O mosteiro de Santa María de Palazuelos ou Nosa Señora de Palazuelos é un mosteiro cisterciense do primeiro terzo do século XIII, declarado Ben de Interese Cultural. Foi construído no val do río Pisuerga, moi preto da súa beira dereita, no que foi a vila de Palazuelos -hoxe despoboada-, entre os termos actuais de Corcos del Valle e Cabezón de Pisuerga (provincia de Valladolid).
A súa fundación debeuse a Afonso Téllez de Meneses, e ten unha dilatada historia que abrangue dende o seu primeiro asentamento ata a Desamortización do século XIX. Como tal construción cisterciense a obra está entre o románico e o gótico. Foi un monumento grandioso -chegando a ser «Cabeza do Císter en Castela»- do que quedan tan só as ruínas consolidadas do edificio da igrexa.
En 1998-1999, tras o último derrubamento de cubertas e un piar da nave sur -que arrastrou consigo a primitiva espadana-, a Xunta de Castela e León fíxose cargo das obras de reparación urxentes dentro do Plan de Emerxencias. Foron unhas obras importantes e de envergadura para evitar o derrube total, das que se fixo cargo a empresa Cabero Edificaciones, especializada en restauracións de monumentos históricos.
No ano 2012 grazas á iniciativa do concello de Cabezón de Pisuerga e á recentemente creada Asociación Amigos de Palazuelos (tamén de Cabezón) co apoio da Deputación de Valladolid, púxose en marcha un plan de desentullo, instalación eléctrica, limpeza, recompilación e numeración dos perpiaños esparexidos polo chan e todo o necesario para poñer o monumento a disposición do visitante e darlle unha vida evitando a súa caída nun novo letargo."Cabezón mira orgulloso a Santa María de Palazuelos", artigo en El Norte de Castilla, 26 de outubro de 2013 .
O resto de edificios que compoñían o mosteiro, así como o mobiliario e obras de arte da igrexa, pasaron a ser parte do «Patrimonio desaparecido da provincia de Valladolid».
Contexto histórico miniatura|Vista da ábsida dende a nave central. A construción do novo mosteiro de Palazuelos adoptou a arquitectura do Císter.
O conxunto arquitectónico do mosteiro de Palazuelos xurdiu cando xa a orde do Císter dos monxes brancos estaba en plena puxanza, substituíndo os monxes negros de Cluny; algúns mosteiros beneditinos pasaron a ser cistercienses. O mosteiro de Palazuelos dende a anterior localización como mosteiro beneditino de San Andrés de Vallbení acatou tamén a reforma do Císter. A construción do novo mosteiro de Palazuelos adoptou a arquitectura do Císter, tan peculiar: un románico que chega á súa fin e recolle elementos novos do gótico, un románico de transición con características propias.
Reinaba Afonso VIII de Castela e as relacións co reino de León non foron moi amigables. Os mosteiros en xeral representaban para os reis unha ocupación do territorio favorable e este de Palazuelos estaba implicado na política fronteiriza de ámbolos dous reinos. Entre os señores relevantes do momento atopábase Afonso Téllez de Meneses, que pertencía a unha familia algúns de cuxos membros foron descendentes do conde Ansúrez, e outro, fundador á súa vez doutros grandes mosteiros cistercienses. Era costume dos reis conceder terras ou mesmo vilas a estes grandes señores en recompensa dalgunha fazaña importante, en especial fazañas de guerra. Foi así como Afonso Téllez de Meneses recibiu do rei Afonso VIII a vila de Palazuelos descrita nos documentos como «villam Palaciolis ad Pisorica ripas» (vila de Palazuelos nas beiras do Pisuerga), que á súa vez entregou ós monxes de Vallbení coa condición de que a comunidade se trasladase a ela e edificase un novo complexo monástico.
Historia e evolución O mosteiro pasou por diferentes etapas abranguendo un extenso período dende a súa orixe como cenobio beneditino do século XI no «val benigno» ata a súa definitiva estabilidade no lugar de Palazuelos, transformado xa en mosteiro cisterciense.
