Italijanski nacionalizam

mini|desno|Zastava Italije Italijanski nacionalizam zasniva se na ideji da su Italijani etnički, kulturni i lingvistički nasljednici antičkih Rimljana, koji su naseljavali Apeninsko poluostrvo više od jednog milenija.Aaron Gillette. Racial theories in fascist Italy. 2. izdanje. London, England, UK; New York, New York, USA: Routledge, 2003. str. 17. Korijene vuče iz doba Renesanse.Trafford R. Cole. Italian Genealogical Records: How to Use Italian Civil, Ecclesiastical & Other Records in Family History Research. Salt Lake City, Utah, USA: Ancestry Incorporated, 1995. str. 15 Italijanski nacionalizam je postao moćna politička snaga u 1830-im pod vodstvom Giuseppea Mazzinija.J. P. T. Bury. The new Cambridge modern history: The zenith of European power 1830–70. London, England, UK; New York, New York, USA: Cambridge University Press, 1964. str. 224 Bio je jedan od uzroka ujedinjenja Italije u 1860-im i 1870-im. Italijanski nacionalizam bio je značajan i u Prvom svjetskom ratu, kada su iredentisti prisvajali teritorije Austro-Ugarske. Italijanski fašisti došli su na vlast 1922. i vladali su sve do kapitulacije Italije u Drugom svjetskom ratu. mini|300px|desno|Oltar domovine u Rimu

Historija Od renesanse do 19. vijeka mini|150px|desno|Niccolò Machiavelli Korijeni italijanskog nacionalizma vežu se za renesansu, u doba kada se u Italiji oživljavao grčko-rimski stil kulture, filozofije i umjetnosti. Niccolò Machiavelli, diplomata i politički teoretičar, u svome djelu Vladar (1532) poziva Italijane da "zauzmu Italiju i oslobode je od Barbara", odnosno stranih sila koje su pokušavale okupirati Apeninsko poluostrvo.Mikael Hörnqvist. Machiavelli and Empire. Cambridge, England, UK: Cambridge University Press, 2004. str. 259 1830–1848 mini|150px|lijevo|Giuseppe Mazzini Jedna od najvažnijih figura u razvoju italijanskog nacionalizma bio je Giuseppe Mazzini koji je nacionalista postao u 1820-im.Vincent P. Pecora. Nations and identities: classic readings. Oxford, England, UK; Malden, Massachusetts, USA: Blackwell Publishers, Inc, 2001. str. 156 U svojoj političkoj karijeri, zalagao se za oslobođenje Italije od despotizma, aristokratskih privilegija, svešteničkog autoriteta i okupacije i indirektne kontrole od strane Austrije.John Gooch. The Unification of Italy. Taylor & Francis e-library, 2001. str. 5 Mazzini je antički Rim smatrao "hramom čovječanstva" i nastojao je ujediniti Italiju. Italijanski nacionalisti tog doba smatrali su da je rimske duhovne vrijednosti očuvala Rimokatolička crkva. Promovisali su koncept Romanite i tvrdili su da je rimska kultura dala neprocjenjiv doprinos italijanskoj i zapadnjačkoj civilizaciji. Od 1820-ih, Mazzini je podržavao revoluciju kako bi se stvorila italijanska utopijska republika. Godine 1832, Mazzini je formirao revolucionarsko društvo Mlada Italija. Iako se Mlada Italija raspala u 1830-im, Mazzini je uspostavlja ponovo 1839. sa namjerom da dobije podršku od radničkih grupa. Mazzini je u to vrijeme bio neprijateljski nastrojen prema socijalizmu jer je smatrao da bi se sve klase trebale ujediniti u cilju kreiranja ujedinjene Italije.John Gooch. The Unification of Italy. Taylor & Francis e-library, 2001. str. 6

Vincenzo Gioberti se u svojim djelima 1843. zalagao za kreiranje federalne države Italije koju bi vodio papa.Jonathan Sperber. The European revolutions, 1848-1851. Second Edition. Cambridge, England, UK; New York, New York, USA: Cambridge University Press, 2005. str. 97

