Periodni sistem elemenata (kraće periodni sistem, skraćenica PSE) predstavlja prikaz svih poznatih hemijskih elemenata, poredanih po rastućem atomskom broju i elektronskoj konfiguraciji.Članak "Periodic table of the elements" u enciklopediji Britannici, pristupljeno 30. juna 2017. Elementi su postavljeni tako da su oni sa sličnim hemijskim osobinama svrstani zajedno, u istu glavnu i sporednu, a pored podjele po grupama, postoji i podjela po periodama. Periodne sisteme, gotovo identične, nezavisno jedan od drugog razvili su 1869. godine ruski hemičar Dmitrij Ivanovič Mendeljejev (1834-1907), a samo nekoliko mjeseci kasnije i njemački hemičar Lothar Meyer (1830–1895). Periodni sistem ima i historijsku vrijednost za predviđanje otkrića novih elemenata i njihovih osobina. Danas on služi isključivo samo kao pregled.
__SADRŽAJ__ Periodni sistem elemenata Sljedeća slika prikazuje periodni sistem elemenata u proširenom obliku, koji je danas poznat. Perioda se smatra horizontalnim redom ili ćelijom tabele Grupe su uspravni redovi tabele. Pojam ljuske se odnosi na model ljuski u atomskoj fizici.
Za svaki element je naveden atomski broj i hemijski simbol. Elementi koji pripadaju istoj hemijskoj seriji ili hemijskoj grupi hemijski su slični.
Osnovne karakteristike Raspored atoma u periodnom sistemu u potpunosti se objašnjava elektronskom konfiguracijom.
Teoretske postavke Izgradnja atoma: Svaki atom se sastoji iz atomskog jezgra i elektronskog omotača (oblaka). Svako atomsko jezgro sadrži pozitivno naelektrisane protone (najmanje jedan, a do danas poznato do 118). Broj protona u jezgru naziva se atomski broj te ujedno služi i kao redni broj za određeni atom nekog elementa. Svako atomsko jezgro okruženo je elektronskim omotačem. Ako on sadrži tačno onoliki broj (negativno naelektrisanih) elektrona, koliko pripadajuće jezgro sadrži protona, kaže se da se atom nalazi u električki neutralnom stanju, pošto su električki suprotna naelektrisanja protona i elektrona u atomu jednaka. Periodni sistem odnosi se samo na atome koji su u električki neutralnom, elementarnom, stanju. Elektroni u atomu mogu se nalaziti samo na takvim putanjama, na kojim imaju određenu udaljenost od atomskog jezgra. Za takve udaljenosti putanja elektrona koristi se pojam elektronska ljuska. U svakoj od njih ima mjesta za tačno određeni broj elektrona.
Neutroni: Svako atomsko jezgro, osim izotopa vodika 1H, osim protona sadrži i električki neutralne neutrone. Za prikaz i sistematizaciju elemenata u periodnom sistemu broj neutrona ne igra nikakvu ulogu. Oni su predstavljeni samo na "mapi nuklida" kao i u detaljnim opisima za svaki nuklid na spisku izotopa.
Atomska masa: Za atomsku masu (ranije nazvana atomska težina) jedino je važna masa protona i neutrona, jer je masa elektrona neuporedivo manja i daje vrlo mali udio ukupnoj atomskoj masi. Atomska masa se vrlo često navodi u prikazima periodnog sistema elemenata, ali za njegov prikaz odnosno raspored elemenata u njemu također ne igra nikakvu ulogu.
Elektronska konfiguracija thumb|Detaljni prikaz periodnog sistema sa raspodjelom elektrona po ljuskama Elektronska ljuska najbliža jezgru, zvana k-ljuska, ima najviše dva elektrona, pa prema tome postoje samo dva hemijska elementa čiji atomi imaju isključivo samo ovu ljusku. To su elementi sa rednim brojem 1 (vodik) i 2 (helij). Oni u pregledu periodnog sistema zauzimaju gornji, prvi red (koji se naziva i 1. perioda).
Atomi elementa koji slijedi nakon prva dva (litij, redni broj 3), imaju po tri protona i tri elektrona. Međutim, treći elektron nalazi se usamljen u elektronskoj ljusci iznad k-ljuske, koja se naziva l-ljuska. Ta druga ljuska ima prostora za najviše osam elektrona. Nakon litija, postoji sedam drugih elemenata (sa ukupno četiri do deset protona i isto toliko elektrona) koji zajedno sa litijem sačinjavaju drugi red periodnog sistema odnosno 2. periodu. Atomi elementa sa rednim brojem 11 (natrij) imaju po još jednu dodatnu ljusku, koja je iznad l-ljuske a u kojoj kruži jedan elektron. U toj trećoj elektronskoj ljusci, zvanoj m-ljuska, opet ima "mjesta" za ukupno osam elektrona. U skladu s tim, nakon natrija postoji još sedam elemenata sve do rednog broja 18 (argon) u trećem "redu" periodnog sistema. To su elementi 3. periode.
