Londonski sporazum potpisan je 30. maja 1913. nakon Londonske konferencije 1912–1913. Sporazum se bavio teritorijalnim prilagođavanjima koja su nastala nakon završetka Prvog balkanskog rata. Londonska konferencija je završena 23. januara 1913, kada se dogodio osmanlijski državni udar 1913. i kada je osmanlijski veliki vezir Kamil-paša bio primoran da podnese ostavku. Vođa državnog udara Enver-paša povukao je Osmansko Carstvo sa Konferencije, a Londonski sporazum je potpisan bez prisustva osmanlijske delegacije.
Zaraćene strane Balkanski savez (Kraljevina Srbija, Kraljevina Grčka, Kraljevina Bugarska i Kraljevina Crna Gora) je bio pobjednička strana a Osmansko Carstvo poraženo. Velike sile su predstavljale Britansko Carstvo, Njemačko Carstvo, Ruska Imperija, Austro-Ugarska i Kraljevina Italija.Richard C. Hall, ed., War in the Balkans: An Encyclopedic History from the Fall of the Ottoman Empire to the Breakup of Yugoslavia (2014) str. 172–173.
Pozadina Neprijateljstva su zvanično prestala 2. decembra 1912, osim za Grčku koja nije učestvovala u prvom primirju. Tri glavne tačke su bile sporne:
status teritorije današnje Albanije, čiju je ogromnu većinu osvojila pretežno Srbija, ali i male krajeve Crna Gora i Grčka status Novopazarskog sandžaka formalno pod zaštitom Austro-Ugarske od Berlinskog sporazuma status ostalih teritorija koje su zauzeli saveznici: Kosovo i Metohija; Makedonija; i Trakija
Sporazum je pregovaran u Londonu na međunarodnoj konferenciji koja je tamo otvorena u decembru 1912, nakon što je Albanija proglasila nezavisnost 28. novembra 1912.
Austro-Ugarska i Italija snažno su podržavale stvaranje nezavisne Albanije. Djelomično je to bilo u skladu s prethodnom politikom Austro-Ugarske koja je pružala otpor srpskoj ekspanziji na Jadran; Italija je svoje planove za teritoriju, manifestovane 1939, Rusija je podržavala Srbiju i Crnu Goru a Njemačka i Britanija su ostale neutralne. Odnos snaga između članica Balkanskog saveza bio je pod pretpostavkom da neće biti formirana albanska država i da će kasnija albanska teritorija biti podijeljena između njih.
Uslovi sporazuma mini|Potpisivanje Sporazuma 30. maja 1913.
Uslovi koje su nametnule velike sile su:
Sva evropska teritorija Osmanskog Carstva zapadno od linije između Enosa na Egejskom moru i Midije na Crnom moru pripala je Balkanskom savezu, osim Albanije. Njegovo Veličanstvo car osmanlija izjavljuje da ustupa njihovim veličanstvima savezničkim suverenima ostrvo Kretu i da se u njihovu korist odriče svih prava suvereniteta i svih drugih prava koja je imao na tom ostrvu. Granice Albanije i sva druga pitanja u vezi sa Albanijom trebalo je da riješe velike sile.
Međutim, podjela teritorija predatih Balkanskom savezu nije obrađena u Sporazumu, a Srbija je odbila da izvrši podjelu dogovorenu s Bugarskom u njihovom sporazumu iz marta 1912. Kao rezultat bugarskog nezadovoljstva de facto vojnom podjelom Makedonije, Drugi balkanski rat je izbio između zaraćenih strana 16. juna 1913.Richard C. Hall,The Balkan Wars, 1912–1913 Bugari su bili poraženi, a osmanlije su ostvarile neke pobjede zapadno od linije Enos-Midija. Konačni mir je dogovoren Bukureštanskim sporazumom 12. augusta 1913. Između Bugara i Turaka zaključen je poseban sporazum, Carigradskim mirom, kojim su u velikoj mjeri definisane današnje granice između dvije zemlje.
Percepcija Iscrtavanje tačnih granica albanske države prema Firentinskom protokolu (17. decembra 1913.) bilo je krajnje nepopularno među grčkim stanovništvom južne Albanije, koje je nakon svoje pobune uspjelo proglasiti Autonomnu Republiku Sjeverni Epir, međunarodno priznato kao autonomna oblast unutar Albanije pod uslovima Krfskog protokola.
Albanci su imali tendenciju da smatraju Sporazum nepravdom koju su nametnule velike sile, jer je otprilike polovina pretežno albanskih teritorija i 40% stanovništva ostavljeno van granica nove zemlje.Janusz Bugajski (2002). Political Parties of Eastern Europe: A Guide to Politics in the Post-Communist Era. M.E. Sharpe. str. 675. . Pristupljeno 29. 5. 2012. "Roughly half of the predominantly Albanian territories and 40% of the population were left outside the new country's borders"
Reference
Kategorija:Historijski dokumenti Kategorija:Sporazumi potpisani 1913. Kategorija:London Kategorija:Sporazumi Kneževine Bugarske Kategorija:Sporazumi Kraljevine Srbije Kategorija:Sporazumi Kraljevine Grčke Kategorija:Sporazumi Kraljevine Crne Gore Kategorija:Sporazumi Kraljevine Italije Kategorija:Sporazumi Njemačkog Carstva Kategorija:Sporazumi Ruske Imperije Kategorija:Sporazumi Austro-Ugarske Kategorija:1913. u Osmanskom Carstvu Kategorija:1913. u Kraljevini Bugarskoj Kategorija:1913. u Kraljevini Srbiji Kategorija:1913. u Kraljevini Grčkoj Kategorija:1913. u Kraljevini Crnoj Gori Kategorija:1913. u Kraljevini Italiji Kategorija:1913. u Njemačkom Carstvu Kategorija:1913. u Ruskoj Imperiji Kategorija:1913. u Austro-Ugarskoj