mini|249x249piksel|Mapa britanske imperije

Imperijalizam je održavanje i širenje moći nad stranim nacijama, posebno kroz ekspanzionizam, koristeći i tvrdu moć (vojnu i ekonomsku moć) i meku moć (diplomatsku moć i kulturni imperijalizam). Imperijalizam se fokusira na uspostavljanje ili održavanje hegemonije i manje ili više formalnog carstva. Iako je povezan s konceptom kolonijalizma, imperijalizam je poseban koncept koji se može primijeniti na druge oblike ekspanzije i mnoge oblike vladavine.

Etimiologija i upotreba Riječ imperijalizam potiče od latinske riječi imperium što znači vrhovna vlast, "suverenitet" ili samo "vlast". Termin je postao čest u upotrebi u Velikoj Britaniji tokom 1870-ih i imao je negativnu konotaciju. Imperijalizam se većinom koristi kako bi označio zapadnu ili japansku političku i ekonomsku dominaciju u Aziji i Africi tokom 19. i 20. vijeka. Neki pisci, kao što je Edward Said, koriste ovaj termin u širem smislu kako bi opisali sistem dominacije i potčinjenosti između imperijalnog centra i periferije.

Termin "imperijalizam" se često miješa sa "kolonijalizmom"; međutim, mnogi naučnici tvrde da svaki ima svoju posebnu definiciju. Imperijalizam i kolonijalizam su korišteni da bi se opisao nečiji uticaj na osobu ili grupu ljudi. Robert Young piše da imperijalizam djeluje iz centra kao državna politika i da se razvija iz ideoloških, ali i finansijskih razloga, dok je kolonijalizam jednostavno razvoj za naseljavanje ili komercijalne namjere; međutim, kolonijalizam i dalje uključuje invaziju. Kolonijalizam u modernoj upotrebi također ima tendenciju da implicira određeni stepen geografske odvojenosti između kolonije i imperijalne sile. Konkretno, Edward Said pravi razliku između imperijalizma i kolonijalizma navodeći: "imperijalizam je uključivao 'praksu, teoriju i stavove dominantnog metropolitanskog centra koji vlada udaljenom teritorijom', dok se kolonijalizam odnosi na 'usađivanje naselja na udaljenoj teritoriji'. Susjedne kopnene imperije kao što su ruska, kineska ili osmanska su tradicionalno bile isključene iz diskusija o kolonijalizmu, iako se to počinje mijenjati, pošto je prihvaćeno da su i oni slali stanovništvo na teritorije kojima su vladali

Naspram kolonijalizma

Termin "imperijalizam" se često miješa sa "kolonijalizmom"; međutim, mnogi naučnici tvrde da svaki ima svoju posebnu definiciju. Imperijalizam i kolonijalizam su korišteni da bi se opisao nečiji uticaj na osobu ili grupu ljudi. Robert Young piše da imperijalizam djeluje iz centra kao državna politika i da se razvija iz ideoloških, ali i finansijskih razloga, dok je kolonijalizam jednostavno razvoj za naseljavanje ili komercijalne namjere; međutim, kolonijalizam još uvijek uključuje invaziju. Kolonijalizam u modernoj upotrebi također ima tendenciju da implicira određeni stepen geografske odvojenosti između kolonije i imperijalne sile. Konkretno, Edward Said pravi razliku između imperijalizma i kolonijalizma navodeći: "imperijalizam je uključivao 'praksu, teoriju i stavove dominantnog metropolitanskog centra koji vlada udaljenom teritorijom', dok se kolonijalizam odnosi na 'usađivanje naselja na udaljenoj teritoriji'. Susjedne kopnene imperije kao što su rusko, kinesko ili osmansko tradicionalno su bile isključene iz rasprave o kolonijalizmu, iako se to počinje mijenjati, jer je prihvaćeno da su i oni slali stanovništvo na teritorije kojima su vladali.