Camillo Benso, budući premijer Kraljevine Sardinije i Kraljevine Italije, u 1840-im radio je kao urednik nacionalističkog lista Il Risorgimento.Lucy Riall. The Italian Risorgimento: State, society and national unification. London, England, UK; New York, New York, USA: Routledge, 1994. str. 69 Benso je bio liberalni nacionalista i smatrao je da su sloboda, tolerancija, jednakost i individualna prava spojiva sa nacionalizmom.Nationalism (Cavour). treccani.it/

mini|150px|desno|Giuseppe Garibaldi, istaknuti italijanski nacionalistički lider tokom Risorgimenta. Pod uticajem ekonomskog nacionalizma, biznismeni i vlast zalagali su se za ujedinjenu Italiju. Carinska ograničenja i neorganizovan željeznički sistem spriječavali su ekonomski razvoj Italije. Prije revolucija 1848, Carlo Cattaneo podržavao je italijansku ekonomsku federaciju.

1848–1870 mini|150px|lijevo|Daniele Manin, osnivač Italijanskog nacionalnog društva. Italijanski nacionalizam privukao je i konzervativce i liberale.J. P. T. Bury. The new Cambridge modern history: The zenith of European power 1830–70. London, England, UK; New York, New York, USA: Cambridge University Press, 1964. str. 226 Revolucije 1848. pomogle su razvoju italijanske nacionalističke kulture. Liberalizacija novinskih zakona u Pijemontu dozvolila je nacionalističkim aktivnostima da procvjetaju.

Daniele Manin i Giorgio Pallevicino osnivaju Italijansko nacionalno društvo 1857. Osnovano je u cilju promovisanja i širenja nacionalizma među politički umjerenim ljudima. Aktivnosti društva uključivale su prikupljanje novca, održavanje javnih skupova i izdavanje novina. Nacionalno društvo pomoglo je u širenju nacionalizma među obrazovanom srednjom klasom. Do 1860, Italijansko nacionalno društvo je uticalo na dominantne liberalne krugove u Italiji i dobilo je podršku srednje klase za uniju Pijemonta i Lombardije.Lucy Riall. The Italian Risorgimento: State, society and national unification. London, England, UK; New York, New York, USA: Routledge, 1994. str. 70

Daniele Manin bio je prvi državnik koji je vjerovao u mogućnost italijanskog ujedinjenja, godinama prije nego što su Camillo Benso di Cavour i Giuseppe Garibaldi ujedinili Italiju putem diplomatskih i vojnih akcija. Tokom Pariskog kongresa 1856, Manin je pričao Cavouru o planovima i strategijama kojima bi se postiglo italijansko ujedinjenje. Cavour je smatrao ove planove uzaludnim i nakon sastanka pisao je kako je Manin pričao o "jedinstvu Italije i drugim besmislicama" ("l'unità d'Italia ed altre corbellerie").Holt, The Making of Italy: 1815–1870, str. 195

1870–1922 mini|150px|desno|Francesco Crispi Nakon što je ujedinjene Italije završeno 1870, vlada se suočila sa unutrašnjim problemima što je rezultovalo pribjegavanju ka kolonijalnoj politici kako bi se skrenula pažnja javnosti.

U ovim je godinama jedna od najznačajnijih figura italijanskog nacionalizma bio Francesco Crispi, čije su radnje za vrijeme dok je bio premijer okarakterisane kao patriotizam koji se pojavljivao u formi opsjednutosti za nacionalnim jedinstvom i odbranom od neprijateljskih stranih zemalja.Nation-building in 19th-century Italy: the case of Francesco Crispi , Christopher Duggan, History Today, 1. 2. 2002. Italija je pokorila Eritreju i Somaliju, ali je 15.000 Italijana poginulo u sukobu sa Etiopijom dok je ostatak bio primoran da se povuče. Italija je u ratu sa Osmanlijskim carstvom 1911. i 1912. osvojila Libiju i Dodekanez. Ovi pokušaji da se pridobije javnost propali su, a pobune i nasilni protesti bili su tako intenzivni da su mnogi posmatrači smatrali da mlada Kraljevina Italija neće preživjeti.

