Mikojan-Gurevič MiG-17 (); NATO-oznaka: FrescoParsch, Andreas and Aleksey V. Martynov. "Designations of Soviet and Russian Military Aircraft and Missiles." Non-U.S. Military Aircraft and Missile Designations, revised 18 January 2008. Retrieved: 30 March 2009. je visoko-subsonični borbeni avion proizveden u Sovjetskom Savezu od 1952. godine. Osim u vojnoj avijaciji Sovjetskog Saveza, bio je u upotrebi u brojnim avijacijama Varšavskog pakta i drugih, prije svega arapskih i afričkih zračnih snaga. MiG-17 je proizveden po licenci u Kini kao Shenyang J-5 i u Poljskoj kao PZL-Mielec Lim-6. MiG-17 se i danas koristi od strane sjevernokorejskih zračnih snaga, a korišten je i u okršajima na Bliskom istoku i u Aziji .
MiG-17 predstavlja unapređenje borbenog mlaznjaka MiG-15, koji je proizvođen u Sovjetskom Savezu tokom Korejskog rata. Serijska proizvodnja MiG-17 započela je prekasno da bi ovaj model bio upotrebljen u ovom sukobu, a prvu borbenu upotrebu doživio je u Drugoj krizi u Tajvanskom moreuzu 1958. godine. Iako je MiG-17 prvobitno dizajniran da obara sporije leteće američke bombardere, pokazao je iznenađujući uspjeh kada su ga piloti Sjevernog Vijetnama koristili za borbu protiv američkih lovaca i lovaca-bombardera tokom Vijetnamskog rata, gotovo deceniju nakon njegovog prvobitnog poljetanja. Razlog tome je što je MiG-17 bio agilniji i upravljiviji od američkih F-4 Phantom i F-105 Thunderchief borbenih aviona, koji su bili fokusirani na brzinu i borbu na daljinu, kao i činjenica da je MiG-17 bio naoružan avionskim topom, što je nedostajalo početnim modelima F-4 Phantoma.Parsch, Andreas and Aleksey V. Martynov. "Designations of Soviet and Russian Military Aircraft and Missiles: 5.1 "Type" Numbers (1947-1955)." Non-U.S. Military Aircraft and Missile Designations, revised 18 January 2008. Retrieved: 30 March 2009.
Dizajn i razvoj Dok je MiG-15bis uveo zakrivljena krila u zračnu borbu iznad Koreje, konstruktorski biro Mikojan-Gurevič je već započeo raditi na njegovoj zamjeni 1949. (prvobitno MiG-15bis45) kako bi se riješili problemi ustanovljeni u praktičnoj upotrebi kod MiG-15 u borbi.Davies, Peter. USN F-4 Phantom II Vs VPAF MiG-17: Vietnam 1965-72. London: Osprey, 2009. . Rezultat je bio jedan od najuspješnijih transsoničnih lovaca koji je predstavljen prije pojave pravih nadzvučnih tipova kao što su MiG-19 i sjevernoamerički F-100 Super Sabre. Njegov dizajn će se u konačnici i dalje pokazati vrlo djelotvornim u 1960-im kada je bio pritisnut u podzvučnim zračnim borbama nad Vijetnamom protiv mnogo bržih aviona koji međutim nisu bili optimizirani za manevriranje pri tako niskim brzinama i borbe u maloj razdaljini.
Dok je MiG-15 koristio Mahov senzor za aktiviranje zračnih kočnica pri dostizanju brzine od Mach 0,92 (koju nije mogao bezbjedno prekoračiti), MiG-17 je dizajniran tako da se može kontrolisati i pri većim brzinama.Sweetman 1984, p. 11. Rane verzije koje su su imale sovjetsku kopiju Rolls-Royce-ovog Nene motora, Klimov VK-1, bile su teže pri jednakom potisku. Kasnije verzije ovog lovca su bile prvi sovjetski mlazni avioni sa naknadnim (dodatnim) sagorjevanjem, gdje se ubrizgavalo dodatno gorivo u izduvne gasove osnovnog motora kako bi se ostvario dodatni potisak i brzina.
Iako MiG-17 izgleda vrlo slično MiG-15, njegova krila su bila tanja i više zakrivljena krila i rep pogodnije za brzine od 1 Macha. Dok je F-86 predstavio "sveleteći" repni plan, što je ovaj avion učinilo upravljivijim pri brzini zvuka, ova karakteristika neće biti primijenjena na MiG-ovima sve do potpuno nadzvučnog MiG-19.Aungst, Dave. " Hobby Boss' 1/48 scale MiG-17F Fresco C." HyperScale, 19 August 2010. Retrieved: 15 September 2012. Zamah krila bio je 45° (kao kod američkog F-100 Super Sabre) u blizini trupa i 42° za vanjski dio krila.Crosby 2002, p. 212. Tvrđe krilo koje je ovdje primijenjeno se uspješnije odupiralo tendenciji savijanja vrhova krila i neočekivanog gubitka aerodinamičke simetrije pri velikim brzinama i opterećenjima krila.
