Henrik VII (cca. 1275 - 24. august 1313)Kleinhenz, str. 494 bio je kralj Njemačke od 1308. i car Svetog Rimskog Carstva od 1312. do svoje smrti. Bio je prvi car iz dinastije Luksemburg (Limburg).
Kraljevanje Bio je sin luksemburgškog grofa Henrika VI i Beatrice od Avesnea. Nakon što je 1308.Jones, str. 530 izabran za kralja Rimljana, čime je u stvari dobio položaj kralja Njemačke, Henrik je 15. augusta 1309. najavio da namjerava otputovati u Italiju i primiti carsku krunu iz ruku pape. U međuvremenu, kako je u Češkoj 1306. izumrla dinastija Premislovaca, Henrik VII je svog sina, Ivana Slijepog, oženio Elizabetom, kćerkom umrlog češkog kralja Vjenceslava II. Ivan Slijepi je zatim bio izabran za kralja Češke 1310. godine.
Carevanje Henrik VII je 1312. na čelu svoje vojske poduzeo "pohod na Italiju", ceremonijalni odlazak u Rim koji se očekivao od svakog kralja Rimljana. U Rimu je okrunjen 29. juna 1312. za cara Svetog Rimskog Carstva.Canduci, str. 297 Samim tim, Henrik VII je postao prvi car Svetog Rimskog Carstva još od Fridrika II, a njegovim krunisanjem okončan je interegnum koji je trajao od Fridrikove smrti 1250. godine. Glavni cilj Henrikove politike bio je obnova carske vlasti u sjevernoj Italiji. Najjači otpor pružila mu je Firenca, a zatim i drugi gradovi u Toskani. Car se sukobio i sa gvelfima i sa gibelinima, a njegov dolazak izazvao je približavanje pape Klementa V i napuljskog kralja Roberta Mudrog.Jones, str. 534 Kako je Robert vladao i kao grof Provanse, dugovao je vazalsku lojalnost caru. Henrik je krenuo da kazni Roberta zbog navodne neposlušnosti, ali je preminuo 1313. u Buenkonventu u blizini Siene.Jones, str. 536 Sahranjen je u katedrali Uspenja Bogorodice u Pizi.
Naslijeđe Nakon Henrikove smrti carska vlast se brzo urušila u Italiji. Ipak, njegov dolazak ostavio je snažan dojam na savremenike, na prvom mjestu na Dantea. U svojoj Božanskoj komediji Dante na nekoliko mjesta spominje u pozitivnom kontekstu Henrika VII. U Petoj sferi Raja, u kojoj se nalaze hrabri ratnici i vladari iz prošlosti, Dante spominje kako je počasno mjesto rezervirano i za Henrika. Također, u čistilištu, Henrik VII se spominje kao spasilac koji će obnoviti carsku vlast u Italiji i okončati razne zloupotrebe Rimokatoličke crkve.
Henrikova smrt je dovela do nove borbe oko carske krune. Njegov sin Ivan Slijepi se nije uspio nametnuti za novog cara, dok su najozbiljniji pretendenti na položaj cara bili Ludovik IV iz dinastije Wittelsbach i austrijski vojvoda Fridrik I iz dinastije Habsburg.
Porodica Henrik VII je od 1292. bio oženjen Margaretom, kćerkom brabantskog vojvode Ivana I. S njom je imao troje djece:
Ivana Slijepog (10. august 1296 - 26. august 1346), grofa Luksemburga i kralja Češke. Mariju (1304 - 26. mart 1324), koja je 1322. udata za francuskog kralja Karla IV. Beatricu (1305 -11. novembar 1319), koja je 1318. udata za ugarskog kralja Karla I Roberta.
Porodično stablo
Bibliografija ichel Pauly (Ed.): Gouvernance européenne au bas moyen âge. Henri VII de Luxembourg et l’Europe des grandes dynasties. = Europäische Governance im Spätmittelalter Heinrich VII. von Luxemburg und die großen Dynastien Europas. Actes des 15es Journées Lotharingiennes, 14 – 17 octobre 2008, Université du Luxembourg. Linden, Luxemburg 2010, Jones, Michael, The New Cambridge Medieval History, Vol. VI: c. 1300-c. 1415, Cambridge University Press, 2000 Kleinhenz, Christopher, Medieval Italy: an encyclopedia, Volume 1, Routledge, 2004
Bryce, James, The Holy Roman Empire, 1913 Sismondi, J. C. L., Boulting, William, History of the Italian Republics in the Middle Ages, 1906 Comyn, Robert. History of the Western Empire, from its Restoration by Charlemagne to the Accession of Charles V, Vol. I. 1851 Dunham, S. A., A History of the Germanic Empire, Vol. I, 1835 William M. Bowsky, Henry VII in Italy, Lincoln, 1960. Maria Elisabeth Franke, Kaiser Heinrich VII. im Spiegel der Historiographie, Köln/Weimar/Wien, 1992.
Reference
Kategorija:Carevi Svetog Rimskog Carstva Kategorija:Kraljevi Njemačke Kategorija:Luksemburški vladari Kategorija:Luksemburgovci