Kopnena vojska SAD-a (engl. United States Army) je najveći i najstariji vid Oružanih Snaga SAD-a. Svoje korijene historijski vuče od Kontinentalne vojske koja je formirana 14. juna 1775. godine u američkom ratu za nezavisnost. Uloga i zadaća ovog vida vojske je kako zaštita američkih nacionalnih interesa u inostranstvu tako i odbrana SAD-a od drugih država.
U fiskalnoj 2010. godini kopnena vojska je raspolagala sa preko 561.979 aktivnih vojnika,Department of Defense: Active Duty Military Personnel by Rank/Grade (engl., PDF; 11 kB) vom 30. November 2007 – abgerufen am 24. Januar 2008. kada se toj cifri dodaju rezervni sastavi ona je 2010. godine iznosila preko 1.129.275 vojnika.Army Demographics: (PDF; 2,1 MB) FY10 Army Profile. Dodatno tome ona je 2010. godine raspolagala sa 250.000 civilnih uposlenika.CPOL (Army Civilian Personnel Online):Army Civilian Personnel Online. Zugriff vom 13. Dezember 2010. Brojnost vojnika kopnene vojske SAD-a prelaze kopnene vojske Kine, Indije i Sjeverne Koreje.
Kopnena vojska SAD-a je bila sudionik oba svjetska rata kao i veliki broj vojnih intervencija SAD-a. Od drugiog svjetskog rata smatrana je za najopremljeniju i najmobilniju kopnenu vojsku na planeti, a od kraja hladnog rata često je imala sukobe sa protivnicima u tipu asimetričnog ratovanja.
Historija 18. vijek mini|lijevo|Washington prelazi Delaware - jedna od slika rata za nezavisnost, ujedno jedan od najznačajnijih simbola rata. Kontinentalna vojska je formirana 14. juna 1775. godine na drugom kontinentalnom kongresuCont'l Cong., Formation of the Continental Army, in 2 Journals of the Continental Congress, 1774–1789 89–90 (Library of Cong. eds., 1905). kao ujedninjena vojska kolonija u borbi protiv Velike Britanije, a za njenog komadanta izabran je George Washington.Cont'l Cong., Commission for General Washington, in 2 Journals of the Continental Congress, 1774–1789 96-7 (Library of Cong. eds., 1905).Cont'l Cong., Instructions for General Washington, in 2 Journals of the Continental Congress, 1774–1789 100-1 (Library of Cong. eds., 1905).Cont'l Cong., Resolution Changing "United Colonies" to "United States", in 5 Journals of the Continental Congress, 1774–1789 747 (Library of Cong. eds., 1905). Vojsku su u početku sačinjavali muškarci koji su prethodno služili u britanskoj vojsci ili u kolonijalnim milicijama koji su sa sobom donijeli veliki dio britanske vojne baštine. Kako je rat za nezavisnost napredovao franucska pomoć, resursi i vojno razmišljane doveli su do oblikovanja vojske. Brojni vojnici iz tadašnjih europskih zemalja su priskočili u pomoć kao što je bio Friedrich Wilhelm von Steuben koji je sa sobom donio taktike i organizacijske vještine iz pruske vojske.
Vojska je vodila brojne bitke na jugu 1780. i 1781. godine služeći se fabianovom taktikom i taktikom udari i bježi pod vodstvom general-majora Nathanael Greenea nanoseći udarce britanskoj vojsci tamo gdje je ona bila vojno najslabija. Washington je izvojevao pobjede nad Britancima u bitkama kod Trentona i Princetona, ali je izgubio niz bitaka u kampanji za New York i New Jersey 1776. i u Philadelphijskoj kampanji 1777. godine. Odlučnom pobjedom iz francusku pomoć kod Yorktowna 1781. godine kontinentalna vojska je dobila prevlast nad britanskom vojskom.
Nakon rata Kontinetalna vojska je rasformirana kao odraz republikanskog nepovjerenja. Milicije kolonija su bile jedina vojna sila nove države sa izuzetkom regimente koja je čuvala zapadnu teritoriju i jedne atiljerijske baterije koja je čuvala arsenal West Pointa. Međutim, zbog kontinuiranih sukoba sa Indijancima ubrzo je shvaćeno da je potrebno formirati obučenu vojsku. Regularna vojska u početku veoma mala s velikim gubicima je reorganizovana u Legiju Sjedinjenih Država koja je osnovana 1791. godine, a preimenovana u Armiju Sjedinjenih Država 1796. godine.
