The Doors je američka psihodelična rock grupa, osnovana u Los Angelesu 1965. godine. Samo šest godina prošlo je od osnivanja grupe The Doors pa do smrti Jima Morrisona 1971. godine. Za to vrijeme, grupa je objavila šest studijskih albuma i ostavila nezaboravni trag svojim mnogobrojnim i često kontroverznim koncertnim nastupima kojima su učvrstili legendu o Jimu Morrisonu. Njegovi stihovi koje je pjevao u rezonantnom baritonu, ispoljavaju prefinjenost školovanog pjesnika i ulični nivo neposrednosti rock tekstopisca. To je pogotovo uočljivo na njihovim najznačajnijim albumima The Doors i Strange Days, gdje grupa ispoljava zvuk "acid rocka", a ovim albumima dovodi psihodelični rock do njegovih krajnjih granica. Ova muzička grupa spada među najintenzivnije i revolucionarne grupe iz 1960-ih, a njihov utjecaj se osjeća sve do danas. Utjecaj njihove meteorske karijere odjekuje daleko izvan njihove kratke poludecenijske karijere dok su snimali muzičke albume i svirali koncerte. Njihove riječi u pjesmama i muzika najbolje oslikavaju neospornu moć revolucionarnog duha iz 1960-ih. Kult ličnosti i dalje okružuje Jima Morrisona, njihovog burnog pjevača koji je uveo pozorišno uzbuđenje u rock muziku iz tog vremena. Grupa The Doors je više nego i jedna druga muzička grupa oslikavala nemirna vremena iz 1960-ih i sukob generacija. Primljeni su u Rokenrol kuću slavnih (eng. Rock and Roll Hall of Fame) 1993. godine.The New Rolling Stone Encyclopedia of Rock and Roll, obnovljeno izdanje Library of Congress 1995. godine, prvo izdanje 1983. godine, , str. 281-283
Historija Počeci 1965-1966 250px|lijevo|thumb|Jedan od noćnih klubova u Los Angelesu pod nazivom Whisky a go-go gdje je grupa The Doors imala prve uživo nastupe. Porijeklo nastanka grupe The Doors vezuje se za ljeto 1965. godine, kada su se upoznali Jim Morrison i Ray Manzarek koji su tada bili studenti na filmskoj školi Kalifornijskog univerziteta (UCLA) u Los Angelesu. Tad su prvi put načeli ideju o osnivanju rock grupe koja bi spojila riječi i muziku na nove provokativne načine. Tokom njihovog slučajnog susreta na jednoj od plaža (Venice Beach) u Los Angelesu, Jim Morrison je otpjevao Manzareku nekoliko svojih pjesama, uključujući i "Moonlight Drive" (koja će se pojaviti na njihovom drugom albumu Strange Days). Oduševljeni Ray Manzarek mu je predložio da odmah osnuju rock grupu. Jim Morrison je već tada imao naziv za novu grupu - The Doors. Gitarista Robby Krieger i bubnjar John Densmore, koji su zajedno sa Ray Manzarekom bili u grupi za meditacije, pridružuju im se. Grupa The Doors će u ovom sastavu ostati sve do same smrti Jima Morrisona.
Veći dio izvornog muzičkog repertoara grupe The Doors komponovan je tokom serije dugih nastupa u noćnim klubovima Sunset Strip-a poznatog dijela ulice Sunset Boulevard u središtu Los Angelesa. Veći dio 1966. i 1967. godine grupa The Doors su imali redovne nastupe u klubovima London Fog, a zatim i u prestižnijem i popularnijem Whisky a Go Go. Njihovih šest pjesama koje su bile na demo snimku iz 1965. godine bilo je odbijeno od strane skoro svih izdavačkih kuća. Međutim, grupa The Doors je postajala sve popularnija kao koncertna izvođačka grupa. Jac Holzman koji je u to vrijeme bio izvršni direktor izdavačke kuće Elektra Records bio je jednom prilikom u Whisky a Go Go klubu za vrijeme nastupa grupe The Doors. Prema njegovim riječima: Holzman je pozvao Paula Rotchilda jednog od najboljih producenata Elektre da dođe iz New Yorka u Los Angeles da čuje grupu The Doors i da svoje mišljenje o njima prije nego što potpišu ugovor o snimanju ploče. Ubrzo zatim im je ponuđen ugovor sa izdavačkom kućom Elektra Records.The Doors by The Doors, izdavač Hyperion in New York City, prvo izdanje 2006. godine, -x, str. 57, 196