Ostale lako uočljive razlike u odnosu na prethodnika bile su dodata zakrilca na svakom krilu, dodavanje trbušne peraje i dužeg i manje suženog stražnjeg trupa koji je dodao oko jedan metar dužine na cjelokupan dizajn. MiG-17 je dijelio isti motor Klimov VK-1, a veći dio njegove konstrukcije, kao što su prednji trup, stajni trap i topovsko naoružanje, preuzet je od MiG-15.Crosby 2002, p. 212. Prvi prototip, koji je konstruktorski biro označio sa oznakom I-330 " SI ", poletio je 14. januara 1950. godine, sa pilotom Ivanom Ivaščenkom.Goebel, Greg. "The Mikoyan MiG-17." Air Vectors, 1 September 2011. Retrieved: 15 September 2012. lijevo|mini| MiG-17 u Muzeju avijacije centralne Finske u Jyväskyläu. Shema boja je iz 2006. godine i bazirana je na ideji učenice Luonetjärvi osnovne škole Anni Lundahl. lijevo|mini| Sjevernovijetnamski MiG-17 izložen u Muzeju Mighty Eighth Air Force . lijevo|mini| Repni dio sa oznakama; Kamuflirane MiG-17 piloti NVAF-a često su nazivali "zmijama".Toperczer 2001, p. 48. U toku testiranja prototipa, pilot Ivan Ivaščenko je poginuo kada je njegov avion upao u turbulencije, što je rezultiralo gubitkom horizontalnog repa te nekontrolisanim okretanjem i uništenjem aviona 17. marta 1950. godine. Nedostatak čvrstine krila je također rezultirao preokretom elerona koji je kasnije otkriven i popravljen. Konstrukcija i ispitivanja dodatnih prototipova " SI-2 " i eksperimentalnih serija aviona " SI-02 " i " SI-01 " 1951. godine, uglavnom su bila uspješna. Avion je 1. septembra 1951. ušao u serijsku proizvodnju i formalno je dobio sopstvenu oznaku MiG-17 nakon toliko promena u odnosu na originalni MiG-15. Procijenjeno je da je, iako se koristio isti motor kao i kod MiG-15, maksimalna brzina MiG-17 bila veća za 40–50 km/h, uz poboljšane manevarske sposobnosti na velikim visinama.
Iako je serijska proizvodnja počela već u augustu 1951. godine, prioritet u proizvodnji je dobio već oprobani MiG-15, tako da MiG-17 nikada nije korišten u Korejskom ratu. U operativnu službu je ušao tek u oktobru 1952. godine, kada je njegov nasljednik MiG-19 bio gotovo spreman za prva testiranja leta. Tokom proizvodnje, avion je više puta unapređivan i modifikovan. Osnovni MiG-17 je bio dnevni lovac opšte namene, naoružan sa tri avionska topa, jednim Nudelman N-37 37 mm topom i dva topa kalibra 23 mm sa 80 po topu, ukupno 160 metaka. Mogao je da djeluje i kao lovac-bombarder, ali se njegov kapacitet nošenja bombi i raketa smatralo malim u odnosu na druge avione tog vremena, i obično je nosio dodatne rezervoare za gorivo umesto bombi.
Iako prvobitno dizajniran sa prozorom kabine koji je omogućavao i pogled unazad - neophodno za vazdušne duele - u serijskoj proizvodnji MiG-17F je umjesto toga dobio jeftiniji periskop za pogled unazad, rješenje koje će se na sovjetskim lovcima zadržati sv do pojave MiG-23. Do 1953. piloti ovog aviona su dobili sigurnija katapultirajuća sjedala sa zaštitnim zavjesama za lice i naslonima za noge poput Martin-Baker sjedišta koja su korištena na Zapadu. MiG-15 je patio zbog nedostatka radarskog nišana, ali su 1951. sovjetski inženjeri nabavili zarobljeni F-86 Sabre iz Koreje i kopirali optički nišan i radar za daljinsko upravljanje SRD-3 kako bi proizveli nišan ASP-4N i SRC-3 radar. Ova kombinacija se pokazala smrtonosnom nad nebom Vijetnama protiv aviona kao što je F-4 Phantom.
Druga varijanta prototipa, "SP-2" (koju je NATO nazvao "Fresco A"), bio je avion presretač opremljen radarom . Ubrzo je proizveden veliki broj lovaca MiG-17P („Fresco B“) za sve vremenske uslove sa radarom RP-1 Izumrud i modifikacijama prednjeg usisnika vazduha.
