300p|mini|Položaj Malih Antila Mali Antili su lanac djelimično vulkanskihhttp://www.britannica.com/EBchecked/topic/645259/Windward-Islands ostrva u Karipskom moru. Površina im je 13012 km2, sa 3,7 miliona stanovnika.
Prema geografskom položaju Mali antili se dijele na sljedeće grupe ostrva (smjer od sjevera prema istoku i zapadu):
Ostrva zavjetrine između ostalih Djevičanska ostrva, Angvila, Sveti Martin, Sint Maarten, Sveti Kristofor i Nevis, Antigva i Barbuda, Saba, Sveti Bartolomej, Montserrat
Ostrva privjetrine između ostalih Dominika, Martinique, Sveta Lucija, Barbados, Grenadini, Grenada, Tobago
Zavjetrinski Antili između ostalih Aruba, Bonaire, Curaçao, Savezne teritorije Venecuele
Historija Najranija naselja iz arhajskog doba zabilježena su na arheološkim nalazištima poput St. Johna i Banwari Tracea u Trinidadu, koja datiraju iz perioda između 7700. i 6100. godine prije nove ere. Artefakti iz ovog perioda uključuju kamene i koštane alate korištene za lov i ribolov. U Trinidadu i Tobagu identifikovano je ukupno 29 nalazišta iz arhajskog doba, povezanih s narodom Ortoiroid, koja su podijeljena na banvarijansku (5000–2500. p. n. e) i ortoiransku (1500–300. p. n. e) podseriju. Tokom kasnog arhajskog doba divlje biljne namirnice postale su značajnije, a postoje i dokazi o ranom uzgoju i upravljanju biljkama. Među usjevima koji su s kopna uvezeni i uzgajani bili su kukuruz, slatki krompir, achira i čili papričice.Keegan, William F.; Hofman, Corinne L. (23. 2. 2017), The Caribbean before Columbus, Oxford University Press, str. 197–238.
Arheološki podaci za ostatak južnih Malih Antila prilično su oskudni. Na nalazištima na Tobagu, Barbadosu i Martiniku pronađeni su mogući artefakti iz arhajskog doba. Faktori poput lokalne tektonske aktivnosti. te uragana i drugih oluja vjerovatno su narušili arheološke tragove u ovim područjima. Čitava ostrva danas se možda nalaze pod vodom. Jaka erozija, klizišta i vulkanske erupcije relativno su česte pojave i mogu utjecati na očuvanost arheoloških nalazišta.
Predložena su tri scenarija migracija. Prema prvom, zajednice iz arhajskog doba iz Južne Amerike stigle su do Trinidada, Tobaga i Barbadosa. Prema drugom, rani doseljenici zaobišli su južne Male Antile (Ostrva privjetrine) i migrirali direktno prema sjevernim ostrvima. Treći scenarij pretpostavlja da je došlo do širenja tehnologije bez značajnijeg kretanja stanovništva iz sjeveroistočne Južne Amerike.
Hronometrijski podaci dijele arhajsko doba na sjevernim Malim Antilima u tri faze: rano arhajsko doba (3300–2600. p. n. e), srednje arhajsko doba (2600–800. p. n. e.) i kasno arhajsko doba (800. p. n. e–100. n. e). Obalna područja bila su posebno pogodna za naseljavanje, prvenstveno zbog blizine morskih resursa i nalazišta kremena. Materijalna kultura ukazuje na oslanjanje na morske plodove, poput ribe i mehkušaca, kao i na kopnene životinje. Čini se da su Antigua i Sveti Martin bili najgušće naseljeni tokom arhajskog doba.
Zanimljivo je da se sva poznata nalazišta iz arhajskog doba nalaze na sjevernim ostrvima, dok nema dokaza o takvim nalazištima na Ostrvima privjetrine južno od Gvadalupa. Trinidad, Tobago i Barbados predstavljaju izuzetke i vjerovatno su naseljeni odvojeno, direktno iz Južne Amerike. Naselja na Malim Antilima osnivana su na malim ostrvima i u priobalnim područjima. Većina naselja bila je mala i privremena, što ukazuje na sezonsko kretanje stanovništva radi pribavljanja resursa. Uprkos sličnostima, među nalazištima su postojale razlike u korištenju morskih vrsta, kao i u raznovrsnosti alata izrađenih od školjki i korala. Svako nalazište pokazuje različite načine prilagođavanja lokalno dostupnim resursima i/ili obrascima aktivnosti.Fitzpatrick, Scott M. 2011. “Verification of an Archaic Age Occupation on Barbados, Southern Lesser Antilles.” Radiocarbon 53(4): 595–604.