Imperijalizam i kolonijalizam diktiraju političku i ekonomsku prednost nad zemljom i autohtonim stanovništvom koje oni kontrolišu, ali naučnicima je ponekad teško ilustrirati razliku između njih. Iako se imperijalizam i kolonijalizam fokusiraju na potiskivanje drugoga, ako se kolonijalizam odnosi na proces preuzimanja fizičke kontrole jedne zemlje nad drugom, imperijalizam se odnosi na političku i monetarnu dominaciju, bilo formalnu ili neformalnu. Kolonijalizam se smatra arhitektom koji odlučuje kako da počne dominirati oblastima, a onda se imperijalizam može posmatrati kao stvaranje ideje koja stoji iza osvajačke saradnje sa kolonijalizmom. Kolonijalizam je kada imperijalna nacija započne osvajanje nekog područja i onda na kraju bude sposobna zavladati oblastima koje je prethodna nacija kontrolirala. Osnovno značenje kolonijalizma je eksploatacija vrijednih dobara i zaliha nacije koja je bila osvojena i da nacija osvajač tada stječe koristi od ratnog plijena. Smisao imperijalizma je stvoriti carstvo, osvajanjem zemlje druge države i time povećavajući sopstvenu dominaciju. Kolonijalizam je graditelj i čuvar kolonijalnih posjeda na području od strane stanovništva koje dolazi iz strane regije.  Kolonijalizam može u potpunosti promijeniti postojeću društvenu strukturu, fizičku strukturu i ekonomiju područja; nije neobično da su karakteristike naroda osvajača naslijeđene od strane pokorenog domorodačkog stanovništva.  Nekoliko kolonija je ostalo udaljeno od svoje matične zemlje. Stoga će većina na kraju uspostaviti zasebno državljanstvo ili ostati pod potpunom kontrolom svoje matične kolonije.

Sovjetski vođa Vladimir Lenjin je sugerisao da je "imperijalizam najviši oblik kapitalizma", tvrdeći da se "imperijalizam razvio nakon kolonijalizma i da se od kolonijalizma razlikovao monopolističkim kapitalizmom".

Doba imperijalizma Doba imperijalizma, vremenski period koji počinje oko 1760, vidio je evropske industrijalizirajuće nacije koje su se uključile u proces kolonizacije, utjecaja i aneksije drugih dijelova svijeta. Epizode iz 19. vijeka uključivale su "Utrku za Afriku."See Stephen Howe, ed, The New Imperial Histories Reader (2009) online review.

Tokom 1970-ih, britanski historičari John Gallagher (1919–1980) i Ronald Robinson (1920–1999) su tvrdili da su evropski lideri odbacili ideju da "imperijalizam" zahtijeva formalnu, pravnu kontrolu jedne vlade nad kolonijalnom regijom. Mnogo je važnija bila neformalna kontrola nezavisnih područja.R.E. Robinson and John Gallagher, Africa and the Victorians: The official mind of imperialism (1966). Prema Wm. Rogeru Louisu, "Po njihovom mišljenju, historičari su bili opčinjeni formalnim carstvom i mapama svijeta s regijama obojenim crvenom bojom. Najveći dio britanske emigracije, trgovine i kapitala otišao je u područja izvan formalnog Britanskog Carstva. Ključ za njihovo razmišljanje je ideja imperije 'neformalno ako je moguće i formalno ako je potrebno'."Wm. Roger Louis, Imperialism (1976) str. 4. Oron Hale kaže da su Gallagher i Robinson razmatrali britansku umiješanost u Afriku gdje su oni mogli "pronaći malo kapitalista, manje kapitala, a ne mnogo pritiska od navodnih tradicionalnih promotora kolonijalne ekspanzije. Odluke kabineta da se aneksira ili ne pripoji su se donosile, obično na osnovu političkih ili geopolitičkih razloga."

Posmatrajući glavna carstva od 1875. do 1914, postojali su različiti primjeri u pogledu profitabilnosti. Isprva su planeri očekivali da će kolonije pružiti odlično zarobljeno tržište za proizvedene proizvode. Osim Indijskog potkontinenta, to je rijetko bila istina. Do 1890-ih, imperijalisti su vidjeli ekonomsku korist prvenstveno u proizvodnji jeftinih sirovina za ishranu domaćeg proizvodnog sektora. Sveukupno gledano, Velika Britanija je poslovala vrlo dobro u smislu profita od Indije, posebno od Mughal Bengala, ali ne i od većine ostatka svog carstva. Prema indijskom ekonomistu Utsi Patnaiku, razmjeri transfera bogatstva iz Indije, između 1765. i 1938, bili su procijenjeni na 45 milijardi dolara. Nizozemska se jako dobro snašla u Istočnoj Indiji. Njemačka i Italija dobile su vrlo malo trgovine ili sirovina od svojih carstava. Francuska je prošla nešto bolje. Belgijski Kongo je bio notorno profitabilan kada je bio kapitalistička plantaža kaučuka u vlasništvu i kojom je upravljao kralj Leopold II kao privatno preduzeće. Međutim, skandal za skandalom u vezi sa zvjerstvima u Slobodnoj državi Kongo doveo je međunarodnu zajednicu da prisili vladu Belgije da je preuzme 1908, i ona je postala mnogo manje profitabilna. Filipini su koštali Sjedinjene Države mnogo više nego što se očekivalo zbog vojne akcije protiv pobunjenika.

