Johann Pachelbel bio je njemački kompozitor, orguljaš i nastavnik, koji je doveo južnu njemačku orguljašku školu do vrhunca. Komponirao je mnogobrojna sakralna i sekularna djela, a njegov doprinos razvoju horskog preludija i fuge osigurao mu je mjesto među najznačajnijim kompozitorima srednje barokne ere.
Pachelbelova muzika uživala je ogromnu popularnost tokom njegovog života, a imao je mnogo učenika i njegova djela postala su model kompozitorima južne i srednje Njemačke. Danas je najpoznatiji po Kanonu u D-duru, kao i Šakoni u f-molu, Tokati u e-molu za orgulje i Hexachordum Apollinisu, zbirci varijacija za klavijature. mini|200px|desno|Pachelbelov potpis iz njegovog pisma iz 1695. vlastima u gradu Gotha Na njega su utjecali južni njemački kompozitori, kao što su Johann Jakob Froberger i Johann Caspar Kerll, Italijani Girolamo Frescobaldi i Alessandro Poglietti, te francuski i kompozitori nirnberške tradicije. Stavljao je naglasak na lucidni, jednostavan polifonijski stil koji je isticao melodičnu i harmoničnu jasnoću. Njegova muzika manje je virtuozna i manje harmonijski avanturistična nego Buxtehudeova. Pachelbel je, kao i Buxtehude, eksperimentirao s različitim ansamblima i instrumentalnim kombinacijama u svojoj kamernoj i, što je najvažnije, vokalnoj muzici. Većina tih djela sadrži izuzetno bogatu instrumentaciju. Istražio je mnoge varijacije i povezane tehnike, koje se manifestiraju u stilski raznovrsnim djelima, od sakralnih koncerata do suita za čembalo.
Biografija 1653-1674: Rana mladost i obrazovanje (Nürnberg, Altdorf, Regensburg) lijevo|mini|200px|Crkva sv. Sebalda u Nürnbergu odigrala je važnu ulogu u životu Johanna Pachelbela. Rođen je 1653. u Nürnbergu u radničkoj porodici, od oca Johanna (Hansa) Pachelbela (rođenog 1613. u Wunsiedelu), prodavač vina, i njegove druge supruge Anne) Marije Mair. Tačan datum Johannovog rođenja nije poznat, ali s obzirom na to da je kršten 1. septembra, pretpostavlja se da je rođen krajem augusta. U ranoj mladosti dobio je muzičko obrazovanje od Heinricha Schwemmera, profesora muzike i muzičara, koji je kasnije postao kantor u Crkvi sv. Sebalda (Sebalduskirche). Neki izvori pokazuju da je također studirao kod Georga Caspara Weckera, orguljaša u istoj crkvi i važnog kompozitora nirnberške škole, ali se to sada smatra malo vjerovatnim.
Njemački kompozitor i muzički teoretičar Johann Mattheson, čije djelo pod nazivom Grundlage einer Ehrenpforte (objavljeno u Hamburgu 1740) jedan je od najvažnijih izvora informacija o Pachelbelovom životu. U tom djelu spominje se da je mladi Pachelbel pokazao izuzetne muzičke i akademske sposobnosti. Osnovno obrazovanje stekao je u St. Lorenz Hauptschuleu i Auditorio Aegedianu u Nürnbergu, a zatim je 29. juna 1669. postao student na Univerzitetu u Altdorfu, gdje je iste godine imenovan orguljašem Crkve sv. Lovre. Finansijske poteškoće natjerale su ga da napusti univerzitet nakon manje od godinu dana. Da bi završio studij, dobio je stipendiju 1670. te tako postao student u Gymnasium Poeticumu u Regensburgu. Školske vlasti bile su veoma impresionirane njegovim akademskim kvalifikacijama, tako da je primljen i iznad normalne godišnje brojčane kvote škole. Pachelbelu je također bilo dozvoljeno proučavati muziku izvan gimnazije. Njegov nastavnik bio je Caspar Prentz, nekada student Johanna Caspara Kerlla. Budući da je potonji bio pod utjecajem italijanskih kompozitora, kao što je Giacomo Carissimi, vjerovatno je preko Prentza Pachelbel počeo razvijati interes za savremenu italijansku muziku i katoličku crkvenu muziku uopće.
