Vitez je naseljeno mjesto i sjedište istoimene općine u Srednjobosanskom kantonu, Federacije Bosne i Hercegovine u centralnom dijelu doline rijeke Lašve.
Historija Područje Viteza je bilo naseljeno od davnina, a iskopinama je dokazano da je prostor šireg područja Viteza naseljen još od mlađeg kamenog doba. Prva naselja u okolini su pripadala Butmirskoj kulturi, a iskopavanjima je utvrđeno da je taj kraj bio naseljen i kasnije tokom bronzanog doba. Jedan od najpoznatijih predmeta nađenih u Velikom Mošunju, je i bronzani mač vrhunske izrade. Veliki broj tih eksponata je danas u muzejima. Prvi prastanovnici ovih krajeva su bili Iliri.
Rimsko doba Dolaskom Rimljana dolazi do izgradnje prvih gradskih naselja u ovom kraju. Dolinom Lašve su vijekovima prolazili karavani, vojske, misionari itd. Na Castoriusovoj Tabuli Peutingeriani, ucrtane su karavanske rute od kojih jedna, značajna prolazi Lašvanskom dolinom i spaja se na magistralu od Panonije na sjeveru do Aegnatia na jugu. Tokom kasnijeg Rimskog perioda ovuda je prolazila rimska cesta koja je spajala primorje sa rudarskim područjima u unutrašnjosti. Jedno od poznatih rimskih raskršća je centralno gradsko naselje zvano Bistua Nova, koje je bilo locirano na području današnje Zenice, mada postoje teorije da je zbog količine i značaja iskopina u okolini, Bistua Nova bila locirana u današnjem Mošunju. Ali je sigurno da je neko značajno rimsko naselje bilo locirano na ovom području. Najznačajnije iskopine su pronađene na području Malog i Velikog Mošunja, a pronađeni eksponati se odlikuju visokim umijećem izrade, kovanja i livljenja željeza i bronze. U nižim dijelovima doline pronađeno je i mnoštvo nadgrobnih spomenika, temelji ruševina, novca, rimskih grobnica i starokršćanske bazilike. Po iskopinama iz srednjeg vijeka značajni ostaci su pronađeni i u Zabilju, Počulici, Kremeniku, Gaćicama, Večeriskoj, Preočici itd. Na području nekadašnje željezničke stanice je pronađena ploča koja pokazuje keltskog boga Sokola, što i ovdje pokazuje prisustvo prastanovnika Balkana, Kelta.
Doseljavanje Slavena Tokom Velike seobe naroda u Evropi, prouzrokovane propašću Rimskog carstva, na ovom područje se naseljavaju Slaveni koji su tu doselili sa područja današnje Poljske i Ukrajine, te organizuju prve svoje države, ali i primaju kulturu pa i običaje prastanovnika.
Srednjovjekovna Bosna U ranim pisanim spomenicima iz perioda bana Mateja Ninoslava (1232–1250) spominje se i župa Lašva. U vrijeme bosanskog bana Stjepana Kotromanića, izvršen je popis samostalne bosanske vikarije koja je imala sedam okruga. U vrijeme srednjovjekovne Bosne na području Viteza se nalazio i utvrđeni grad Škaf ili Bosnić. O boravku starih Slavena na ovom području nema puno spomenika, ali se zna da je zbog blizine Zenice (Bilinog polja) ovaj teritorij bio i dalje od značaja prvenstveno kao mjesto na koridorima. Pred kraj vladavine bana Stjepana (1204–1232), sina bana Kulina, dolazi inkvizicija u Bosnu. Tih godina u Vitezu radi sud za istraživanje hereze i tada biva spaljeno nekoliko desetina bosanskih krstjana. Revolt naroda zbog spaljivanja uzrokuje zbacivanje Stjepana. Viteški kraj je bio u sastavu Bosanske države sve do pada Bosne pod osmanlijsku vlast 1463.
Osmanlijsko doba Osmanlijsko doba je period za koji se veže nastanak imena Vitez. Navodno je jedan od vitezova Bosanskog kraljevstva u borbi u Lašvanskoj dolini poginuo, ali ga je njegov konj nosio sve dok nije pao negdje na području današnjeg Viteza. Tako da su stanovnici okolnih mjesta to mjesto prozvali Vitez. Postoji još mnogo legendi o postanku Viteza. Zna se da je prvo naselje u području gradske zone Viteza formirano oko džamije u Vitezu koja je podignuta 1590. Znajući da se džamije grade uglavnom u naseljenim mjestima, logično je da je naselje postojalo i ranije. Za ovaj period se također vežu određene legende po kojim jedna kaže da je na tom terenu vladao neki vitez Šaran čiji su se sinovi razdijelili, jedan je otišao na djedovinu u Večerisku (od njih potiče veliko i najstarije bratstvo Šarići, katolici) a drugi je prešao na islam, a njegovo imanje su po ženskoj liniji naslijedili Kulenovići, Idrizbegovići, Bengiri, Zukani i Sadibašići. Osmanlijski putopisac Evlija Čelebija spominje Vitez tri puta kao kasabu, ali bez nekih preciznijih podataka. U tadašnjoj Lašvanskoj nahiji 1528. se spominju i Mošunj, Preočica, Zaselje i Večeriska. Po putopisu austrijskog oficira Božića 1785, Vitez je imao osamnaest kuća, džamiju i han. U knjizi "Ilhamijin put u smrt" (Abdul-Vehab Žepčevi-Ilhamija (1773–1821) se spominje Vitez: Početkom 19. vijeka Ivan Franjo Jukić je nazivao Vitez čas selom čas varošicom. Vitez se spominje i prilikom pobune Husein-kapetana Gradaščevića kad je u prvom većem sukobu sa vojskom velikog vezira, 18. jula 1831. kod Kačanika na Kosovu, Husein-kapetan Gradaščević je izvojevao veliku pobjedu, pa su ga ostali ajani potom proglasili za bosanskog vezira, u kuli Hadži Mujage Zlatara (Zlatarevića) u selu Zabilju kod Viteza.