1967 - 1969 thumb|250px|lijevo|Omot drugog albuma grupe The Doors, Strange Days objavljenog 1967. godine. Nakon što su osvojili klupsku muzičku scenu u Los Angelesu, grupa The Doors je objavila njihov istoimeni prvi album 1967. godine sa kojim je postigla uspjeh kod publike i kritike u SAD. Producent je bio Paul Rothchild, koji je producirao sve albume ove grupe koje su objavili u prvobitnoj postavi osim albuma L. A. Woman. Album The Doors je bio jedan od glavnih izdanja 1967. godine, kao i pokretačka snaga pismenog i vizionarskog acid-rocka. Sa svojim muzičkim prvijencem ova grupa je pokazala raznovrsnost utjecaja i već uobličeni muzički stil: prepoznatljivi zvuk klavijatura Raya Manzareka, "tečni" stil sviranja električne gitare Robbie Kriegera, i maštovito sviranje bubnjeva Johna Densmora. Upečatljivo dramatičan glas Jima Morrisona dodao je moć izuzetnim kompozicijama poput pulsirajuće Break on Through (To the Other Side), obrada pjesme Alabama Song (Whiskey Bar) Bertolta Brechta i Kurta Weilla te komercijalno najuspješnija pjesma na albumu Light my Fire koja je te godine dostigla prvo mjesto na listi popularnosti u SAD-a.The Bilboard Illustrated Encyclopedia of Rock, Billboard Books New York City, prvo izdanje 1998. godine, , str. 122
Ubrzo je slijedio album Strange Days koji se pojavio kasnije iste godine na kojem je također bilo impresivnog muzičkog materijala. Najznačajnije pjesme na ovom albumu su "When the Music's Over", "Love Me Two Times" sa gitarskim rifovima i tajanstvenim naslovom pjesme. Na posljednjoj pjesmi sa ovog albuma, glas Jima Morrisona je poprimio jezivi prizvuk uz elektronski tretman na Moog sintisajzeru od strane pionira na ovom muzičkom instrumentu Paula Beavera.
Album Strange Days je najbolje obuhvatio dezorijentirajuću auru tih vremena sukoba, ogrezlih u nasilju, političkoj i drogom izazvanoj paranoji. Album je bio čudan i po svom omotu na kojem je prikazan karneval nakaza nalik predstavi iz sporedne ulice iz filmova Federica Fellinija. mini|desno|200p|Grupa The Doors na omotu albuma "Waiting for the Sun". Treći album grupe The Doors, Waiting for the Sun objavljen 1968. godine bio je njihov jedini album koji je dostigao prvo mjesto na listi popularnosti. Unatoč velikom uspjehu i dobroj prodaji, snimanje ovog albuma je bio težak zadatak za članove ove grupe. Skoro sav izvorni muzički materijal koji je grupa The Doors komponovala dok su još svirali po noćnim klubovima Los Angelesa bio je upotrijebljen na ovom projektu. Najznačajnije pjesme na ovom albumu su The Unknown Soldier, Hello I Love You i Five to One. Zadnja navedena pjesma je bila protestna pjesma u blues stilu koja je odslikavala sukob generacija i mladalački bunt koji se najbolje vide u često ponavljanom dijelu u stihu "niko odavde ne izlazi živ" (eng. No one here gets out alive).
Ovaj album je značajan i po tome što se na njemu po prvi put pojavljuje mitski alter ego Jima Morrisona pod nazivom Kralj guštera (eng. Lizard King). Ovaj karakter se pojavljuje u njegovoj poemi Proslava kralja guštera (The Celebration of the Lizard King) koja je bila štampana na unutrašnjoj stranici albuma Waiting for the Sun. Iako je dio ove poeme korišten u stihovima pjesme Not to Touch the Earth, cjelokupni stihovi ove poeme se pojavljuju tek na ploči Absolutely Live objavljenoj 1970. godine.
Iako je ambiciozna muzika ove grupe obuhvatala sve od čikaškog bluesa pa do njemačkog kabarea, njihov niz pop hitova je izazvao odbacivanje od strane nekih muzičkih kritičara kojih su ih smatrali jeftinom tinejdžerskom grupom. Ovo je veoma smetalo Morrisonu, koji je čeznuo da bude prihvaćen kao ozbiljan umjetnik. Van muzičkog studija gdje je grupa The Doors snimala svoju muziku, sam Jim Morrison je imao problema sa prekomjernom upotrebom alkohola i droga kao i njegovim otporom prema domaćim vlastima. Sve ovo je utjecalo na njegovo nepredvidljivo ponašanje. Hedonistički način života Jima Morrisona iscrpljivao je njega samog kao i ostale članove grupe. Zbog toga je pjevač grupe The Doors imao problema sa organima javnog reda tokom svojih koncertnih nastupa gdje je bio hapšen više puta. Koncert u Miamiju na Floridi 1. marta 1969. godine je bio prekinut zbog "nepristojnog" ponašanja Jima Morrisona, a pjevač ove grupe je bio uslovno osuđen na 60 dana zatvora i $500.00 kazne. Ovaj sudski slučaj je bio još u procesu razmatranja nakon žalbe Jima Morrisona sudu, ali je njegova smrt dvije godine kasnije prekinula sudski spor. Tek 2010. godine Jimu Morrisonu je bilo zvanično oprošteno od strane tadašnjeg guvernera Floride Charlie Crista.