Zbog resursa koje imperijalizam stavlja na raspolaganje, svjetska ekonomija je značajno porasla i postala mnogo više međusobno povezana u decenijama prije Prvog svjetskog rata, čineći mnoge imperijalne sile bogatim i prosperitetnim.

Ekspanzija Evrope u teritorijalni imperijalizam bila je uglavnom fokusirana na ekonomski rast prikupljanjem resursa iz kolonija, u kombinaciji sa preuzimanjem političke kontrole vojnim i političkim sredstvima. Kolonizacija Indije sredinom 18. stoljeća nudi primjer ovog fokusa: tamo su "Britanci iskoristili političku slabost mogulske države, i, dok je vojna aktivnost bila važna u različitim vremenima, ekonomska i administrativna inkorporacija lokalnih elita također je bio od ključnog značaja" za uspostavljanje kontrole nad resursima, tržištima i radnom snagom potkontinenta. Iako je u 17. i 18. vijeku značajan broj kolonija bio dizajniran da obezbjedi ekonomski profit i otpreme resurse u matične luke, D. K. Fieldhouse sugeriše da u 19. i 20. vijeku na mjestima kao što su Afrika i Azija ova ideja nije nužno vrijedila:D. K. Fieldhouse, "'Imperialism': An Historiographical Revision.” Economic History Review 14#2 1961, str. 187–209 online

Za to vrijeme, evropski trgovci su imali mogućnost da "lutaju otvorenim morem i prisvajaju viškove iz cijelog svijeta (ponekad mirno, ponekad nasilno) i da ih koncentrišu u Evropi".David Harvey, Spaces of Global Capitalism: A Theory of Uneven Geographical Development (Verso, 2006) str. 91

Evropska ekspanzija se znatno ubrzala u 19. vijeku. Da bi dobila sirovine, Evropa je proširila uvoz iz drugih zemalja i iz kolonija. Evropski industrijalci tražili su sirovine kao što su boje, pamuk, biljna ulja i metalne rude iz inostranstva. Istovremeno, industrijalizacija je brzo činila Evropu centrom proizvodnje i ekonomskog rasta, što je pokretalo potrebe za resursima.

Komunikacija je postala mnogo naprednija tokom evropske ekspanzije. Sa pronalaskom željeznice i telegrafa, postalo je lakše komunicirati s drugim zemljama i proširiti administrativnu kontrolu matične nacije nad njenim kolonijama. Parne željeznice i okeanski brodovi na parni pogon omogućili su brz i jeftin transport ogromnih količina robe do i iz kolonija.

Zajedno sa napretkom u komunikaciji, Evropa je nastavila da napreduje i u vojnoj tehnologiji. Evropski hemičari napravili su nove eksplozive koji su artiljeriju učinili mnogo smrtonosnijom. Do 1880-ih, mitraljez je postao pouzdano oružje na bojnom polju. Ova tehnologija je evropskim vojskama dala prednost u odnosu na njihove protivnike, jer su se vojske u manje razvijenim zemljama još uvijek borile sa strijelama, mačevima i kožnim štitovima (npr. Zului u Južnoafričkoj Republici tokom Anglo-Zulu rata 1879). Neki izuzeci vojski koje su uspjele da se izjednače s evropskim ekspedicijama i standardima uključuju etiopsku vojsku u bici kod Adwe i japansku carsku vojsku, ali su se one još uvijek u velikoj mjeri oslanjale na oružje uvezeno iz Evrope i često na evropske vojne savjetnike.

Također pogledajte Kolonijalizam Carstvo Globalizacija Najveća carstva svijeta

Reference

dodatna literatura

Abernethy, David P. The Dynamics of Global Dominance: European Overseas Empires, 1425–1980 (Yale UP, 2000), political science approach. online review Ankerl, Guy. Coexisting Contemporary Civilizations: Arabo-Muslim, Bharatai, Chinese, and Western, Geneva, INU Press, 2000, . Bayly, C.A. ed. Atlas of the British Empire (1989). survey by scholars; heavily illustrated Brendon, Piers. "A Moral Audit of the British Empire". History Today, (Oct 2007), Vol. 57 Issue 10, pp. 44–47 Brendon, Piers. The Decline and Fall of the British Empire, 1781–1997 (2008), , wide-ranging survey Bickers, Robert and Christian Henriot, New Frontiers: Imperialism's New Communities in East Asia, 1842–1953, Manchester, Manchester University Press, 2000,