Austrougarsko doba Poslije višestoljetne osmanlijske vladavine godine 1878, Bosna ulazi u sastav Austro-Ugarske, prvo kao okupirani teritorij, da bi Austro-Ugarska izvršila potpunu aneksiju 1908. Za relativno kratko vrijeme izgrađene su nove ceste, željeznice, rudnici, pilane itd. Još ranije, 1866. u Sarajevu je osnovana "kompanija za prijevoz i robe i putnika", a u Vitezu, na Željezničkoj stanici je bio jedan od punktova. Tu su također izgrađeni han i škola, pa se i centar preselio iz Starog Viteza na to mjesto. Kompanija je brzo propala, a na tom je nova, austrijska vlast izgradila željezničku stanicu. Na ovom mjestu je izgrađeno i prvo preduzeće za mehaničku preradu drveta od strane Guidoa Rütgersa. To je period početka nastanka grada Viteza, koji je 1879. imao 510 stanovnika. I druga preduzeća za eksploataciju drveta su nastavila da se otvaraju i sva su bila u vlasništvu stranaca. Ovaj period je također donio i priliv radne snage iz drugih dijelova Austro-ugarske iz Slovenije, Hrvatske, Češke, Mađarske, Švicarske itd.
Jugoslavensko doba Nakon Prvog svjetskog rata, nastankom Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca, a kasnije Kraljevine Jugoslavije, došlo je do male stagnacije u razvitku ovog kraja, a djelatnosti su uglavnom bile poljoprivreda, stočarstvo, trgovina i zanatstvo. U tom periodu je u Vitezu bilo 23 trgovačke i 30 zanatskih radnji. Sporazumom Cvetković–Maček 1939. godine općina Vitez, koja je do tada pripadala Drinskoj banovini pripada Banovini Hrvatskoj. U to se vrijeme po ideji bana Šubašića u selu Krušćici otvara koncentracioni logor za protivnike režima, mahom pripadnike ustaškog pokreta.Anto Valenta - Podjela Bosne i borba za cjelovitost, HKD Napredak - podružnica Vitez 1991. Logor je pred početak Drugog svjetskog rata zatvoren, a proglašavanjem NDH i dolaskom ustaške vlasti, ponovo otvoren jula 1941, za zatvaranje zarobljenih Židova, Srba i komunista sa Pala, Zenice i Sarajeva.Travnik u NOR-u, knjiga prva - Ćamil Kazazović, Naša riječ, Zenica 1969. godine U logoru je ubijeno na desetine logoraša, a krajem 1941. godine ustaška vlast zatvara logor.
Republika Bosna i Hercegovina Politička situacija Nakon općih izbora u SR Bosni i Hercegovini 11. novembra 1990. godine u Vitezu na vlast dolaze nacionalne stranke HDZ BiH i SDA. Za predsjednika općine izabran je pripadnik umjerenog krila HDZ BiH Ivan Šantić, te je time preuzata vlast u oblasti odbrane i milicije,Presuda Blaškić (IT-95-14) Međunarodnog krivičnog suda za bivšu Jugoslaviju za predstavnika u Vijeću građana SR BiH izabran je politički ideolog HDZ BiH Anto Valenta, a predstavnik u Vijeću općina SR BIH Muhamed Cero, član SDA. Dolazi do reorganizacije političke strukture, te preuzimanja izvršne vlasti, kao i organa općinskog komiteta Teritorijalne odbrane, gdje dolaze na vlast članovi nacionalnih partija. Samim tim pokušava se spriječiti odlazak regruta na služenje vojnog roka u JNA, kao i organiziranja bijegova sa služenja vojnog roka vojnika, uglavnom privatnim kanalima. Pored stvaranja nacionalnih stranaka, u Vitezu se od 1990–91. organiziraju i paramilitarne organizacije Hrvata (HOS - sa jedinicom Vitezovi pod zapovjedništvom Darka Kraljevića, HVO, a bošnjačke političke strukture organiziraju jedinice pod nazivom Teritorijalna odbrana BiH. Općinski komitet Teritorijalne odbrane uspio je zajedničkim oružanim otporom Hrvata i Bošnjaka spriječiti oduzimanje oružja i opreme iz općinskog skladišta, tako da je naoružavanje tih jedinica bilo uglavnom iz tog skladišta (puške M49, puškomitraljezi M52, a djelomično i M70), te vojnim sredstvima, koja su nabavljana preko Hrvatske, uglavnom artiljerije i automatskih pušaka M70 porijeklom iz zemalja bivšeg istočnog bloka.Presuda Kordić & Čerkez (IT-95-14/2) Međunarodnog krivičnog suda za bivšu Jugoslaviju Jedinice HVO-a i TO BiH, bile su uglavnom neorganizovane, a inicijativu je preuzeo HOS, napadima na vojne konvoje JNA i oduzimanjem opreme i naoružanja. te nabavljanjem opreme ilegalnim putem. Jedinice milicije stavljaju se pod kontrolu općinskih vlasti i u to vrijeme u miliciji su ravnomjerno zastupljeni Bošnjaci i Hrvati. Stvaranje nacionalnih stranaka u početku je obilježeno suradnjom na političkim mitinzima, te stvaranjem kulturnih društava HKD Napredak i Preporod.
Zaoštravanje odnosa