Gasparo Angiolini (Firenca, 9. februar 1731. - Milano, 6. februar 1803.), italijanski koreograf i kompozitor koji je među prvima objedinio ples, muziku i zaplet u dramskom baletu.
Karijera Gasparo Angiolini je započeo plesačku karijeru u gradu Lucca i nastupao je u sjevernoj Italiji, prije nego što se zaputio u Beč ranih 1750-ih. Tu je u veoma cijenjenoj carskoj pozorišnoj kući Hoftheater, došao pod kreativni utjecaj Franza Hilverdinga, čiji baleti su uspješno objedinjavali pantomimu, pokret, i karakterizaciju kroz kratke priče. 1758. godine, nakon odlaska Hilverdinga u St. Petersburg, Angiolini ga je naslijedio kao balet majstor. Postepeno je tu počeo graditi svoj vlastiti kreativni stil.
Njegove prve baletske drame su često bile zasnovane na izražajnim gestama samih baletskih plesača putem kojih je bila izražavana sama radnja u baletnom djelu.
Sarađivao je sa kompozitorom Christophom Willibaldom Gluckom na njegovim baletima Don Juan ou le festin de pierre 1761. godine po istoimenom pozorišnom komadu Molièrea u kojem je najveći dio radnje bio izražen kroz ples. Godine 1762. organizovao je baletne sekvence u izvornoj izvedbi opere Christopha Willibalda Glucka Orfej i Euridika, koja je značajna u historiji opere po svom dramskom jedinstvu i povećanom naglasku na ples. U St. Petersburgu napravio je nekoliko baletskih koreografija koristeći muziku koju je on sam komponovao. Zatim je na muziku istog kompozitora 1765. godine uradio koreografiju za baletsku pantomimu Sémiramis kao i balet za operu Iphigénie en Aulide. U svom predgovoru za operu Don Juan, Angiolini je kroz pero pisca i libretiste Raniera de Calzabigija identifikovao njegov rad s idealima antičke pantomime, što je On je skovao izraz "danza parlante," (bos. "plesni govor") odražavajući uvjerenje da se plesom mora govoriti. U isto vrijeme, on je insistirao na tome da umjetnik mora napraviti radnju "vidljivom." Angiolini je proveo nekoliko godina u Sankt Peterburgu, prije povratka u Italiju. Napravio je nekoliko baleta u Veneciji i 1773. godine, a u Milanu je objavio knjigu u kojoj je negirao stav Jean-Georges Noverrea da je prvi uveo akcioni balet (franc. ballet d'action) prisvajajući tu zaslugu sebi umjesto svom mentoru Franzu Hilverdingu. Time je započeo dugotrajnu i žučnu polemiku na ovu temu. Godine 1774. Angiolini se vratio u Beč nasljeđujući na mjestu balet majstora samog Noverrea. Međutim, njegovo baletsko stvaralaštvo u Beču nije bilo dobro primljeno pa se nakon nekog vremena vraća Sankt Peterburg gdje je odradio dva dugotrajna ugovora sa tamošnjom carskom baletskom kućom tokom 1770-ih i 1780-ih. U pauzi između ova dva ruska baletska angažmana Angiolini je imao brojne baletske nastupe po Italiji, a posebno u operskoj kući La Scala u Milanu. Zog svojih nepodobnih političkih pogleda bio je pritvoren i protjeran iz Milana. Kasnije se vratio u Milano gdje je i umro. Reference
Literatura Christopher Duggan. The Force of Destiny: A History of Italy Since 1796. (Boston: Houghton Mifflin Company, 2008) p. 4-5.
Kategorija:Rođeni 1731. Kategorija:Umrli 1803. Kategorija:Biografije, Firenca
Angiolini, Gasparo Angiolini, Gasparo