1798. godine tokom Kvazi-rata sa Francuskom, Kongres je osnovao Privremenu vojsku od 10.000 vojnika koja se sastojala od 12 pješadijskih regimenti i 6 trupa lahkih zmajeva. Do marta 1799. godine Kongres je formirao i Eventualnu vojsku od 30.000 vojnika uključujući i 3 konjičke regimente.
19. vijek mini|Slika generala Andrewa Jacksona tokom bitke kod New Orleansa. Rat 1812. godine je bio drugi i zadnji anglo-američki rat i imao je mješovite rezultate. Američka vojska nije osvojila Kanadu, ali je slomila otpor Indijanaca i spriječila njihovo širenje na sjeverozapadne teritorije i potvrdila svoju nezavisnost zaustavljajući dvije velike britanske invazije 1814. i 1815. godine. Nakon pobjede u bitci kod jezera Erie 1813. godine američka vojska je zauzela zapadne dijelove Gornje Kanade, izvojevala pobjede kod Yorka i Temze što je dovelo do kolapsa Zapadne Konfederacije. Nakon američkih pobjeda u kanadskoj provinciji Gornja Kanada, britanske trupe su uspjele ući i spaliti Washington koji je bio branjen od milicije 1814. godine. Međutim regularna vojska je uspjela dokazati da je profesionalna i sposobna pobijediti britansku vojsku tokom invazije na Plattsburgh i Baltimore što je potaknulo na britanski sporazum o prethodno odbijenim uvjetima status quo ante bellum. Dvije sedmice nakon što je potpisan sporazum (nije ratificiran), Andrew Jackson je pobijedio Britance u bitci za New Orleans i opsadi tvrđave St. Philip te dobio status nacionalnog heroja. Američki vojnici i mornari su zadnjim fazama rata zarobili britanske bojne brodove HMS Cyane, HMS Levant i Penguin. Prema sporaumu obje zaraćene strane su se vratile na teritorijalni status quo. Obje ratne mornarice su zadržale zarobljene ratne brodove.
Velika vojna kampanja protiv Indijanaca se vodila na Floridi protiv plemena Seminole. Bili su potrebni dugi ratovi (1818-1858) da se napokon pobijede Seminole i prebace u Oklahomu. Uobičajena strategija u indijanskim ratovima bila je preuzimanje kontrole nad hranom Indijanaca tokom zime, problem na Floridi je bio što nije bilo zimskih uslova. Druga strategija bila je sklapanje saveza s drugim indijanskim plemenima, ali i to je bilo beskorisno jer su Seminole porazile sva druga inidjanska plemena koja su došla na Floridu krajem XVIII stoljeća.Ron Field and Richard Hook, The Seminole Wars 1818–58 (2009)
Američka vojska se borila i pobijedila u američko-meksičkom ratu (1846-1848). Američka pobjeda rezultirala je stjecanjem teritorija koji su s vremenom postali cijele ili dijelovi država California, Nevada, Utah, Colorado, Arizona, Wyoming i New Mexico.
Američki građanski rat mini|Bitka kod Gettysburga , prekretnica američkog građanskog rata. Američki građanski rat je bio po pitanju žrtava bio najrazorniji rat u američkoj historiji. Nakon što je većina američkih saveznih država u kojima je robovlasništvo bilo legalno formiralo Konfederaciju američkih država i Vojsku Konfederacije na čelu s bivšim oficirima američke vojske mobiliziran je velik dio južnjačke bjelačke radne snage. Snage Sjedinjenih Država (Unije ili Sjevera) formirale su Vojsku Unije koja se sastojala od manjeg dijela regularnih vojnih jedinica i velikog broja dobrovoljačkih jedinica iz svih država sa sjevera i juga izuzev Južne Karoline.
U prve dvije godine rata snage Konfederacije imale su uspjeha u borbama ali izgubile su kontrolu nad pograničnim državama. Konfederacija je morala braniti jako velik teritorij gdje je dvosruko veća smrtnost bila od bolesti u odnosu na gubitke u borbama. Unija je koristila strategiju osvajanja obalnih područja i luka, te rijeka. DO 1863. godine Konfederacija je bila praktički zagušena. Dok se vojska na istoku borila dobro, na zapadnom dijelu je nizala poraze dok snage Unije nisu zauzele New Orleans 1862. godine zajedno sa rijekom Tennessee. U kampanji za Vicksburg od 1862. do 1863. godine general Ulysses S. Grant je zauzeo rijeku Mississippi i time presjekao jugozapad. Grant je preuzeo zapovjedništvo nad snagama unije 1864. godine i nakon niza bitaka s vrlo teškim žrtvama, general Robert E. Lee bio je pod opsadom Richmonda dok je general William T. Sherman zauzeo Atlantu i prošao kroz Georgiju i Karoline. Glavni grad Konfederacije je pao u aprilu 1865. godine, a Lee je nakon toga predao svoju vojsku na dvoru Appomattox Court. Ostaci kofederacijske vojske su se predali u narednih nekoliko mjeseci.
