Osman Pazvantoğlu (1758 – Vidin 27. januar 1807) bio je osmanlijski vojnik, guverner Vidina nakon 1794. godine i pobunjenik protiv osmanlijske vlasti.
Ostao je upamćen i kao prijatelj Rigasa Feraiosa, grčkog revolucionarnog pjesnika, koga je pokušao da spasi od osmanlijskih vlasti u Beogradu. Otac mu je bio janjičarski aga 31. janjičarske orte.
Biografija Njegov djed je bio porijeklom iz Bosanskog ejaleta i bio je dio straže grada Sofije, pa otuda Osmanovo ime: pasban-oğlu, "sin stražara".Ionescu, str. 242 Prvobitno plaćenik u službi vlaškog kneza Nikole Mavrogenesa, jednom prilikom nije poslušao potonjeg i bio je spašen od odmazde Feraiosovom intervencijom.
Sakupivši veliku vojsku plaćenika, pobunio se protiv osmanlijskog sultana Selima III, te je, djelujući kao nezavisni vladar, kovao vlastiti novac i imao diplomatske odnose sa stranim državama (uključujući Francusku Republiku). Godine 1798. držao je teritorije koje su se širile od Dunava do Balkanskih planina i od Beograda do Varne. Godine 1793. poduzeo je vojni pohod na Beogradski pašaluk, ali su ga Srbi u osmanlijskoj službi teško porazili u bici kod Kolara.
Vojna ekspedicija Hüseyina Küçüka iz 1797. (sa 100.000 vojnika) nije uspjela u svom cilju da osvoji Vidin i zarobi Pazvantoglua, a posredno je rezultirala padom i pogubljenjem princa Konstantina Hangerlija, nakon što ga je Küçük optužio da nije obezbijedio osmanlijsku vojsku sa dovoljno sredstava.Djuvara, str. 72-73 Pokušao je da pripoji i Smederevski sandžak, ali su ga zaustavili Stanko Arambašić i njegovih 16.000 srpskih vojnika u osmanlijskoj službi. Godine 1799. osmanlijski sultan je oprostio Pazvantogluovu pobunu i pristao da ga postavi za pašu.
Pazvantoğlu je često vršio napade na Vlašku, gdje je često palio gradove koje je pljačkao. Godine 1800, njegove trupe, kolokvijalno poznate kao pasvangii, zapalile su veliki dio grada Craiove: od 7.000 kuća, samo oko 300 je još stajalo nakon što je vatra prestala.Ionescu, str. 254, citira Zilota Românula To je dovelo do toga da princ Alexander Mourusis preda ostavku sultanu Selimu, što je rijetka izjava o porazu u kontekstu vladavine fanariota.Djuvara, str. 282
Krajem januara 1802. Bukurešt je zahvatila panika nakon što su se proširile glasine da je paša poslao svoju vojsku u njegovom pravcu. Princ Michael Soutzos je napustio grad i naredio njegovu odbranu od strane preostalog albanskog garnizona, ali neslaganja oko dugovanja su dovela do toga da same trupe odbace to mjesto; grad je ubrzo zapao u nered i kratku vladavinu prosjaka i skitnica (koji su očigledno oponašali ceremoniju krunisanja) — ova epizoda je okončana nasilnom intervencijom osmanlijskih trupa stacioniranih u blizini, i na kraju je dovela do Soutzosovog svrgavanja.Djuvara, str. 283
Godine 1809. kampanja odmazde oltenskih hajduka predvođenih Iancuom Jianuom kulminirala je napadom i djelimičnim uništenjem Turnu Măgurelea (koji je službeno vođen kao osmanlijski kaza, ali je postao baza za vođu pobune).
Pazvantogluovi upadi ubrzo su postali ozloglašeni u cijeloj Vlaškoj. Izraz "kao u vrijeme Pazvante Chioru", prilično uobičajen u rumunskom, trebalo je da ukaže na vrijeme nevolje i loše vlade; s vremenom je jednostavno počelo značiti "ekstremno star".
Naslijeđe U Vidinu, u Bugarskoj, glavnom gradu Pazvantogluovog domena, postoji nekoliko znamenitosti izgrađenih tokom njegove vladavine koje i danas stoje. Tu spadaju vojni objekat Krastata Kazarma (od bugarskog: Kasarna u obliku krsta), izgrađena 1801. godine, i džamija (1801-1802) sa zgradom biblioteke (1802-1803), posvećena pašinom ocu. Svi su klasifikovani kao spomenici kulture.
Smatra se da je u sklopu džamije-biblioteke bila i medresa (islamska škola) i mali muslimanski klaustar, ali ni jedan nije opstao do danas.
Reference
Kategorija:Rođeni 1758. Kategorija:Umrli 1807. Kategorija:Osmanlije bošnjačkog porijekla