1673-1690 (Beč, Eisenach, Erfurt) Caspar Prentz odlazi u Eichstätt 1672. Taj period Pachelbelovog života najmanje je dokumentiran, tako da nije poznato je li ostao u Regensburgu do 1673. ili je iste godine napustio svog učitelja. Sa sigurnošću se može reći da je do 1673. živio u Beču, gdje je postao zamjenik orguljaša u čuvenoj Katedrali svetog Stefana. U to vrijeme Beč je bio središte ogromnog Habsburškog Carstva i imao je veliki kulturni značaj. Italijanska muzika iz tog vremena je bila popularna u Beču. Nekoliko istaknutih kosmopolitskih kompozitora radilo je tamo, a mnogi od njih doprinose razmjeni muzičkih tradicija u Evropi. Johann Jakob Froberger bio je dvorski orguljaš u Beču do 1657. godine, a naslijedio ga je Alessandro Poglietti. Georg Muffat neko vrijeme živio je u gradu i, što je najvažnije, Kerll se preselio u Beč 1673. Dok je bio tamo, možda je poznavao ili čak učio Pachelbela, čija muzika pokazuje tragove Kerllovog stila. Pachelbel je proveo pet godina u Beču, apsorbirajući muziku katoličkih kompozitora iz južne Njemačke i Italije. U nekim aspektima sličan je Josephu Haydnu, koji je također bio profesionalni muzičar u Katedrali svetog Stefana u mladosti i, kao takav, bio izložen muzici vodećih kompozitora tog vremena.
Godine 1677. Pachelbel se preselio u Eisenach, gdje je bio zaposlen kao dvorski orguljaš kod kapelnika Danijela Eberlina (također rodom iz Nürnberga), zaposlenog kod Johanna Georga I, vojvode Sachsen-Eisenacha. Upoznao je članove porodice Bach u Eisenachu (rodnom gradu Johanna Ambrosiusa Bacha oca Johanna Sebastiana Bacha) i postao bliski prijatelj Johanna Ambrosiusa i učitelj njegovoj djeci. Međutim, Pachelbel je proveo samo godinu dana u Eisenachu. Godine 1678. Bernhard II, vojvoda Sachsen-Jena, Johann Georgov brat, umro je i tokom perioda žalosti dvorski muzičari su bili znatno ograničeni u njihovim muzičkim aktivnostima. Pachelbel je zbog toga ostao nezaposlen. On je zatražio svjedočenje od Eberlina, koji je napisao jedno za njega, opisujući Pachelbela kao "savršenog i rijetkog virtuoza." S ovim dokumentom Pachelbel je napustio Eisenach 18. maja 1678 mini|300px|desno|Crkva Predigerkirche u Erfurtu, gdje je Pachelbel radio 12 godina, počevši od 1678. U junu 1678. godine, Pahelbel je bio zaposlen kao orguljaš u Predigerkirche u Erfurtu, gdje je naslijedio Johanna Efflera. Efler je kasnije prethodio Johannu Sebastianu Bachu u Weimaru. Porodica Bach je bila veoma dobro poznata u Erfurtu (gde su se svi orguljaši kasnije nazvali "Bachs"), pa se Pachelbelovo prijateljstvo s njima nastavilo i u tom gradu. Pachelbel je postao kum kćeri Johanna Ambrosiusa, Johanni Judith, učio je Johanna Christopha Bacha, najstarijeg brata Johanna Sebastiana, i živio u kući Johanna Christiana Bacha. Ostao je u Erfurtu 12 godina, a tokom svog boravka tamo izgradio je reputaciju kao jedan od vodećih njemačkih kompozitora za orgulje. Choral preludij je postao jedan od njegovih najznačajnijih muzičkih izuma tokom Erfurtskog perioda, pošto je Pachelbelov ugovor naročito zahtijevao da sastavi preludije za crkvene službe. Njegove dužnosti su uključivale: održavanje orgulja i što je još važnije, svake godine bio je obavezan da komponira obimnije djelo kako bi pokazao svoj napredak kao kompozitor i orguljaš, jer svako muzičko djelo te vrste moralo je biti bolje od onog koje je bilo komponirano prethodne godine. Pachelbel se ženio dva puta tokom boravka u Erfurtu. Barbara Gabler, kćerka gradonačelnika Erfurta, postala je njegova prva supruga, 25. oktobra 1681. Nažalost, i Barbara i njihov jedini sin umrli su u oktobru 1683. godine tokom kuge koja je zahvatila grad. Prvobitno objavljeno djelo Pachelbela, skup choral varijacija pod nazivom "Musicalische Sterbens-Gedancken" (bos. "Muzičke misli na smrt", Erfurt, 1683), vjerovatno je bio pod utjecajem ovog događaja.
Deset mjeseci kasnije 24. augusta 1684., Pachelbel se oženio Judithom Drommerom (Trummert), kćerkom lokalnog policajca. Imali su pet sinova i dvije kćerke. Dvojica njegovih sinova, Wilhelm Hieronymus Pachelbel i Charles Theodore Pachelbel, također su postali kompozitori; Drugi se preselio u američke kolonije 1734. Još jedan sin Johann Michael, postao je proizvođač muzičkih instrumenata u Nürnbergu i putovao je do Londona i Jamajke. Jedna od kćerki Amalia Pachelbel, postigla je priznanje kao slikar i graver.
