države. Ime Ostarrichi (Austrija) je u upotrebi od 996. godine kada je nastala kao markgrofovija u okviru Vojvodstva Bavarska, te od 1156. godine kada je postala nezavisno vojvodstvo (kasnije nadvojvodstvo) u okviru Svetog Rimskog carstva. Tokom ovog perioda Austrijom je vladala dinastija Habsburg (1273. - 1806.).

Kada se Sveto Rimsko carstvo raspalo, Austrija je postala Austrijsko carstvo i dio Njemačke konfederacije do Austrijsko-Pruskog rata 1866. godine kada sa Mađarskom formira Austro-Ugarsko carstvo (1867. - 1918.). Kada se carstvo nakon Prvog svjetskog rata raspalo, Austrija je svedena na teritoriju sa njemačkim govornim područjem (današnja teritorija Austrije) usvojivši ime Njemačka Austrija, jer je željela da se pridruži novoj njemačkoj Vajmarskoj republici. Ovu uniju su zabranili saveznici u Versajskom sporazumu što je dovelo do stvaranja Prve Austrijske republike (1918. - 1933.). Nakon propasti Prve Austrijske republike, austrijski fašisti su nastojali da Austrija bude nezavisna od Njemačkog Rajha, ali je 1938. godine anektirala nacistička Njemačka uz podršku većine Austrijanaca. Saveznici su nakon Drugog svjetskog rata držali okupiranu Austriju do 1955, godine kada je opet stekla potpunu nezavisnost pod uslovom da ostane neutralna. Ipak, nakon propasti komunizma u istočnoj Evropi, Austrija se politički sve više angažovala, pa je 1995. postala članica Evropske unije, a 1999. je uvela valutu Euro.

Prahistorija i rana historija

Starije kameno doba mini|desno|105px|Venera iz Willendorfa Područje današnje Austrije naseljeno je već u starijem kamenom dobu. Najpoznatiji nalaz iz tog doba je Venera iz Willendorfa, pronađena u Willendorfu u Donjoj Austriji. Procjenjuje se da je stara oko 25.000 godina. Pronađena je 1908. godine, a danas se nalazi u Prirodno-historijskom muzeju u Beču. Taj kipić, pretpostavlja se, predstavlja idol plodnosti. Kasnije su preko Balkana stigle nove tehnologije - poljoprivreda, stočarstvo i obrada metala. Porasla je populacija i formirala su se prva trajna naselja. Zbog obilja prirodnih bogatstava kao što su so, bakar i željezo neka naselja su mogla razviti široku trgovačku mrežu. Najpoznatiji prahistorijski grad u Austriji je današnji Hallstadt, koji je dostigao svoj vrhunac između 750 i 400. p. n. e. Prema njemu se to razdoblje srednjeevropskog željeznog doba i naziva halštatskom kulturom. Halštatska se kultura raširila niz Alpa i Dinarida od Švicarske do južnog Jadrana, a njenim nosiocima se smatraju Iliri. Oko IV vijeka p. n. e. počela je dominacija Kelta.

Kelti i rimske provincije Na području današnje Austrije keltska plemena - Ambidraven, Ambisonten, Boier, Kampi i Noriker, osnivaju kraljevstvo Noricum. Ovo kraljevstvo bilo je poznato po izvozu željeza, sve do područja današnje Italije, kao i po svojim konjima. Imali su i svoju kovnicu novca. Širenjem Rimskog carstva, kroz mirno osvajanje, pod rimskim vojskovođama i carskim sinovima Tiberijem i Druzom 15. godine p. n. e. područje današnjeg Tirola i Vorarlberga prelazi u posjed Rima. Rimljani osnivaju provincije Norikum, Panonija i Retija. Jedino područja sjeverno od Dunava nisu bila pod rimskom vlašću. Veći rimski gradovi u to vrijeme bili su : Solva - kod mjesta Wagna, Ovilava - Wels, Lauriacum - Lorch kod Ennsa, Cetium - Sankt Pölten, Vidobona - Beč, Iuavavum - Salzburg. Dok su Kelti na područjima pod kontrolom Rima sve više romanizirani, na sjeveru su se naselili Germani i miješali s lokalnim stanovništvom.

Prvi period migracije (300. - 500.) Velike seobe (Volkerwanderung) su dovelo do smanjenja rimske vlasti u Austriji. U prvoj fazi (300. - 500.) Rimsko carstvo su sve više napadali germanska plemena, uključuju i Gote i Vandale. Kada sa Rimsko carstvo raspalo, odbrana Noricuma i Panonije je bila sve teža. Nakon nekoliko napada na Italiju, Vizigori su upali na područje Noricuma 408. godine.

