Znanje o lokaciji Zemlje oblikovano je kroz 400 godina teleskopskih posmatranja, a radikalno se proširilo od početka 20. vijeka. U početku se vjerovalo da je Zemlja centar svemira, koji se sastojao samo od onih planeta vidljivih golim okom i vanjske sfere fiksnih zvijezda. Nakon prihvatanja heliocentričnog modela u 17. vijeku, zapažanja Williama Herschela i drugih su pokazala da se Sunce nalazi unutar ogromne galaksije zvijezda u obliku diska. Do 20. vijeka, promatranja spiralnih maglina otkrila su da je galaksija Mliječni put bila jedna od milijardi u svemiru koji se širi, grupisanih u jata i superjata. Do kraja 20. vijeka, ukupna struktura vidljivog univerzuma je postajala jasnija, sa superklasterima koji su se formirali u ogromnu mrežu filamenata i praznina. Superklasteri, filamenti i praznine najveće su koherentne strukture u svemiru koje možemo uočiti. Na još većim razmjerima (preko 1000 megaparseka) Univerzum postaje homogen, što znači da svi njegovi dijelovi imaju u prosjeku istu gustinu, sastav i strukturu. mini|204x204piksel| Konformna karta udaljenosti i ugla najbližih zvijezda unutar 12 svjetlosnih godina od Zemlje i njene zvijezde Sunca (Sol) mini|208x208piksel| Lokalni mjehurić sa na svojoj površini najbližim područjima za formiranje zvijezda udaljenim 400-500 svjetlosnih godina, i sa Sunčevim sistemom Sunca unutar njega
Bilješke
Reference
Kategorija:Fizička kosmologija Kategorija:Zemlja