Halid ibn Velid (; 585–642), poznat i po nazivu Allahova sablja, bio je jedan od ashaba posljednjeg Božijeg poslanika Muhammeda. Arapski vojskovođa poznat po svojoj blistavoj ratnoj taktici i junaštvu, a koji se proslavio uspješnim ratovima koje su prvi muslimani pod vodstvom posljednjeg Poslanika i njegovih nasljednika halifa Ebu-Bekra i Omera vodili protiv Bizantije i Sasanidskog Perzijskog Carstva. Pod njegovom komandom stanovništvo Arapskog poluostrva se po prvi put u historiji ujedinilo pod zajedničku političku upravu halifat, nakon čega je počelo njegovo širenje prema Levantu i Mezopotamiji.
Kao vješt konjanik, pripadnik jednog od tri najjača ogranka Kurejšija Benu Mahzuma, u početku islama žestoko se suprotstavio Muhammedu, odigravši presudnu ulogu u bitci na Uhudu i porazivši muslimane. Nakon prelaska na islam 629. godine, Muhammed ga je postavio za komandanta muslimanske vojske a nakon bitke kod Mu'te, usljed njegovog hrabrog angažmana u bitci dodijelio mu je nadimak Allahova sablja. Tokom te bitke koordinirao je sigurno povlačenje muslimanskih snaga iz bitke protiv Bizantijaca i njihovih arapskih saveznika a predvodio je i beduinske kontingente muslimanske vojske za vrijeme zauzimanja Meke i bitke kod Hunejna. Nakon Muhamedove smrti i pobune nekih arapskih plemena postavljen je za komandanta snaga koje su se nalazile na području Nedžda i Jemame (u centralnoj Arabiji), pobijedivši pri tome vođe pobunjenika Tulejhu u bitci kod Buzake 632. i Musejlemu u bitci kod Akrabe 633. godine.
Nakon ratova protiv odmetnika Halidov angažman se svodio uglavnom na borbu protiv kršćanskih arapskih plemena i sasanskih perzijskih snaga stacioniranih u dolini Eufrata u današnjem Iraku. Prvi od pravednih halifa, Ebu-Bekr imenovao ga je za komandanta muslimanskih snaga u Siriji. Tu je predvodio muslimansku vojsku nekonvencionalnom taktikom, vodeći je dugim marševima kroz bezvodni dio Sirijske pustinje, stičući reputaciju vojnog stratega. Kao rezultat odlučnih pobjeda protiv Bizantijaca u bitci kod Edžnadina polovinom 634. godine, kod Fahla (krajem 634), osvajanja Damaska (634–635) i bitke na Jermuku (636), muslimani su pod njegovom komandom osvojili su veći dio Sirije. Smijenjen je sa mjesta komandanta muslimanske vojske nakon dolaska halife Omera na vlast usljed niza uzroka koje navode tradicionalni islamski i moderni izvori. Halid je nastavio službu kao glavni poručnik novokomandujućeg muslimanske vojske Ebu-Ubejdea Amir ibn El-Džerraha tokom opsade Homsa i Halepa i bitke za Hazir tokom 637/638. što je u velikoj mjeri otežalo povlačenje carskih bizantijskih snaga sa područja Sirije pod komandoma cara Heraklija. Nakon osvajanja velikog područja današnje Sirije imenovan je za guvernera provincije Kinasarin. Nakon što je od strane halife Omera smijenjen sa te dužnosti, kupio je kuću u Homsu gdje se preselio s porodicom i tu ostao do smrti 642. godine.
Komandujući muslimanskim snagama u periodu nastajanju islamske države, Halid ibn Velid je ostvario pobjede u više od stotinu bitaka, boreći se protiv snaga Bizantijskog i Sasanidskog Perzijskog Carstva i njihovih saveznika, ostalih arapskih plemena. Njegovi strateški uspjesi uključuju preuzimanje Arapskog poluostrva tokom otpadničkih ratova kao i osvajanje Mesopotamije i Sirije u vrlo kratkom periodu između 632. - 636. godine. Također je ostao zapamćen po svojim odlučnim bitkama i pobjedama: bitka na Jemami (protiv suparničkih Arapa), bitka kod Veledže i bitka kod Uleisa (obje protiv perzijskih snaga), bitka kod Firaza (protiv združenih bizantijsko-perzijskih vojski), bitka na Jermuku (protiv bizantijske vojske).
Biografija Porijeklo Halid ibn Velid je bio pripadnik Benu Mahzuma, jednog od najuglednijih ogranaka arapskog plemena Kurejš koje je naseljavalo grad Meku i područje oko tog grada u današnjoj Saudijskoj Arabiji. U samom početku objave islama ovo pleme je bilo protiv Muhammeda i njegovih istomišljenika (ashaba).
