Sonic Youth foi unha banda de rock alternativo estadounidense formada en Nova York no ano 1981. O grupo formárono os guitarristas Thurston Moore e Lee Ranaldo e a baixista Kim Gordon e os tres permaneceron na banda durante os seus 30 anos de carreira. A formación clásica completouna o batería Steve Shelley, que se uniu a eles en 1985. Ao longo da súa carreira Sonic Youth foi amplamente considerada como uns dos conxuntos máis importantes e influentes dentro da escena do rock alternativo.
Ao contrario que outros contemporáneos dos inicios do rock alternativo como R.E.M. ou Hüsker Dü, que optaron por estruturas e melodía máis convencionais, Sonic Youth comezou a súa carreira abandonando calquera pretensión de facer rock tradicional e evitando convencionalismos. Inspirándose en gran parte na experimentación noise de The Velvet Underground e The Stooges, e mesturándoa cunha estética e unha posta en escena sacada da vangarda post-punk de Nova York, a banda redefiniu a música noise dentro do rock, sendo unha das principais impulsoras do noise rock.
A finais do ano 2011, Lee Ranaldo anunciou que a banda pararía por un tempo tras a separación matrimonial dos seus compañeiros Thurston Moore e Kim Gordon. O grupo realizou os seus derradeiros concertos no Brasil e dende entón os seus membros teñen expresado que a banda rematara e que non se volvería a reunir.
Traxectoria O nacemento da banda miniatura|251x251px|Thurston Moore Pouco despois de que o guitarrista Thurston Moore se mudase a Nova York a principios de 1977,formou o grupo Room Tone cos seus compañeiros de piso; posteriormente cambiarían o nome polo de The Coachmen.Chick 2007, p. 42 Tras a disolución de The Coachmen, Moore comezou a tocar con Stanton Miranda, cuxa banda, CKM, contaba con Kim Gordon.Azerrad 2001, p. 234 Moore e Gordon formaron unha banda, que apareceu con nomes como Male Bonding,Browne 2008, p. 45 Red Milk e The ArcadiansBrowne 2008, p. 46 antes de quedarse con Sonic YouthBrowne 2008, p. 47 a mediados de 1981. O nome foi o resultado de combinar o alcume de Fred "Sonic" Smith de MC5 co artista de reggae Big Youth. Gordon lembrou máis tarde que "en canto a Thurston se lle ocorreu o nome de Sonic Youth, xurdiu un certo son que era máis do que queriamos facer".Azerrad 2001, p. 236 A banda tocou no Noise Fest en xuño de 1981 na galería de neoiorquina White Columns,Browne 2008, p. 50-53 onde Lee Ranaldo estaba tocando como membro da orquestra de guitarras eléctricas de Glenn Branca. A súa actuación impresionou a Moore, quen os describiu como "a banda de guitarras máis feroz que vira na miña vida", e invitou a Ranaldo a unirse a Sonic Youth.Browne 2008, p. 66-67 O novo trío tocou tres cancións no festival a finais da semana sen batería. Cada membro da banda tocaba por quendas a batería, ata que coñeceron a Richard Edson.Azerrad 2001, p. 235
Primeiros lanzamentos Branca fichou a Sonic Youth como o principal artista do seu selo Neutral Records. En decembro de 1981 o grupo gravou cinco cancións no Radio City Music Hall de Nova Yotk. O material publicouse como o EP Sonic Youth que, aínda que en gran medida foi ignorado, foi enviado a algúns membros clave da prensa musical estadounidense, que lle deron críticas uniformemente favorables.Azerrad 2001, p. 237 O disco presentaba un estilo post-punk relativamente convencional, en contraste cos seus lanzamentos posteriores. Edson deixou entón o grupo para seguir unha carreira de actor e foi substituído por Bob Bert.Volohov, Danil (6 de xullo de 2019). "One man's noise is another man's symphony!". www.peek-a-boo-magazine.be
Nos seus primeiros días como parte da escena musical de Nova York, Sonic Youth fixo amizade coa banda de noise rock Swans.Browne 2008, p. 83-86 Os grupos compartían local de ensaio e Sonic Youth embarcouse na súa primeira xira en novembro de 1982 como abreconcertos de Swans.Browne 2008, p. 86-89 Durante unha segunda xira con esta banda no mes seguinte, as tensións aumentaron e Moore criticou constantemente a forma de tocar a batería de Bert.Azerrad 2001, p. 241 Bert foi despedido despoisBrowne 2008, p. 89-90 e foi substituído por Jim Sclavunos, quen tocou a batería no primeiro álbum de estudio da banda, Confusion Is Sex de 1983, que presentaba un son máis alto e disonante que o seu EP de estrea. Sonic Youth organizou unha xira por Europa para o verán de 1983 pero Sclavunos deixou o grupo poucos meses despois de unirse. o grupo pediu a Bert que se reincorporara, e este aceptou coa condición de que non volvese a ser despedido despois da conclusión da xira.Azerrad 2001, p. 245 Bert tocaría posterormente no EP Kill Yr Idols máis tarde en 1983.
