Os cristiáns de Santo Tomé, tamén chamados cristiáns sirios ou nasrani, son unha comunidade de cristiáns de Tamilakam, hoxe Kerala, India, que sosteñen teren as súas orixes na actividade evanxélica de Santo Tomé no século I e seren unha das comunidades cristiás máis vellas do mundo.The Encyclopedia of Christianity, Volume 5 by Erwin Fahlbusch.The Jews of India: A Story of Three Communities by Orpa Slapak. A comunidade estivo historicamente unida en liderado e liturxia, mais desde o século XVII dividiuse en varias denominación e tradicións distintas.
Historicamente os cristiáns de Santo Tomé formaron parte da Igrexa Oriental, con centro en Mesopotamia. No século VIII foron organizados como a Provincia Eclesiástica da India, servidos por bispos e un arcediago hereditario. No século XVI o padroado portugués quixo incorporar os cristiáns de Santo Tomé á Igrexa católica, e iso levou á primeira de varias fisuras dentro da comunidade e ao establecemento das faccións católica e de Malankara. Desde entón aconteceron máis rupturas, e os cristiáns de Tomé agora están divididos en varias comunidades católicas orientais, ortodoxas orientais e independentes, cada unha coas súas liturxias e tradicións propias.
Os cristiáns de Santo Tomé conforman un mesmo grupo étnico. A cultura da comunidade é hindú na súa orixe con influencias sirias orientais, sirias occidentais, xudías e posteriormente europeas. A súa lingua é o malaiala, a lingua de Kerala, e o siríaco é utilizado para propósitos litúrxicos. O siríaco é un dialecto do arameo, a lingua que falaba Xesús.Tharoor, Ishaan (2014-05-27).
Terminoloxía Os cristiáns de Santo Tomé chámanse así debido á súa reverencia ao apóstolo Tomé, de quen se di que levou o cristianismo á India. O nome data da época da colonización portuguesa. Tamén son coñecidos, en especial localmente, como os nasrani ou nasrani mappila. Nasrani é un termo que significa "cristián"; parece ser unha pronuncia local de nazarine, derivado de Nazaret, a cidade de residencia de Xesús. Mappila é un nome honorífico aplicado a membros de fes non indias, incluíndo musulmáns (mappila) e xudeus de Cochin (yuda mappila).Županov, Ines G. (2005).Bindu Malieckal (2005) Muslims, Matriliny, and A Midsummer Night's Dream: European Encounters with the Mappilas of Malabar, India; The Muslim World Volume 95 Issue 2 page 300 Algúns cristiáns sirios de Travancore continúan a engadir este título honorífico aos seus nomes.The Mappila fisherfolk of Kerala: a study in inter-relationship between habitat, technology, economy, society, and culture (1977), P. R. G. Mathur, Anthropological Survey of India, Kerala Historical Society, p. 1 O goberno indio designa os membros da comunidade como "cristiáns sirios", un termo orixinado coa autoridade colonial holandesa para distinguir os cristiáns de Santo Tomé, que utilizan o siríaco como lingua litúrxica, dos cristiáns evanxelizados máis recentemente que seguían a liturxia latina.Vadakkekara, Benedict (2007). O termo sirio relaciónase non coa súa etnicidade senón co seu vínculo histórico, relixioso e litúrxico coa Igrexa Oriental, ou Igrexa Siria Oriental.Županov, Ines G. (2005).
Historia
Tradición e orixes miniatura|Comercio romano co litoral oriental da antiga India segundo o Periplus Maris Erythraei, século I a. C. Segundo unha tradición antiga, Santo Tomé, un dos doce apóstolos, arredor de 52 d. C. veu a Muziris, Tamilakam, que hoxe é Pattanam, en Kerala. Segundo a maioría das versións rexistradas da lenda, a comunidade comezou coa conversión das Gramam ou familias brahmanas, que nalgunhas fontes se chaman Pakalomattom, Sankarapuri, Kaliyankal, Kalli, Kalikay, Kottakali, Kayakkam, Madeipur, Muttal, Nedumpally e Panakkamattam.L.Krishna Ananthakrishna Iyer: Anthropology of Syrian ChristiansLeslie Brown, The Indian Christians of St. ThomasThoma, P. J. "The South Indian Tradition of the Apostle Thomas."Frykenberg, Eric (2008). As catro familias Sankarapuri, Pakalomattam, Kalli, e Kaliyankal son consideradas as máis importantes.
