Londonska konferencija 1912-1913, poznata i kao Londonska mirovna konferencija ili Konferencija ambasadora, bila je međunarodni samit šest velikih sila tog vremena (Austro-Ugarske, Francuske, Velike Britanije, Njemačke, Italije i Rusije) sazvan u decembru 1912. zbog uspjeha vojski Balkanske lige protiv Osmanskog Carstva u Prvom balkanskom ratu. Konferencija je posebno imala za cilj da arbitrira između zaraćenih sila oko teritorijalnih dobitaka, kao i da odredi budućnost Albanije, čija je nezavisnost proglašena tokom sukoba.
Historija Primirje za okončanje Prvog balkanskog rata potpisano je 3. decembra 1912. Londonskoj mirovnoj konferenciji prisustvovali su delegati balkanskih saveznika (uključujući i Grčku) koji nisu potpisali prethodno primirje, kao i Osmanskog Carstva.
Konferencija je počela u septembru 1912. u St James's Palace pod predsjedavanjem Sir Edwarda Greya.] Drugo zasjedanje konferencije započelo je 16. decembra 1912, i završeno 23. januara 1913, kada se dogodio osmanlijski državni udar 1913. Vođa državnog udara Enver-paša povukao je Osmansko Carstvo sa Konferencije.
30. maja 1913, bez prisustva Osmanskog Carstva, na konferenciji je potpisan Londonski sporazum (1913), sporazum prema kojem će Osmansko Carstvo odustati od cijele teritorije zapadno od linije Enos-Midija. Nakon duge rasprave, ambasadori su 29. jula 1913. donijeli zvaničnu odluku o uspostavljanju Kneževine Albanije kao suverene države nezavisne od Osmanskog Carstva.
Kao rezultat donesenih odluka i zbog pritisaka Grčke i Srbije, polovina teritorije na koju polaže pravo novoosnovana albanska država, i između 30% i 40% ukupnog albanskog stanovništva, izostavljeno je iz novoformirane Kneževine Albanije; posebno je oblast Kosovskog vilajeta naseljena Albancima data Srbiji, a veći dio južne Čamerije Grčkoj. Što se tiče grčko-albanske granice, jedina intervencija velikih sila bila je kada su Austro-Ugarska i Italija zabranile grčku okupaciju Vlore, nakon što je grčka mornarica granatirala grad 3. decembra; kao rezultat, nijedna velika sila nije se suprotstavila ustupanju Janine Grčkoj (sve dok su je mogle uzeti).
Posebna granična komisija je poslana da označi grčko-albansku granicu. Međutim, budući da nije bilo moguće ocrtavanje područja na etnografskoj osnovi, oslonilo se na ekonomske, strateške i geografske argumente, što je rezultiralo odlukom Londonske konferencije da veći dio spornog područja ustupi Albaniji. Ovaj preokret je katalizirao ustanak među lokalnim grčkim stanovništvom, koje je proglasilo Autonomnu Republiku Sjeverni Epir.
Razgovaralo se i o situaciji Arumuna. Arumuni su mala etnička grupa raštrkana širom Balkana. Na Londonskoj konferenciji predloženo je da se sve zemlje naseljene Arumunima, poput Pinda i njegove okoline, daju novoj albanskoj državi kako bi ih zaštitila od grčke i srpske (pošto je Srbija aneksirala Vardarsku Makedoniju) asimilatorske politike. Takve prijedloge podržala je Kraljevina Rumunija. Na istovremenom albanskom kongresu u Trstu, Arumuni su tražili i regionalnu autonomiju unutar Albanije, ali je to odbijeno jer Arumuni unutar novih utvrđenih granica Albanije, isključujući prijedloge proširenja, nisu živjeli u zbijenim područjima. Na kraju, Arumuni niti su pripojeni Albaniji niti im je data autonomija.
Reference
Kategorija:Historijski dokumenti Kategorija:Sporazumi potpisani 1912. Kategorija:Vojna historija Evrope Kategorija:Historija Balkana Kategorija:Diplomatske konferencije u 20. vijeku