Sonic Youth foi ben recibida en Europa, pero a prensa de Nova York ignorou en gran medida á escena local de noise rock. Finalmente, cando a prensa comezou a falar do xénero, Sonic Youth foi agrupada con bandas como Big Black, Butthole Surfers, e Pussy Galore baixo a etiqueta "pigfucker" polo editor de Village Voice Robert Christgau.Christgau, Robert (3 de marzo de 1987). "Township Jive Conquers the World: The 13th (or 14th) Annual Pazz & Jop Critics Poll". Village Voice Gordon escribiu unha carta desdeñosa ao xornal, criticándoo por non apoiar á escena musical local, ao que Christgau respondeu que o xornal non estaba obrigado a apoialos. Moore tomou represalias cambiando o nome da canción "Kill Yr Idols" a "I Killed Christgau with My Big Fucking Dick", antes de que os dous resolveran as súas diferenzas amigablemente.Azerrad 2001, p. 246
Pechando a súa segunda xira europea a finais de 1983, o desastroso debut de Sonic Youth en Londres (onde o equipo da banda funcionou mal e Moore esnaquizou parte del no escenario da frustración) en realidade resultou en boas críticas en Sounds e NME. Cando regresaron a Nova York eran tan populares que podían reservar concertos locais con regularidade.Azerrad 2001, p. 248 Ao ano seguinte Moore e Gordon casaron, e Sonic Youth gravou Bad Moon Rising, un álbum autodenominado de "Americana" que serviu como reacción ao estado da nación nese momento.Azerrad 2001, p. 250 O álbum, gravado por Martin Bisi, foi construído en torno a pezas de transición que Moore e Ranaldo elaboraran para ocupar tempo no escenario durante a paradas para afinar os instrumentos; como resultado, case non hai ocos entre as cancións do disco. Bad Moon Rising contou cunha aparición de Lydia Lunch en "Death Valley '69", que se inspirou nos asasinatos de The Family de Charles Manson.
Debido a unha disputa con Branca polos pagos de regalías en disputa dos seus lanzamentos con Neutral, Sonic Youth asinou con Homestead Records nos Estados Unidos e Blast First no Reino Unido (que o fundador Paul Smith creou simplemente para poder distribuír os discos da banda en Europa).Azerrad 2001, p. 252 Mentres a prensa de Nova York ignorou a Bad Moon Rising no seu lanzamento en 1985, agora considerando á banda demasiado artística e pretensiosa, Sonic Youth gañou a aclamación da crítica no Reino Unido, onde o novo álbum vendeu 5 000 copias.Azerrad 2001, pp. 252-253
Afirmando que estaba aburrido de tocar Bad Moon Rising en directo na súa totalidade durante máis dun ano, Bert deixou o grupo e foi substituído por Steve Shelley, anteriormente no grupo punk The Crucifucks. Sonic Youth quedou tan impresionado coas habilidades de Shelley despois de velo tocar en directo que o contrataron sen unha audición.Azerrad 2001, p. 258 Tanto Bert como Shelley apareceron no vídeo musical de "Death Valley '69", xa que Bert tocara a batería na gravación da canción, pero Shelley era xa o batería do grupo cando o vídeo foi filmado.