Umorna zbog unutrašnjih sukoba u državi, grupa buržujskih intelektualaca predvođena Gabrielom d'Annunziom, Gaetanom Moscom i Vilfredom Paretom objavila je rat parlamentarnom sistemu, a njihova pozicija stekla je poštovanje među Italijanima. D'Annunzio je pozvao mlade Italijane da nasilnim radnjama okončaju parlamentarnu vladu. Italijansku nacionalističku asocijaciju osnovao je 1910. šovinista Enrico Corradini koji je naglasio potrebu za ratničkim junaštvom, potpunom žrtvom individualnosti i jednakosti za državu, disciplinom i poslušnošću u društvu i veličinom i moću antičkog Rima. Corradinijeve ekstremističke poglede oduševljeno su podržali mnogi Italijani. mini|150px|lijevo|Gabriele d'Annunzio

Italija je na početku Prvog svjetskog rata bila neutralna, iako je od 1882. bila u savezu sa Njemačkom i Austro-Ugarskom. Italija 1915. staje na stranu Britanaca i Francuza i objavljuje rat Njemačkoj i Austro-Ugarskoj.

Nacionalistički ponos porastao je u Italiji u novembru 1918. nakon pobjede i osvajanja austro-ugarskih teritorija.Francis W Halsey. The Literary Digest History of the World War, Vol. IX. New York, New York, USA: Cosimo, Inc, 2009. str. 147-149 Građani Rima proslavljali su pobjedu. Cijela populacija oslobođenog Trsta (140.000 ljudi) prisustvovala je dolasku Carla Petittija di Roreta, novog guvernera-generala Trsta, koji je došao ratnim brodom.

Italijanski zahtjevi na pariskoj mirovnoj konferenciji 1919. nisu potpuno ispunjeni. Italija je dobila Trst, Trento, Istru i Južni Tirol, ali nije dobila druge teritorije koje su joj obećane.

Italijanski nacionalisti posebno su bili bijesni jer Italija nije dobila pravo da aneksira Rijeku, koja je imala blagu italijansku većinu, ali nije bila dio italijanskih zahtjeva Saveznicima 1915, i veći dio Dalmacije, koja je imala slavensku većinu, jer bi aneksiranje Dalmacije navodno kršilo Wilsonovih Četrnaest tačaka.Reynolds Mathewson Salerno. Vital crossroads: Mediterranean origins of the Second World War, 1935-1940. Ithaca, New York, USA: Cornell University Press, 2002. str. 4 D'Annunzio je odgovorio mobilizirajući 2.000 veterana rata koji su na silu zauzeli Rijeku. Ova je akcija naišla na međunarodnu osudu, ali ju je podržavala većina Italijana. Iako je d'Annunzijeva vlada skinuta sa vlasti, Italija je 1924. okupirala Rijeku. 1922–1945 Premijer Italije 1922. postaje vođa italijanskih fašista, Benito Mussolini. Mussolini je želio izgraditi Italijansko carstvo na obalama Sredozemnog mora. Težio je izgradnji bližih odnosa sa Njemačkom i Ujedinjenim Kraljevstvom, a bio je neprijateljski nastrojen prema Francuskoj i Jugoslaviji.Reynolds Mathewson Salerno. Vital crossroads: Mediterranean origins of the Second World War, 1935-1940. Ithaca, New York, USA: Cornell University Press, 2002. str. 5 Nakon Drugog svjetskog rata mini|150px|lijevo|Carlo Azeglio Ciampi Nakon pada fašizma i rođenja Republike, interes političara i širih masa u italijanski nacionalizam bio je relativno mali, uglavnom zbog veza koje je imao sa fašizmom i lošim sjećanjima iz Drugog svjetskog rata. Jedina veća i aktivna stranka koja je slijedila nacionalističku ideologiju bio je Italijanski socijalni pokret, koji je u ranim 1960-im postao četvrta najveća stranka u Italiji. U ovom periodu nacionalizam je posmatran kao ideologija potpuno povezana sa desničarskim političkim partijama i organizacijama. Dva bitna događaja oživjela su nacionalizam u Italiji. Prvi je bilo pitanje Trsta 1953, kada je italijanski zahtjev za potpunom kontrolom Trsta podržavao veći dio italijanskog društva,PIGLIUCCI M., Gli ultimi martiri del Risorgimento. Gli incidenti per Trieste italiana del novembre 1953, Ed. Mosetti, Trieste 2013. . a drugi je bila kriza iz 1985. kada je Italija odbila SAD-u izručiti otmičare broda Achille Lauro, koji su bili povezani sa PLO-om.http://www.repubblica.it/online/esteri/abbas/sigonella/sigonella.html mini|200px|desno|Palazzo Vecchio u Firenci tokom proslave 150. godišnjice ujedinjenja Italije.