Aínda que se sabe que por aquela época xa existían os xudeus de Cochin en Kerala e era posible que un xudeu como Santo Tomé fixese no século I unha viaxe desde Galilea ata Kerala, non hai evidencia contemporánea que sustente esta tradición.Thomas Puthiakunnel, (1973) "Jewish colonies of India paved the way for St. Thomas", The Saint Thomas Christian Encyclopedia of India, ed.Christianity in India: from Beginnings to the Present, p. 103. A fonte coñecida máis antiga que vincula o apóstolo á India é os Feitos de Tomé, probabelmente escrito a principios do século III, quizais en Edesa.Frykenberg, Eric (2008).Bornkamm, G. "The Acts of Thomas" in E. Hennecke, New Testament Apocrypha, Vol. 2.Klijn, Albertus Frederik Johannes (2003).
Ademais, algúns escritores romanos dos séculos III e IV tamén mencionaron a viaxe de Tomé á India, incluíndo Ambrosio de Milán, Gregorio Nacianceno, Xerome de Estridón, e Efrén o Sirio, mentres que Eusebio de Cesarea rexistrou que o seu profesor Panteno visitara unha comunidade cristiá na India no século II.Christianity in India: from Beginnings to the Present, p. 103.Baum, Wilhelm; Dietmar W. Winkler (2003).
A tradición sobre as orixes dos cristiáns de Kerala atópase nunha versión das Cancións de Tomé ou Thomma Parvam, escritas en 1601, crese que é un resumo dunha obra máis antiga.Frykenberg, Eric (2008)."The Song of Thomas Ramban" in Menachery G (ed); (1998) "The Indian Church History Classics", Vol. Nelas cóntase que Tomé chegou a, ou preto de, Maliankara e fundou sete igrexas, ou Ezharapallikal: Kodungallur, Kollam, Niranam, Nilackal (Chayal), Kokkamangalam, Kottakkavu (Paravur), Palayoor (Chattukulangara) e Thiruvithamcode Arappally (unha "medio igrexa").James Arampulickal (1994). Orientalia christiana periodica: Commentaril de re orientali .Adrian Hastings (15 August 2000).
As Thomma Parvam tamén narran que Tomé converteu 40 xudeus, xunto con 3000 hindús e o rei de Kodungallur.Frykenberg, Eric (2008).Mundadan, A. Mathias, and Joseph Thekkedath. Ademais, narran a misión de Tomé no resto do sur da India e din que antes do seu martirio en Mylapore, a actual Chennai, Tamil Nadu, convertera 6850 brahmanas, 2800 kshatriyas, 3750 vaishiyas e 4250 shudras. As lendas tenden a dicir que moitos dos conversos noutras partes do sur da India volveron ao hinduísmo.
A tradición da chegada dun estranxeiro de nome Thoman quen debateu con brahmanas e converteu moitas "persoas prominentes" incluíndo un rei, é parte do folclore brahmánico nambudiri e atópase no importante tratado brahmánico nambudiri do século XVII, o Keralolpathi. Con todo, nesta versión brahmánica da lenda, o "Thoman" referido é Tomé de Cana.
Aínda que os historiadores dubidan da historicidade da lenda brahmánica da conversión, hai evidencia de que algúns cristiáns de Santo Tomé observaban costumes brahmánicos e tiñan privilexios normalmente reservados para os brahmanas da Idade Media, por exemplo, após o século IX d. C., o levar o fío sacro e ter un kudumi.Leslie Brown, The Indian Christians of St. Thomas."Nazrani Christians and the Social Processes of Kerala, 800-1500 | Nasranis". MLA Malekandathil, Pius.
O historiador medieval Pius Malekandathil cre que estes eran costumes adoptados e privilexios gañados ao comezar o dominio brahmánico medieval en Kerala. Sostén que os cristiáns de Kerala, integrados con mercadores cristiáns migrantes de Persia, no século IX convertéronse nunha comunidade comerciante potente e obtiveron privilexios dos gobernantes hindús para promoveren a xeración de ingresos e socavaren os comerciantes budistas e xainos que entón rivalizaban cos hindús pola hexemonía relixiosa e política de Kerala."Nazrani Christians and the Social Processes of Kerala, 800-1500 | Nasranis".