Neolitsko razdoblje Arheološki nalazi, uključujući huekoidnu i saladoidnu keramiku, pružaju radiokarbonske datume za nalazišta ranog keramičkog doba i ukazuju na početak interakcije između obalnih područja Južne Amerike i sjevernih Malih Antila oko 400–200. godine p. n. e. Otkriće saladoidne keramike u Portoriku i na sjevernim Malim Antilima tumači se kao posljedica istraživačkih aktivnosti, kulturne razmjene i postepenih migracija s kopna tokom arhajskog doba. Taj proces uključivao je interakciju lokalnih zajednica s već razvijenim otočnim društvima, čime je nastala mreža dinamičnih društvenih odnosa. Međutim, među istraživačima su se pojavile rasprave i neslaganja zbog proturječnih stratigrafskih podataka, radiokarbonskih datuma i stilskih razlika u keramici.Keegan i Hofman 2017.
Dolazak Evropljana mini| Španska kolonijalna kula na ostrvu Margarita, Nueva Esparta, VenecuelaŠpanci su bili prvi Evropljani koji su stigli na ova ostrva, predvođeni Kristoforom Kolumbom. Godine 1493, tokom svog drugog putovanja, Kolumbo je stigao do Karipskog mora, gdje je plovio u potrazi za nekoliko ostrva arhipelaga Malih Antila. Prvo ostrvo koje je otkrio na tom putovanju nazvao je Deseada. Španci su položili pravo na ostrvo Dominiku i formalno zauzeli teritoriju ostrva koje su nazvali Marigalante. Zatim su se usidrili pored ostrva koje su nazvali Gvadalupa. Kasnije su posjetili Montserrat, Antigvu i San Cristobal (Sveti Kits). Potom su prošli kroz arhipelag Jedanaest hiljada djevica. Tokom narednih vjekova Španci, Francuzi, Holanđani, Danci i Englezi borili su se za prevlast nad različitim ostrvima.Descubrimiento de América
Francuski trgovac Pierre Belain d'Esnambuc otplovio je na Karibe 1625, u nadi da će osnovati francusko naselje na ostrvu Sveti Kristofer (Sveti Kits). Francuzi su 1626. počeli pokazivati interes za Gvadalupu, odakle su protjerali španske koloniste. Godine 1635. Španija je ustupila Martinik Francuskoj, nakon 133 godine španske vlasti, a Belain je na Martiniku osnovao prvu stalnu francusku koloniju, Saint-Pierre. Belain je Martinik prisvojio u ime francuskog kralja Luja XIII i kompanije Compagnie des Îles de l'Amérique“.
Ostrvo Margarita otkriveno je 15. augusta 1498. tokom Kolumbovog trećeg putovanja. Kolumbo je ugledao tri ostrva, od kojih su dva bila mala, niska i sušna — današnja ostrva Coche i Cubagua. Tokom tog putovanja admiral je također otkrio kopno današnje Venecuele.
Pokrajinu Trinidad osnovali su Španci u 16. vijeku, a njen glavni grad bio je San José de Oruña. Godine 1797, tokom Napoleonskih ratova, britanske snage počele su okupirati teritoriju. Godine 1802. Španija je priznala britanski suverenitet nad njom.
Godine 1917. Sjedinjene Američke Države kupile su Danska Zapadnoindijska ostrva. Većina britanskih kolonija kasnije je postala nezavisna, dok su ostrva Malih Antila koja su pripadala Venecueli 1938. podijeljena na dva zasebna entiteta: državu Nueva Esparta i Federalne zavisne teritorije. Godine 1986. Aruba se izdvojila iz Holandskih Antila i zvanično postala zasebna država unutar Kraljevine Holandije. Preostali dio Holandskih Antila raspušten je 2010. godine, nakon čega su formirani manji entiteti.
Dana 18. jula 1995. godine, prethodno uspavani vulkan Soufrière Hills na južnom dijelu Montserrata ponovo je postao aktivan. Erupcije su uništile glavni grad Plymouth. Između 1995. i 2000, dvije trećine stanovništva ostrva bilo je prisiljeno napustiti Montserrat, uglavnom se preselivši u Ujedinjeno Kraljevstvo. Na ostrvu je 1997. ostalo manje od 1.200 stanovnika, a njihov broj porastao je na gotovo 5.000 do 2016.
Dva zvanična francuska prekomorska departmana su Gvadalupa i Martinik. Sveti Martin i Sveti Bartolomej, koji su ranije bili dio departmana Gvadalupe, od 2007. imaju poseban status prekomorskih zajednica.
Također pogledajte Veliki Antili
Reference
Vanjski linkovi http://countrystudies.us/caribbean-islands/56.htm (en) http://whc.unesco.org/pg_friendly_print.cfm?cid=326&id=1993& (en)
Kategorija:Sjeverna Amerika Kategorija:Karibi Kategorija:Ostrva