Početkom 1953. godine, dnevni lovac MiG-17F ušao je u serijsku proizvodnju. Oznaka "F" je označavala da je opremljen motorom VK-1F sa naknadnim sagorevanjem. Rani VK-1F motori koji su posebno modifikovani za opremanje MIG-17F imali su problema tokom produžene uobičajene upotrebe naknadnog sagorevanja, zbog nedovoljne toplotne otpornosti legura korištenih za spoljašnje tijelo mlaznice i lopatice statora. Zbog toga su avioni proizvedeni u periodu 1953-1955 imali posebnu jedinicu za naknadno sagorevanje koja je koristila poseban rezervoar napunjen sa 90% etanola za potrošnju u naknadnom sagorevanju zbog niže temperature sagorevanja. Ova varijanta motora imala je oznaku VK-1F(A). Mlaznjaci kasnije proizvodnje koristili su normalan sistem sa gorivom u avionu. Dodatno sagorevanje je udvostručilo brzinu penjanja i znatno poboljšalo vertikalne manevre. Iako avion nije bio dizajniran da bude supersoničan, vješti piloti mogli su jednostavno juriti do supersonične brzine u plitkom zaronu, iako bi se avion često podigao samo malo od Maha 1. Ovo je postala najpopularnija varijanta MiG-17. Sljedeća masovno proizvedena varijanta, MiG-17PF („Fresco D“) uključivala je moćniji radar Izumrud RP-2, koji je ipak umnogome zavisio od zemaljske zračne kontrole za idenfitikaciju i navođenja na ciljeeve. Mala serija od samo 47 letjelica je 1956. godine konvertovana u standard MiG-17 PM (također poznat i kao PFU ), koje su mogli biti naoružani sa četiri rakete zrak-zrak prve generacije Kalinjingrad K-5 ( NATO izvještajno ime AA-1 'Alkali'). Proizvedena je i mala serija izviđačkih aviona MiG-17R sa motorom VK-1F (nakon prvobitnog testiranja sa motorom VK-5F ).
U SSSR-u je do 1958. godine proizvedeno ukupno 5.467 MiG-17, 1.685 MiG-17F, 225 MiG-17P i 668 MiG-17PF. Preko 2.600 letjelica je proizvedeno po licenci u Poljskoj i Kini.
Licencna proizvodnja mini|MiG-17F izložen u Muzeju avijacije Hiller u San Carlosu, Kalifornija mini|Lim-5 sa oznakama poljskog vazduhoplovstva mini|JJ-5 (MiG-17) u privatnom vlasništvu na aerodromu JeffCo Poljska je 1955. dobila licencu za proizvodnju MiG-17. MiG-17F je proizvela tvornica WSK-Mielec pod oznakom Lim-5 (skraćenica od licencyjny myśliwiec – licencirani lovac). Prvi Lim-5 proizveden je 28. novembra 1956. godine, a ukupno 477 primjeraka je proizvedeno do 1960. godine. Osim u Poljsku, određen broj ovih aviona je izvezen i u Bugarsku, gdje je dobio oznaku MiG-17F. Nepoznati broj je napravljen kao izviđačka varijanta Lim-5R, opremljen kamerom AFA-39. U periodu 1959–1960. proizvedeno je 129 presretača tipa MiG-17PF kao Lim-5P. WSK-Mielec je također razvio nekoliko poljskih udarnih varijanti baziranih na MiG-17: Lim-5M, proizveden od 1960. godine; Lim-6bis, proizveden od 1963. godine (ukupno 170 aviona). Osim toga, neki Lim-5P su pretvoreni 1970-ih u napadne Lim-6M, dok su drugi avioni Lim-5, Lim-6bis i Lim-5P modificirani za izviđačku ulogu kao Lim-6R, Lim-6bis R i Lim-6MR.
U Narodnoj Republici Kini (NR Kina), prvi MiG-17F je sastavljen od dijelova 1956. godine, a proizvodnja po licenci usledila je 1957. u Šenjangu . Kineska verzija je proizvođena pod oznakom Shenyang J-5 (za lokalnu upotrebu) ili F-5 (za izvoz). Slično tome, MiG-17PF koji je proizvođen u Kini je dobio oznaku J-5A (F-5A za izvoz). Ukupno je proizvedeno 767 ovih jednosjednih varijanti.
Istorija upotrebe ovog aviona mini|217x217piksel| Egipatski MiG-17 MiG-17 su dizajnirani za presretanje neprijateljskih bombardera u ravni, a ne za borbu vazduh-vazduh ( zračne duele) sa drugim lovcima.Michel 2007, p. 79. Ovaj podzvučni (Mach 0.93) lovac je bio efikasan protiv sporijih (Mach 0.6-0.8), teško natovarenih američkih lovacia-bombardera, kao i glavnih američkih strateških bombardera tokom razvojnog ciklusa MiG-17 (kao što su Boeing B-50 Superfortress ili Convair B-36 Peacemaker, koji su još uvijek bili na pogon klipnih motora). Međutim, MiG-17 nije bio u mogućnosti da presretne novu generaciju britanskih mlaznih bombardera kao što su Avro Vulcan i Handley Page Victor, koji su mogli da lete na većim visinama. Uvođenje strateških bombardera USAF-a sposobnih za nadzvučne brzine, kao što su Convair B-58 Hustler i General Dynamics FB-111, učinilo je MiG-17 zastarjelim u prvoj liniji protuvazdušne odrbane, a zamijenili su ih nadzvučni presretači kao što su MiG- 21 i MiG-23.