A primeira presenza cristiá organizada na India data da chegada dos colonos e misioneiros sirios orientais vindos de Persia, membros do que deviría na Igrexa Oriental, arredor do século III. Os cristiáns de Santo Tomé remontan o maior crecemento da súa comunidade á chegada do Tomé de Cana desde Oriente Medio, o cal se di que ocorreu nalgún momento entre os séculos IV e VIII. O subgrupo dos cristiáns de Santo Tomé coñecidos como o knanaya ou do sur remontan a súa liñaxe ata Tomé de Cana, mentres o grupo coñecido como do norte afirman descender dos indíxenas que converteu o apóstolo Tomé.Swiderski, Richard Michael (1988).
Período clásico right|miniatura|200x200px|Tharisapalli Subvención de prato do cobre (século IX) - Unha das evidencias documental fiábeis dos privilexios e influencia que dos que os cristiáns de Santo Tomé gozaron no antigo Malabar.Burjor Avari – India, the ancient past, Taylor & Francis, 2007, p.221, ISBN 0-415-35615-6 O documento contén sinaturas das testemuñas escritas en pahlavi, kufic e hebreos.S.G. Pothan (1963) The Syrian Christians of Kerala, Bombay: Asia Publishing House pp.102–105 O É a evidencia documental máis antiga dispoñíbel que atestar a presenza dunha comunidade cristiá persa na India meridional.Werner Sundermann; Almut Hintze; François de Blois (2009).
Cando a comunidade medrou e a inmigración dos sirios orientais aumentou, o vínculo coa Igrexa Oriental, centrado na capital persa de Seleucia-Ctesifón, fortaleceuse. Desde primeiros do século IV o patriarca da Igrexa Oriental provía á India dun clero, textos sagrados e infraestrutura eclesiástica, e arredor de 650 o patriarca Ishoyahb III aveciñou a xurisdición da Igrexa Oriental sobre a comunidade dos cristiáns de Santo Tomé. No século VIII o patriarca Timoteo I organizou a comunidade como a Provincia Eclesiástica da India, unha das provincias exteriores da igrexa. Despois disto a Provincia da India foi encabezada por un bispo metropolitano enviado desde Persia, o "bispo-metropolitano da Sé de Santo Tomé e Toda a Igrexa Cristiá da India". A súa sé metropolitana probablemente estivera en Cranganore, ou (quizais nominalmente) en Mylapore, onde localizábase o santuario de Tomé. Baixo el había un número variable de bispos, así como un arcediago nativo, quen tiña autoridade sobre o clero e tamén moito poder secular.
Algún contacto e transmisión de coñecemento sobre os cristiáns de Santo Tomé logrou chegar ao Occidente cristián, mesmo despois do xurdimento dos imperios islámicos.Frykenberg, Eric (2008). Christianity in India: from Beginnings to the Present, p. 112. Oxford University Press. ISBN 0-19-826377-5. O viaxeiro bizantino Cosmas Indicopleustes escribiu sobre os cristiáns sirios que atopara na India e Sri Lanka no século VI.Frykenberg, Eric (2008). Christianity in India: from Beginnings to the Present, p. 105 & 110. Oxford University Press. ISBN 0-19-826377-5. Hai rexistros de que en 883 o rei inglés Alfredo o Grande enviou unha misión e agasallos á tumba de Santo Tomé na India. Durante as Cruzadas, relatos deformados sobre os cristiáns de Santo Tomé e a Igrexa Nestoriana fixeron xurdir a lenda europea do Preste Xoán.#Silverberg, Robert (1996). The Realm of Prester John, pp. 29–34. Ohio University Press. ISBN 1-84212-409-9.
As grandes distancias e as convulsións xeopolíticas da época fixeron que a India ficase separada en moitos aspectos do centro da súa igrexa, en Mesopotamia. No século XI a igrexa, como chegar ata esa provincia agora era imposíbel, suprimiuna completamente,Fiey, J. M. (1993). Pour un Oriens Christianus novus; répertoire des diocèses Syriaques orientaux et occidentaux, p. 96. Beirut: Orient-Institut. mais as relacións efectivas restauráronse cara a 1301.Wilmshurst, D. J. (2000). The Ecclesiastical Organisation of the Church of the East, 1318–1913, p. 343 and 391. Louvain. Con todo, despois do derrubamento da xerarquía da Igrexa Oriental en gran parte de Asia a finais do século XIV, a India ficou efectivamente desconectada da igrexa, e o contacto formal interrompeuse. A finais do século XV a India non tivera un metropolitano por varias xeracións, e á autoridade tradicionalmente asociada con el pasou ao arcediago.