San Andrés de Valbení As orixes do mosteiro atopábanse no primitivo cenobio beneditino coñecido co nome de San Andrés de Valbení, documentado dende 1063. Estaba situado na marxe esquerda do río Pisuerga, no «val benigno» a 3,5 km do municipio de San Martín de Valvení. Non foi vila nin poboado, foi un lugar coñecido precisamente con ese nome, "San Andrés de Valbení" e ó desaparecer anos máis tarde o mosteiro, a súa memoria perdurou como San Andrés ou granxa de San Andrés. No século XXI este mesmo lugar é unha granxa agrícola e no seu terreo aínda pode verse algún vestixio daquel mosteiro.
A primeira documentación data de 1063 pero crese que a súa fundación foi máis antiga aínda que non se pode polo momento precisar a data. Os documentos que dan fe da data de 1063 en adiante refírense a doazóns, case todas procedentes de cabaleiros e nobres e tamén a algunha adquisición por parte dos monxes. Cítase nestes documentos ó abade Bellico ou Bellido (en 1063), ó abade Xoán I (en 1095 e 1100) e ó abade Osmundo (en 1127).
miniatura|left|Mosteiro de Valbuena dende onde se comezou o proceso de reforma cisterciense. O principal responsable dos cambios e melloras do mosteiro durante os primeiros anos foi o rei Afonso VIII -rei entre 1158 e 1214-; en 1165 púxoo en mans do cabaleiro leonés Diego Martínez, como «mosteiro de Sanctus Andreas de Vallvení libre e inmune», para que se restaurase o vello mosteiro.«Libre e inmune» é un termo que provén do dereito romano relativo ás propiedades (terras, mosteiros, granxas etc.) que se entregaban ou doaban; o termo "libre" viña significar o que hoxe en día se chama libre de cargas (usufrutos, hipotecas etc.), e "inmune" significaba o que hoxe se chama libre de impostos ou, máis tecnicamente, exento de tributos, pois quedaba "inmune" fronte ó fisco. Diego Martínez á súa vez puxo o mosteiro ó coidado da abadía de Valbuena, como filiación, para que iniciase o proceso de reforma cisterciense; en xaneiro de 1166 o rei ratificou este feito. En 1175 terminou o proceso de afiliación e polo tanto, o sometemento ó mosteiro de Valbuena. Ese mesmo ano Afonso VIII declarouno como mosteiro cisterciense independente, ratificando todas ás súas posesións, ás antigas e as que posiblemente engadiría para reforzar os territorios seguindo unha política fronteiriza entre os dous reinos de Castela e León.
Doazóns e propiedades Ás doazóns fóronse sucedendo anualmente, provenientes do rei, da nobreza e doutros propietarios. Outras veces foi o propio mosteiro o que adquiría bens ou facía permutas de terras co fin de telas todas xuntas. As terras estaban dedicadas á explotación agrícola. Cultivaban cereais, sobre todo trigo, cebada e centeo; viñas e hortalizas. Había tamén árbores frutais. Os montes e prados reservábanse para o pasto do gando. No río achegado tiñan dereito de pesca. Había tamén granxas. Todos estes traballos de campo recaían sobre os conversos (ou 'conversos familiares') -neste contexto é sinónimo de leigo-. Estes conversos vivían no mosteiro pero en zonas separadas dos monxes, con dormitorio e comedor á parte.Os conversos en xeral foron de grande axuda para a explotación das granxas. Para eles foi unha solución acollerse o traballo do mosteiro pois carecían de terras e non tiñan ningún ingreso económico. Cfr: Álvarez Palenzuela, V. A. Mosteiros cistercienses en Castela, séculos XII e XIII. Incluso tiñan a súa propia porta para acceder á igrexa. Outro grupo de axuda foi o dos vasalos, que estaban obrigados a unha serie de prestacións establecidas. Dentro das posesións do mosteiro había casas nas vilas próximas.