Rani život Halid ibn Velid je rođen u Meki 585. godine od oca Velid ibn Mugira, poznatog po nadimku Jedinstveni, starješine Benu Mahzuma, ogranka plemena Kurejš. Imao je još četiri brata: Velida, Hišama, Amara i Ebu Šemsa kao i dvije sestre Fahtu i Fatimu. Otac mu je bio bogat i poznat u Mekki.http://www.shijeimam-ali.com/desetorici-obe%C4%8Dani-d%C5%BEenet-imamima-ehli-sunneta/halid-ibn-velid/. Imao je veliki broj uposlenika a i sam je radaio i bio kovač i mesar a bavio se i trgovinom, zanimanjem popularnim za to vrijeme kod Kurejšija. Tri vodeća ogranka plemena Kurejša, koje je u to doba vladalo Mekkom su bili Benu Hašim, Benu Abd-al-dar i Benu Mahzum i svima je dodijeljena neka nadležnost. Benu Mahzum, kojem je pripadao i Halid ibn Velid, bio je odgovoran za rat. Pripadnici tog ogranka su uzgajali i trenirali konje koje su Kurejšije jahale tokom ratnih pohoda te je i Halid odrastao u takvom okruženju. Ta vještina jahanja konja će doći do izražaja tokom mnogih bitaka kada će Halid upravo zbog vještine vođenja konjice preokrenuti tok bitke u svoju korist. Jedan od takvih primjera je i preokret tokom bitke na Uhudu. Ubrzo nakon rođenja, a u skladu s običajima koji su tada vladali kod Kurejšija, Halid je poslan u beduinsko pleme u pustinji, gdje je dobio pomajku koja se brinula o njemu. Čist pustinjski zrak će mu podariti snagu i zdravlje te se može reći da mu je pustinja od ranog perioda života bila suđena, da će ga pratiti cijeloga života i da će u njoj steći slavu. U dobi od pet ili šest godina vraća se svojim roditeljima u Mekku. Halid je tokom svog djetinjstva imao blagi napad velikih boginja koje je preživio, te su mu usljed te bolesti ostali neki ožiljci na lijevom obrazu. Halid i Omer, koji će poslije postati drugi halifa, bili su rođaci i imali su vrlo slične crte lica. Obojica su bili vrlo visoki. Halid je bio dobro građenog tijela, širokih ramena. Imao je gustu bradu koja mu je prekrivala lice. Bio je jedan od prvaka u hrvanju svog vremena. S obzirom da je pripadao klanu Benu Mahzuma, koji je bio specijaliziran za ratovanje, i čiji pripadnici su bili među najboljim konjanicim u Arabiji, Halid je kao dijete, naučio jahati i koristiti oružje poput koplja, luka i mača. U mladosti je bio vrlo cijenjen kao poznati ratnik i hrvač među Kurejšijama.
Osim s Omerom, Halid se tokom djetinjstva družio najviše s Amr ibn Asom i Ebu Hakemom, starijim amidžićom.
S obzirom da mu se otac bavio i trgovinom, Halid se tokom djetinjstva znao priključiti karavanama koje su išle do Sirije tako da se već u mladosti upoznao i drugim narodima kao što su Gasanidski kršćani, Prezijanci, Kopti iz Egipta i općenito Bizantijjcima koji su u to doba kontrolisali Siriju.
Period Muhammeda (610-632) thumb|upright=1|Brdo Uhud (iz 2009. godine) gdje se Halid sa konjicom tokom bitke na Uhudu 625. sukobio s poslanikom Muhammedom. Ne zna se mnogo o Halidu tokom ranog perioda objavljivanja Kur'ana. Njegov otac i općenito ogranak Kurejšija Benu Mahzum bili su protiv Muhammeda i njegove objave a vrhovni vođa ogranka Amr ibn Hišam (Ebu Džehl), Hlidov stariji amidžić organizirao je bojkot Muhamedovog ogranka Benu Hašima negdje oko 616. – 618. godine. Nakon Hidžre i preseljenja Muhammeda i prvih muslimana iz Meke u Medinu, učestale su bitke između muslimanske zajednice u Medini i mušrika Mekke. Halid nije učestvovao u prvoj bitci između ove dvije strane, u bitci na Bedru gdje je zarobljen njegov brat Velid ibn Velid i odveden kao zarobljenik muslimana. U toj bitci stradalo je oko 25 Halidovih rođaka. Halid i njegov stariji brat Hišam ibn Velid su sa otkupninom otišli u Medinu. Nakon što je otkupljen, u povratku za Meku braća su zanoćila u mjestu Zul Hulejfa a tokom noći Velid se iskrao od braće, vratio se u Medinu Muhammedu, gdje je prihvatio islam.