Pozne godine: 1690–1706. (Stuttgart, Gotha, Nürnberg) desno|mini|200px|Pachelbelovo autografsko pismo Iako je Pachelbel bio izrazito uspješan orguljaš, kompozitor i učitelj u Erfurtu, tražio je dozvolu da ode, očigledno tražeći bolji posao. Zvanično je dobio dozvolu za odlazak 15. augusta 1690., noseći svjedodžbu u kojoj se hvali njegova marljivost i vjernost. Našao je novo zaposlenje za manje od dvije sedmice (1. septembra 1690), a bio je muzičar orguljaš na dvoru u Württembergu u Stuttgartu pod pokroviteljstvom vojvotkinje Magdalene Sibylle. Taj posao je bio bolji, ali je živio tamo samo dvije godine prije bijega od francuskog napada za vrijeme rata Velike Alijanse. Započeo je novi posao 8. januara 1692. u Gothi kao orguljaš, gdje je proveo dvije godine. Tu je objavljena njegova prva i jedina zbirka liturgijske muzike: "Acht Chorale zum Praeambulieren" 1693. (Erster Thiel etlicher Choräle). Za vrijeme trogodišnjeg boravka u Gothi Pachelbelu je dvaput ponuđen posao u Stuttgartu i na Univerzitetu u Oxfordu. Međutim, odbio je obje ponude. U međuvremenu, 20. februara umro je Georg Caspar Wecker, orguljaš u Crkvi sv. Sebalda u Nürnbergu. Gradske vlasti ubrzo su službeno pozvale Pachelbela (tada poznatog građanina Nürnberga) da preuzme taj položaj bez uobičajenog ispitivanja prije preuzimanja posla ili raspisivanja natječaja za druge istaknute orguljaše iz manjih crkava. Nakon što je prihvatio, napustio je Gothu 1695. te stigao u Nürnberg u ljeto iste godine. lijevo|mini|200px|Pachelbelovo posljednje počivalište na groblju sv. Roka (Rochuskirchhof) u Nürnbergu Pachelbel je proveo ostatak života u Nürnbergu, gdje je objavio zbirku kamerne muzike pod nazivom Musicalische Ergötzung ("Muzički užitak") i najvažnije djelo Hexachorum Apollinis (Nürnberg, 1699), zbirku od šest arija s varijacijama za orgulje. Iako pod utjecajem kompozitora iz Italije i južne Njemačke, poznavao je i sjevernu Njemačku kompozitorsku školu, jer je njegovo djelo Hexachordum Apollinis bilo posvećeno Dieterichu Buxtehudeu. U posljednjim godinama komponirao je concertata za večernju liturgiju (Vesperi), koja su bila pod utjecajem italijanske škole i zbirku više od 90 fuga. Umro je početkom marta 1706. u 52. godini, a pokopan je 9. marta na groblju sv. Roka.
Posthumni utjecaj Jedan od posljednjih kompozitora srednjeg baroknog perioda, Pachelbel je imao znatan utjecaj na većinu poznatih kompozitora kasnog baroka, kao što su: Georg Friderich Händel, Domenico Scarlatti ili Georg Philipp Telemann. Međutim, on je indirektno utjecao na Johanna Sebastiana Bacha. Mladi Johann Sebastian bio je student njegovog starijeg brata Johanna Christopha Bacha, koji je studirao kod Pachelbela. Iako su Bachovi rani chorali i choralne varijacije bli posuđeni iz Pachelbelove muzike, stil kompozitora iz sjeverne njemačke (Georg Böhm, Dieterich Buxtehude, i Johann Adam Reincken), igrali su važniju ulogu u razvoju Bachovog talenta.
Pachelbel je bio zadnji veliki kompozitor nürnberške tradicije i posljednji važan kompozitor iz južne Njemačke. Njegov utjecaj uglavnom je bio ograničen na njegove učenike, a naročito na Johanna Christopha Bacha, Johanna Heinricha Buttstetta, Andreasa Nicolausa Vettera i dva Pachelbelova sina, Wilhelma Hieronymusa i Karla Theodora. Drugi je postao jedan od prvih evropskih kompozitora koji su se preselili u američke kolonije. Na taj način je Pachelbel utjecao (mada indirektno i samo do određenog stepena) na američku crkvenu muziku iz tog doba. Kompozitor, muzikolog i pisac Johann Gottfried Walther je verovatno najpoznatiji od kompozitora pod utjecajem Pachelbela. Njemački kompozitor, pisac, muzički teoretičar Johann Mattheson ga je u svojoj knjizi pod nazivom "Grundlage einer Ehrenpforte" (bos. Osnove portala časti) nazvao "drugim Pachelbelom".