Palazuelos A vila de Palazuelos estaba situada na beira dereita do río Pisuerga, moi preto da ponte de Cabezón, é dicir na marxe contraria de San Andrés de Valbení. Está documentada dende 1095 como «villam Palaciolis ad Pisorica ripas». Hoxe é un despoboado no que só existen os restos do mosteiro e a súa igrexa.
miniatura|Lápida que dá fe da consagración do altar maior da igrexa abacial, conservada no muro norte do tramo recto da ábsida. Afonso VIII regalou esta vila en 1213 a Afonso Téllez de Meneses en agradecemento pola axuda prestada na batalla das Navas de Tolosa.Francisco Antón Casaseca en «Mosteiros medievais da provincia de Valladolid» dentro do Boletín da Sociedade Española de Excursións, páx. 180. Ese mesmo ano e sempre contando coa autorización do rei, Téllez de Meneses entregou ó abade Domingo do mosteiro de San Andrés ás vilas de Palazuelos e Villavelasco. A vila de Palazuelos levaba unha condición: que os monxes de San Andrés debían trasladarse a ela e construír un novo mosteiro. Non se ten certeza documental do ano en que se efectuou o traslado, nin tampouco de cando cambiou a advocación pero se sabe que unha das doazóns reais efectuadas en 1216 se fai aínda ó mosteiro de San Andrés; porén nunha carta dirixida a Honorio III, en 1218, dise «Fratribus mosteiro Palaciolensis». Neses anos xa se estaba construíndo parte do conxunto monástico e en 1226 consagrouse o altar maior. Consérvase a lápida que dá fe do feito:
Unha vez consagrada a cabeceira, as obras continuaron cunha duración aproximada de dez anos. Nesta data da consagración xa se trasladaran a maioría dos monxes dende San Andrés e en 1254, cando era abade Egidio, toda a comunidade estaba xa en Palazuelos, quedando San Andrés unicamente como granxa ou priorado dependente, a cargo dun prior e do seu axudante.
Participación política e recompensas miniatura|Cortes de Valladolid. María de Molina presenta ó seu fillo Fernando IV. O infante Sancho -futuro Sancho IV- convocou no ano 1282 a tódolos mosteiros cistercienses, cluniacenses e premonstratenses dos reinos de Castela e de León na cidade de Valladolid para tratar a grave crise e problemas de sucesión entre Sancho e os infantes da Seda; esta convocatoria tivo como tema principal a petición de apoio á súa causa. Palazuelos foi un dos mosteiros implicados e que con máis firmeza apoiou ó infante. En recompensa, sendo xa rei, concedeulle unha serie de privilexios, algúns por iniciativa da súa propia muller, María de Molina:
Máis tarde, en 1298 e polo mesmo razoamento, a raíña María de Molina -sendo titora de seu fillo Fernando IV- outorgou novos privilexios; cando Fernando IV chegou á maioría de idade confirmou tódolos privilexios anteriores e mandou que os monxes encomendasen as súas oracións de cada ano e dunha maneira especial, ás almas da súa avoa materna, Maior Afonso de Meneses, neta do fundador, e doutros personaxes da súa liñaxe que estaban enterrados alí.
Século XIV Durante os últimos anos do século XIII e ó longo do XIV comezou a decadencia do edificio. O mosteiro estivo sempre unido ós aconteceres políticos e este foi un período de crises do que non se librou. As loitas nobiliarias e os enfrontamentos durante os reinados de Fernando IV, a minoría de idade de Afonso XI, as intrigas dos infantes Pedro, Xoán e don Xoán Manuel repercutiron na vida cotiá dos monxes. Nese estado de cousas, os concellos de distintas terras reuníronse no mosteiro onde acordaron a titoría do futuro rei Afonso XI. En agosto de 1314 asináronse os acordos outorgando a rexencia a María de Molina, súa avoa.
Crise e decadencia