Halidovo komandovanje konjicom (glavnokomandujući kod mušrika u ovi bitci bio je Ebu-Sufjan) je donijelo preokret i pobjedu nad muslimanima u bitci na Uhudu koja se odigrala 23. marta 625. godine. Naime pored početnog uspjeha muslimana i njihove skore pobjede, vidjevši da su se mušrici razbježali a da je veliki plijen došao u ruke muslimanskih boraca, strijelci koje je Muhammed postavio na obližnjem brdu, su se povukli sa svojih položaja i napravili presudnu grešku. Iako im je Muhammed striktno naredio da se ne povlače sa položaja bez obzira na iskod, skoro svi se povukoše osim zapovjednika Abdullaha ibn Džubeira i još njih devetorice. Iskusni vojskovođa poput Halida ibn Velida je uočio propust u muslimanskom zaleđu, te sa svojom lahkom konjicom, pri tome svladavši Abdullaha ibn Džubejra i ostale strijelce, došao muslimanima iza leđa čime su ih doveli u potpuno okruženje. Muslimani su se ipak uspjeli probiti iz obruča i popeti se na brdo Uhud gdje su u nekoliko navrata uspješno odbili napade mušrika. U toj bitci je i sam Poslanik Muhammed bio ranjen. Prema historičaru Donaldu Routledgeu Hillu, kada su muslimani preuzeli inicijativu a Kurejšije se dale u bijeg, umjesto da pokrene frontalni napad na muslimanske linije na padinama planine Uhud, Halid je usvojio zvučnu taktiku obilaska planine i zaobilaska muslimanskog boka. Uspjeh Kurejšija i njihova jedina pobjeda nad Poslanikom se u velikoj mjeri pripisuje Halidu kao vojnom geniju.
627. godine bitka na Hendeku i neuspješna opsada Medine je bila posljednja Halidova bitka protiv muslimana.
628. Muhammed i njegovi sljedbenici krenuli su iz Medine u Meku sa ciljem da izvrše umru a nakon što su za to saznale Kurejšije poslale su 200 konjanika da ga presretnu. Halid je bio na čelu konjice, a Muhammed je da bi izbjegao sukob izabrao nekonvencionalnu i tešku alternativnu rutu, da bi na kraju stigao do Hudejbije na prilazu Meki. Shvativši Muhammedovu promjenu kursa, Halid se povukao u Meku. Tu, u Hudejbiji je sklopljen sporazum čime je postignuto primirje između muslimana i Kurejšija.
Prelazak na islam Sporazumom na Hudejbiji iz 628. godine, zaključen je mirovni sporazum na period od deset godina između muslimana i Kurejšija. U toku tog primirja zabilježeno je da je Muhammed rekao Halidovom bratu, Velid bin Velidu da: "Čovjek kao Halid, ne može se dugo držati podalje od islama". Nakon toga Velid je pisao pismo bratu Halidu uvjeravajući ga da prihvati islam. Halid, koji nije bio pretjerano privržen božanstvima Kabe, odlučio je prijeći na islam te je to saopštio svom prijatelju iz djetinjstva Ikrimu ebu Džehlu. U maju 629. godine, Halid je krenuo za Medinu. Na putu je susreo i Amr ibn el-Asa i Osmana ibn Talha, koji su također krenuli u Medinu da prihvate islam. Svi su do tada bili zagorljivi neprijatelji islama. Stigli su u Medinu 31. maja 629. godine i otišli do kuće poslanika Muhammeda. Halid je prvi ušao u kuću i prihvatio islam a zatim su isto učinili i Amr i Osman. Kada je prihvatio islam i postao musliman Halid je bio u 43. godini života.
Mu'ta i dobijanje nadimka Allahova sablja Tri mjeseca nakon prihvatanja islama Halid je dobio priliku da se okuša kao vojnik i vojskovođa. Naima, nakon što je poglavica ogranka Gassan, Šurahbil b. Amr, ubio muslimanskog izaslanika, muslimani su spremili vojnu ekspediciju. U ekspediciji koja je brojala oko 3.000 vojnika učestvovao je i Halid ibn Velid, kao obični vojnik. Kada su došli do mjesta Me'an dobili su informaciju da je bizantijski car Heraklije ušao u Jordan sa vojskom od 100.000 vojnika kao i da će mu se u narednom periodu pridružiti još oko 100.000 kršćanskih Arapa, uglavnom iz plemena Gassan.
Period Ebu Bekra (632-634) Osvajanje Arabije