U američkoj historiji ovo je do sada bio najsmtronosniji rat što je rezultiralo sa 620,000 mrtvih muškaraca na obe srane. Na temelju podataka iz popisa 1860. godine, 8% svih bijelih muškaraca u dobi od 13 do 43 godine izgubilo je život je u ratu, uključujući 6,4% na sjeveru i 18% na jugu.Maris Vinovskis (1990). Toward a social history of the American Civil War: exploratory essays. Cambridge University Press. p. 7.
Kraj 19. vijeka
Nakon građanskog rata, američka je vojska imala zadatak da obdrži zapadna plemena Indijanaca u indijanskim rezervatima. Osnovali su mnoge utvrde i angažirali se u zadnjem od američkih indijanskih ratova. Američka vojska je zauzela neke od južnih država tokom perioda rekonstrukcije.
Ključne bitke u špansko-američkom ratu 1898. godine vodila je Ratna mornarica SAD-a. Koristeći uglavnom nove dobrovoljce, američka vojska porazila je Španiju u kopnenim kampanjama na Kubi i odigrala važnu ulogu u filipinsko-američkom ratu.
20. vijek Počevši od 1910. godine američka vojska je počela nabavljati prve avione.Cragg, Dan, ed., The Guide to Military Installations, Stackpole Books, Harrisburg, 1983, p. 272. 1910. godine za vrijeme Meksičke revolucije vojska je raspoređena u američke gradove u blizini granice kako bi se osigurala sigurnost života i imovine. 1916. Pancho Villa , glavni vođa pobunjenika, napao je Columbus u Novom Meksiku , potaknuvši američku intervenciju u Meksiku do 7. februara 1917. Borili su se protiv pobunjenika i meksičkih saveznih trupa do 1918. godine.
Svjetski ratovi
Sjedinjene Američke Države ulaze 1917. godine u prvi svjetski rat na stranu silaAntante čije su članice bile Velika Britanija, Francuska, Rusko Carstvo, Italija i drugi saveznici. Američke trupe su poslane na zapadni front i bile su uključene u zadnje dvije ofenzive s kojima je okončan prvi svjetski rat. Nakon novembra 1918. godine vojska je ponovno smanjila svoje snage.
1939. godine prema procjeni američka kopnena vojska je imala između 174 000 i 200 000 vojnika, što je bilo manje od Portugala koji je tada po vojnoj sili bio na 17. ili 19. mjestu. General George Marshall je imenovan za načelnika štaba kopnene vojske SAD-a u septembru 1939. godine, te je započeo povećanje i modernizaciju vojske u pripremama za rat.
Sjedinjene Američke Države su ušle u drugi svjetski rat u decembru 1941. godine nakon japanskog napada na Pearl Harbor. Na europskom frontu trupe američke kopnene vojske su formirale značajan dio snaga koje su zauzele sjevernu Afriku i Siciliju, kasnije ratovale u Italiji. Na dan D 6. juna 1944. godine i nakon oslobađanja Europe i poraza Trećeg rajha milioni američkih vojnika su odigrali važnu ulogu.
U Tihom oceanu vojnici američke kopnene vojske su zajedno sudjelovali sa vojnicima marinskim korpusom u zauzimanju pacifičkih otoka od Japanaca. Nakon predaje sila osovine u maju 1945. (Njemačka) i u agustu iste godine (Japan), američke vojne snage su bile raspoređene u Njemačkoj i Japanu kako bi okupirali ove dvije zemlje. Dvije godine nakon rata Zračne snage Kopnene vojske SAD-a se odvajaju od Kopnene vojske SAD-a i formiraju se Zračne snage Sjedinjenih Američkih Država u septembru 1947. godine. 1948. godine po naređenju predsjednika Harry S. Trumana je došlo do desegregacije u vojsci.
Hladni rat 1945–1960