Elektroni koji se nalaze u ljusci najudaljenijoj od atomske jezgre nazivaju se vanjski ili valentni elektroni. Oni igraju važnu ulogu u građenju mnogih hemijskih spojeva iz atoma različitih ili istih elemenata. Broj valentnih elektrona kod elemenata u nekom "redu" (periode) uvijek raste s lijeva na desno kod prve tri periode. Kod atoma vodika i helija postoji jedan odnosno oba elektrona u elektronskoj ljusci su ujedno i vanjski (valentni). Kod atoma elemenata iz druge i treće periode, vanjski elektroni se nalaze u l- odnosno m-ljusci, tako da naprimjer litij i natrij imaju po jedan, dok neon i argon po osam vanjskih elektrona.
Ako se uporede osobine elemenata čiji atomi imaju isti broj valentnih elektrona, može se primijetiti veliki broj sličnosti i podudarnosti. Ove sličnosti naročito dolaze do izražaja kroz poredak elemenata u periodnom sistemu. Elementi koji imaju samo jedan od mogućih osam valentnih elektrona u svojoj vanjskoj ljusci nalaze se na prvim mjestima svoje periode. Na osnovu tako poredanih elemenata proizilazi prva kolona u periodnom sistemu koja se naziva prva glavna grupa, a koja obuhvata elemente poznate pod pojmom alkalni metali. Elementi koji u svojoj vanjskoj ljusci imaju po sedam valentnih elektrona nalaze se na pretposljednjem mjestu u svojoj periodi. Iz tog rasporeda elemenata proizilazi kolona periodnog sistema koja se naziva sedma glavna grupa, a koja obuhvata elemente pozante pod pojmom halogeni elementi. Elementi koji u vanjskoj ljusci imaju po osam elektrona, odnosno koji imaju u potpunosti popunjenu vanjsku ljusku, nalaze se na posljednjem mjestu u svojoj periodu, u takozvanoj osmoj glavnoj grupi te se nazivaju plemeniti plinovi. Također i za elemente ostalih glavnih grupa postoje opći nazivi, naprimjer zemnoalkalni metali za elemente druge glavne grupe i halkogeni elementi za one elemente koji se nalaze u šestoj glavnoj grupi periodnog sistema.
desno|thumb|Afinitet prema elektronu u zavisnosti od atomskog broja Ovakav raspored elemenata po glavnim grupama vrijedi za prve tri periode ali se prekida od četvrte periode pa nadalje. U četvrtoj i petoj periodi također se nalaze atomi sa valentnim elektronima kao i kod drugog elementa u njima (redni brojevi 19 (kalij) i 20 (kalcij, odnosno 37 (rubidij) i 38 (stroncij)) samo u vanjskoj ljusci, tj. N- i O-ljusci, ali je u skladu s njihovim rednim brojevima kod deset sljedećih elemenata (redni brojevi 21 do 30 odnosno 39 do 48) dodatno popunjena pretposljednja vanjska ljuska. Oni u toj ljusci (M- odnosno N-ljuska) imaju "dodatne" kapacitete za najviše deset elektrona, među kojim najmanje jedan može služiti kao valentni elektron, dok se u N- odnosno O-ljusci mogu nalaziti najviše dva elektrona. Kolone periodnog sistema koje sačinjavaju elementi u 6. i 7. periodi nazivaju se sporedne grupe. Zbog posebnosti rasporeda elektrona u obje vanjske ljuske, blok elemenata sporednih grupa ne počinje sa prvom nego s trećom sporednom grupom koja slijedi nakon druge glavne grupe, a prva i druga sporedna grupa ne postoje, te sadrže svaka po tri elementa u svakoj periodi. Kod elemenata sporednih grupa radi se isključivo o metalima, tačnije takozvanim prelaznim metalima. Kod svih elemenata koji se nalaze u posljednjoj sporednoj grupi 4. i 5. periode, elementi koji slijede u glavnim grupama imaju već popunjene M- i N-ljuske sa 18 elektrona. Za razliku od ovih prelaznih elemenata, a posmatrajući prema rastućem rednom broju, krajnja vanjska ljuska kod elemenata glavnih grupa od 3. do posljednje može biti popunjena sa najviše osam elektrona.