Kako je opisano od strane Zosimusa, vizigotski vođa Alaric je krenuo iz Emona (današnja Ljubljana) preko Alpa u Noricum, nakon okršaja sa rimskim generalom Stilichom. Rimski senat je dao veliku količinu novca Alaricu kako ih ne bi napao. Međutim, Alaric je iz Noricuma režirao operacije protiv Italije, te je namjeravao ići čak do Rima. Ovaj pohod je zaustavljen jer Alaric umire te godine.

Vizigoti su nakon Alaricove smrti iselili iz Noricuma, omogućavajući kratku stabilnost. Osim domaćih poremećaja 431. godine, 433. godine Panonija se morala evakuisati zbog hunskih napada. Smrt Atile 453. godine, je omogućio Ostrogotima da odbiju njegovo Hunsko carstvo. Mnoga plemena, koja su ranije Huni osvojili, su započeli ustanak kako bi dobili nezavisnost. Među njima su bili i Rugi, koji su osnovali svoju vlastitu zemlju (Rugiland) na Dunavu, i počeli nametati svoju volju Noricumu.

Ostrogoti i Alemani su 472. godine napali Noricum, ali ga nisu uspjeli pokoriti. Čak i nakon što je Odoakar zbacio posljednjeg Zapadnog Rimskog cara 476. godine, Noricum je bio posljednja rimska provincija na ovom području. Noricum je konačno napušten od strane rimljana 488. godine, kada su na ovo područje doselili Alemani.

Drugi period migracije (500. - 800.) U drugoj fazi perioda migracije (500. - 700.) Langobardi se kratko pojavljuju u sjevernim i istočnim regijama oko 500. godine, ali prelaze na jug u sjevernu Italiju zbog Avara. Avari i slaveni su naselili prostor od Baltičkog mora do Balkana. Istočna slavenska plemena su migrirala prema zapadu i naselili se uz rijeku Dravu, a Avari su naselili prostor na istoku Alpa tokom 7. stoljeća. Slaveni su uspostavili carstvo Karantaniju (kasnije Koruška) koje je obuhvatilo istočne i centralne austrijske teritorije i bila je prva samostalna slavenska država u Evropi. Zajedno sa autohtonim stanovništvom bili su u stanju da se odupru napadima Franaca i Avara u jugoistočnim Alpima. U međuvremenu, germansko pleme Bavari prodiru sa zapada u 5. i 6. stoljeću i osnivaju vojvodstvo Bavarsku 550. godine.

Na jugu današnje Austrije slavenska plemena su se 600. godine naselila uz rijeku Dravu, Muru i Savu. Slaveni su zaustavili dalju bavarsku migraciju i zaustavili ih u Puster dolini 650. godine. Granica između slavena i bavaraca je pratila liniju od Freistadta kroz Linz, Salzburg i Istočni Tirol. Karantanija je, pod pritiskom Avara, izgubila svoju nezavisnost 745. godine i bila podijeljena između Bavarske (zapadni dio) i Avara (Istočni dio). Bavarski dio je kasnije postao markgrofovija. U narednim stoljećima, bavarski doseljenici su naselili Dunav i Alpe, zbog čega je Austrija postala država njemačkog govornog područja.

Srednji vijek

Rani srednji vijek: vojvodstvo Bavarska (800. - 976.)

Bavarski odnos sa Francima je varirao, postižući privremenu nezavisnost 717. godine, samo kako bi ih pokorio Chartel Martel. Konačno, Karlo Veliki (768. - 814.) je svrgnuo posljednjeg vojvodu Tassila III, preuzimajući direktnu kontrolu nad Austrijom 788. godine od nenasljednih bavarskih vojvoda. Karlo je kasnije poveo France i Bavarce u rat protiv istočnih Avara 791. godine, kada ih je otjerao do rijeke Litave. Ova osvajanja omogućila su uspostavljanje sistema defanzivnih marševa (vojnih pograničnih oblasti) od Dunava do Jadrana. Među njima je bio istočni marš, Avarski marš (Awarenmark), koji je otprilike odgovarao današnjoj Donjoj Austriji, omeđen rijekama Ens, Rabom i Dravom, dok se na jugu nalazio marš Koruška. Oba marša su se nazivala March orientalis (Istočni marš). Avari su se, uz Karlovu dozvolu, naselili jugoistočno od Beča.