1969 - 1971 thumb|lijevo|250px|Album grupe The Doors pod nazivom The Soft Parade predstavljao je njihov orkestralni izlet na kom se nalazi i njihova veoma značajna istoimena pjesma kao i sam album. Godine 1969. grupa The Doors objavljuje The Soft Parade, koji je bio producentski daleko najbogatije razrađen album nego bilo koji drugi album ove grupe. Dočekan je sa pomiješanim reakcijama od strane njihovih slušalaca. Sa ovog albuma objavljen je hit singl Touch me koji je dostigao treće mjesto na listi slušanosti. Ipak najznačajnija je naslovna pjesma The Soft Parade, koja je uglavnom kompozitorsko djelo Jima Morrisona. Album je napravljen sa relativno manje entuzijazma i učešća od strane Jima Morrisona, a na mnogim pjesmama na albumu je primjetno značajno učešće gudačkih instrumenata i puhača što ga daleko izdvaja od njihovog dotadašnjeg muzičkog rada. Jim Morrison je počeo da usredsređuje više pažnje na druge projekte van grupe The Doors. Pisao je svoju poeziju, sarađivao je na scenariju sa pjesnikom Michael McClureom i režirao film A Fieast of Friends.
Nakon nekih incidenata tokom koncerata grupe The Doors, organizatori velikh koncerata na otvorenom tokom 1960-ih su izbjegavali da ih pozivaju da nastupaju na ovakvim velikim muzičkim događajima. Tako nisu pozvani da nastupaju na Monterey pop festivalu u Kaliforniji, a kada su bili pozvani na Woodstock festival članovi ove grupe više nisu bili zainteresovani da nastupaju na ovako velikim koncertnim festivalima. Prema riječima gitariste Robbie Kriegera: Iako grupa The Doors nije bila na proslavi mladosti na Woodstocku, ipak su nastupili u septembru 1969. godine na koncertu pod nazivom Rock'n Roll revival show u čast Rock'n Roll velikana na gradskom stadionu (Varsity Stadium) u Torontu u Kanadi. Glavne zvijezde na tom koncertu su bili:Chuck Berry, Little Richard, Jerry Lee Lewis, Gene Vincent, Fats Domino, Alice Cooper i John Lenon koji je nastupio sa Yoko Ono kao Plastic Ono Band. To je bio njegov prvi nastup nakon raspada Beatlesa. Grupa The Doors je svirala na kraju ovog koncerta i dala je snažan nastup pred oko 22 000 oduševljenih slušalaca. Pred kraj koncerta Jim Morrison je predvodio ovu muzičku grupu u njihovoj sporoj blues improvizaciji dodajući nove stihove na pjesmu Back Door Man.The Doors, When the music's Over, objavljeno izdanje od strane Thunder's Mouth Press 2000. godine, , str. 95-96, 121, 138-153 thumb|250px|desno|Morrison Hotel grupe The Doors predstavljao je njihov povratak blues-rock korijenima. Morrison Hotel je peti album grupe The Doors koji je bio objavljen u februaru 1970. godine i predstavljao je kompozitorski povratak Jima Morrisona. Album započinje s udarnom pjesmom "Roadhouse Blues", koja ujedno označava njihov povratak na blues rock korijene i najupečatljiviju pjesmu u rangu s grupom Steppenwolf i njihovim hitom "Born To Be Wild". Tu je također i pjesma "Waiting for the Sun" (pjesma koja nije objavljena na ranijem albumu pod istim imenom). Tu je i pjesma sa jazz primjesama "Queen of the Highway" i "Peace Frog" uz temu iz apokaliptične psihodelije. Po prodaji Morrison Hotel je bio peti uzastopni zlatni album grupe The Doors čime su postali prva američka muzička grupa koja je ostvarila ovaj uspjeh. Izdavačka kuća Elektra Records je sa njima potpisala novi ugovor prije isteka starog ugovora, a priredila je i privatnu zabavu za grupu The Doors nakon koncerta u Madison Square Gardenu u New York City rane 1970. Direktor Elektra Recordsa Jac Holzman je sam povisio procenat zarade od prodaje ploča za muzičare ove grupe sa 5% na 10%. Prema njegovim vlastitim riječima: