mini|desno|250px|Napoleonova abdikacija Abdikacija (lat. ab... + dicere – reći, kazati, odricanje, odstup, ostavka) je čin dobrovoljnog odricanja od neke funkcije, zvanja ili časti (naročito prijestolja). Historijski gledano, abdikacije su se dešavale dobrovoljno ili silom, pri čemu je vladar svrgnut s prijestolja, pa je bio prisiljen da abdicira zbog straha od smrti ili drugih teških posljedica. Neki vladari abdicirali su u odsutnosti, napuštajući fizički prijesto, a time i svoju poziciju moći, iako su odluke o tome uglavnom izricali nasljednici kojima je bilo u interesu da vladar abdicira, i često bez ili uprkos direktnom utjecaju svrgnutog monarha.
U mnogim današnjim ustavnim monarhijama, zbog uglavnom ceremonijalne prirode vladara, mnogi monarsi abdicirali zbog starosti kao na primjerima: Belgije, Danske, Kambodže, Nizozemske i Japana.
Poznate abdikacije 305 - Dioklecijan 1399 - Rikard II Engleski 1444 - Murat II, sultan Osmanskog Carstva 1451 - Murat II, sultan Osmanskog Carstva 1512 - Bajazid II , sultan Osmanskog Carstva 1556 - Karlo V, car Svetog Rimskog Carstva 1567 - Marija I Škotska 1654 - Kristina Švedska 1724 - Filip V Španski 1759 - Karlo VII Napuljski 1804 - Austrijski car Ferdinand I abdicirao u korist Franca Jozefa I. 1806 - Franjo II, car Svetog Rimskog Carstva 1808 - Karlo IV Španski 1814 - Napoleon Bonaparte 1815 - Napoleon Bonaparte 1830 - Karlo X Francuski 1870 - Izabela II Španska 1873 - Amadeus I Španski 1893 - Liliuokalani 1917 - Nikolaj II Ruski 1936 - Edvard VIII od Ujedinjenog Kraljevstva
Reference
Vanjski linkovi
Kategorija:Država