Nova prijetnja pojavila se 862. godine napadom Ugara. Do 896. godine ugari su već ugrožavali franačke granice. Oni su porazili Moravljane i pobijedili Bavarce u bici kod Pressburga 907. godine, a 909. godine pregazili marševe prisiljavajući France i Bavarce natrag do rijeke Ens. Bavarska je postala markgrofovija na čelu sa Engeldeom (890. - 895.), a vojvodstvo uspostavlja Arnulf (907. - 937.) koji je zauzeo vojvodstvo Korušku i veći dio istočnih Alpa. Međutim, to nije bilo dugog vijeka. Njegov sin Eberhard (937. - 938.) se našao u sukobu sa Otonom I koji ga je svrgnuo. Naredni vojvoda je bio Henrich I (947. - 955.) koji je bio brat Otona I. Oton je porazio ugare u bici kod Lechfelda 955. godine, započinjući osvajanje istočnih zemalja, uključujući Istru i Kranjsku.

Za vrijeme vladavine Henrichovog sina Henricha II (955. - 976.) Oton je postao prvi car Svetog Rimskog carstva 962. godine a Bavarska je postala vojvodstvo Svetog Rimskog carstva. Oton I je ponovo uspostavio istočni marš i učvrstio granice svoga carstva. Naslijedio ga je Oton II 967. godine, koji se našao u sukobu sa Henrichom koji je svrgnut, što je omogućilo da se ponovo organiziraju vojvodstva Svetog Rimskog carstva. Oton II je značajno smanjio Bavarsku i ponovo uspostavio Korušku na jugu. Na istoku je uspostavio novi bavarski istočni marš, kasnije poznat kao Austrija, na čelu sa Leopoldom I (976. - 994.).

Markgrofovija Austrija (976. - 1156.)

Markgrofove je obično imenovao car. Ova titula je imala različita značenja u ranom srednjem vijeku tako da se preferira latinska verzija. Prvi zabilježeni naziv "Austrija" pojavio se 996. godine, u dokumentu cara Otona III koji je napisao "Ostarrichi", pozivajući se na teritoriju marša Babenberg. Osim toga, dugo vremena se nazivala Osterland ili Eastland, a stanovnici su se nazivali Ostermani ili Osterfraui. Latinični naziv Austrija se počeo primjenjivati u 12. stoljeću u spisima Leopolda III (1095. - 1136.). termin Ostmark nije historijski određen i čini se da je prevod marchia orientalis došao kasnije.

Babenbergovci su vodili politiku izmirenja zemlje, čistili su šume i osnivali gradove i manastire. Oni su u početku vladali iz Pochlarna, a kasnije iz Melka, gdje su započeli širenje teritorije na istok do Dunavske doline, tako da su 1002. godine došli do Beča. Na istoku su ekspanziju zaustavili ugari 1030. godine kada je kralj Stjepan I (1001. - 1038.) porazio cara Konrada II (1024. - 1039.) u Beču.

Time je teritorija bila konačno utvrđena. Zemlja je sadržavala ostatke mnogih prethodnih civilizacija, ali su Bavarci dominirali, osim na području Bodenskog jezera kojeg su zauzeli Alemani. Slavensko stanovništvo je i dalje postojalo u Salzburgu. Svi narodi su bili prešli na kršćanstvo što je olakšalo njihovo porobljavanje. Salzburg je imao biskupiju od 739. godine, a postao je nadbiskupija 798. godine.

Iako su Bavarci proglasili njemački jezik kao glavni jezik, oni su usvojili mnoge rimske običaje. Tako je bilo i na istoku zemlje, njemački je zamijenjen slavenskim jezikom. Austrijski susjedi su bili vojvodstvo Bavarska na zapadu, kraljevina Bohemija i Poljska na sjeveru, kraljevina Ugarska na istoku i vojvodstvo Koruška na jugu. U ovom okruženju, Austrija je i dalje bila podložna Bavarskoj jer je bila relativno mali igrač.

Babenbergovci su imali pod kontrolom vrlo mali dio današnje Austrije. Salzburg, kao historijski dio Bavarske, je postao crkvena teritorija, dok je Štajerska bila dio vojvodstva Koruška. Babenbergovci su imali relativno mala gazdinstva, a Salzburg i eparhija Passau je bila u rukama crkve. Međutim, oni su pokrenuli program konsolidacije svoje moći. Jedna od takvih metoda je zapošljavanje sluga kojima su dali značajne vojne i administrativne poslove. Oni su preživjeli kao dinastije zahvaljujući sreći, u eri u kojoj je dominirala stalna borba između cara i pape.