U šestoj i sedmoj periodi slijede elementi, poredani također prema rastućem atomskom broju, koji pripadaju blokovima sporednih grupa (nakon elemenata 57 (lantan) i 89 (aktinij) sa po 14 elemenata u bloku (redni brojevi od 58 do 71 odnosno od 90 do 103). Kod ovih elemenata, treća ljuska posmatrano s "vanjske" strane od jezgre popunjava se elektronima, tj. N- odnosno O-ljuska, gdje ima "mjesta" za najviše 14 elektrona, dok se u pretposljednjoj ljusci (ljuske O odnosno P) može nalaziti najviše osam eleketrona, dok u posljednjoj (vanjskoj) ljusci (P odnosno Q-ljuska) ima mjesta za najviše dva elektrona. Pošto je kod ovih 28 elemenata najveći dio razlika u građi atoma i elektronskoj konfiguraciji ograničen na treću vanjsku ljusku, njihove fizičke i hemijske osobine su u velikoj mjeri slične. Iz tog razloga svi ovi elementi se nalaze u trećoj sporednoj grupi, te su poredani također prema rastućem atomskom broju. Opći naziv im je lantanoidi (elementi u 6. periodi) i aktinoidi (7. perioda), a ime su dobili prema prvom elementu u njihovoj sporednoj grupi. Kod svih elemenata koji slijede nakon posljednjeg aktinoida i lantanoida u sljedećim sporednim i glavnim grupama, N i O ljuske su već popunjene sa 32 elektrona. Iz tog razloga kod elemenata sporednih grupa sa rastućim atomskim brojevima pretposljednja ljuska je popunjena sa najviše 18 elektrona, dok je kod elemenata u glavnim grupama u 6. i 7. periodi posljednja (vanjska) ljuska popunjena sa najviše osam elektrona.
Dodatne informacije thumb|280px|Periodni sistem sa unesenim podacima o tačkama topljenja, ključanja, atomskim masama, simbolima, atomskim brojevima i gustoćama elemenata Neke osobine elemenata mogu se pronaći prema odgovarajućem mjestu i području periodnog sistema na kojem se taj element nalazi ili se mogu predvidjeti ako je poznato mjesto elementa u PSE: masa - ona raste idući odozgo prema dolje te s lijeva na desno (izuzeci: Ar ispred K, Te ispred I, Co ispred Ni, Th ispred Pa) atomski radijus - on raste odozgo prema dolje dok opada s lijeva na desno (kod elemenata glavnih grupa) elektronegativnost - opada odozgo prema dolje, a raste s lijeva na desno (izuzetak su plemeniti plinovi) energija ionizacije - opada odozgo prema dolje, a raste s lijeva na desno metalni karakter - raste odozgo prema dolje, opada s lijeva na desno bazičnost oksida - raste odozgo prema dolje, opada s lijeva na desno dijagonalne povezanosti: sličnosti između: litij – magnezij, berilij – aluminij, bor – silicij kontrakcija lantanoida
Radioaktivni elementi Kao dodatni podaci koje se mogu naći u periodnom sistemu, a koji nemaju veze sa elektronskom konfiguracijom elemenata niti s njihovom pozicijom u periodnom sistemu, su oznake za radioaktivne elemente.
Element 82 (olovo) je posljednji element sa najvišim atomskim brojem u PSE koji postoji u stabilnom stanju, odnosno koji ima barem jedan neradioaktivan, stabilan izotop (Pb-208).Keith Welch, Radialogical Controls Group: Questions and Answers, pristupljeno 30. juna 2017.John Walker: Barely Radioactive Elements, fourmilab.ch, pristupljeno 30. juna 2017. Svi ostali elementi s atomskim brojevima od 83 i višim su, bez izuzetka, radioaktivni pa samim tim i nestabilni. Međutim, element 83 (bizmut) je posebni, granični slučaj čiji jedan izotop ima ekstremno dugo vrijeme poluraspada, pa se u nekim izvorima smatra i stabilnim. Također i među 82 stabilna elementa postoje dva elementa koji su radioaktivni i nestabilni. To su elementi 43 (tehnecij) i 61 (prometij), tako da zapravo ostaje 80 stabilnih elemenata koji se mogu naći u prirodi. Svi ostali poznati elementi su radioaktivni.