SST e Enigma miniatura|A banda en 1987 nunha imaxe promocional Sonic Youth apreciaba dende había tempo SST Records; Ranaldo dixo: "Foi a primeira compañía discográfica na que estivemos na que realmente teríamos dado calquera cousa por estar".Azerrad 2001, p. 261 Sonic Youth fichou polo selo a principios de 1986 e comezou a gravar EVOL con Martin Bisi. A banda pasou a ser coñecida a nivel nacional ao asinar con SST, converténdose na primeira banda do underground de Nova York en conseguir tal atención. Posteriormente, a prensa mainstream comezou a prestar atención ao grupo.Azerrad 2001, pp. 262-263 Robert Palmer de The New York Times declarou que Sonic Youth estaba "facendo a música baseada na guitarra máis sorprendentemente orixinal dende Jimi Hendrix" e mesmo People fixo unha recensión de EVOL, describindo o álbum como "o equivalente auditivo dun vertedoiro de residuos tóxicos".Azerrad 2001, p. 265 Posteriormente Neil Young falou do álbum como un "un clásico".
Nesa mesma éoca a banda colaborou con Mike Watt baixo o alias de Ciccone Youth, que xogaba cos nomes de Sonic Youth e Ciccone, o apelido da cantante pop Madonna. Sonic Youth lanzou un sinxelo en 1986 e un álbum de estudio en 1988 baixo o nome de Ciccone Youth. O sinxelo de 1986, "Into the Groove(y)", era unha versión de "Into the Groove" de Madonna e foi precedido por "Tuff Titty Rap". A outra cara do disco era a versión de Watt de "Burning Up" de Madonna, que tiña o título alterado de "Burnin' Up". O álbum The Whitey Album incluía as dúas cancións de Sonic Youth do sinxelo máis unha versión demo de "Burnin' Up". O álbum tamén contiña unha versión de "Addicted to Love" de Robert Palmer que fora gravada nunha cabina de karaoke.
O álbum de Sonic Youth de 1987 Sister foi un álbum conceptual en parte inspirado na vida e nas obras do escritor de ciencia ficción Philip K. Dick. O "sister" (irmá en inglés) do título era a xemelga bivitelina de Dick, que morreu pouco despois do seu nacemento e cuxa memoria perseguiuno toda a súa vida.Azerrad 2001, p. 266 Sister vendeu 60 000 copias e recibiu críticas moi positivas, converténdose no primeiro álbum de Sonic Youth en situarse no top 20 da enquisa de críticos Pazz & Jop de Village Voice.
A pesar do éxito da crítica, a banda quedou insatisfeita con SST debido ás preocupacións sobre os pagos e outras prácticas administrativas.Azerrad 2001, p. 268 Sonic Youth decidiu lanzar o seu seguinte disco a través de Enigma Records, con distribución de Capitol Records e en parte propiedade de EMI. O dobre LP de 1988 Daydream Nation foi un éxito de crítica que conseguiu para Sonic Youth unha substancial aclamación. O álbum quedou segundo na enquisa de Village Voice Pazz & Jop e encabezou as listas de álbums de fin de ano en NME, CMJ e Melody Maker. En 2005, foi unha das 50 gravacións escollidas pola Biblioteca do Congreso para engadirse ao Rexistro Nacional de Gravacións. O sinxelo principal do álbum, "Teen Age Riot", foi a súa primeira canción en aparecer de xeito significativo nas emisoras de radio de rock moderno e universitario, chegando ao número 20 na lista Billboard Modern Rock Tracks. Varias destacadas publicacións musicais periódicas, incluíndo Rolling Stone, aclamaron a Daydream Nation como un dos mellores álbums da década e nomearon a Sonic Youth como a "Hot Band" no seu número "Hot".Azerrad 2001, p. 270 Desafortunadamente, xurdiron problemas de distribución e Daydream Nation adoitaba ser difícil de atopar nas tendas. Moore considerou a Enigma como un "traxe de mafioso barato" e a banda comezou a buscar un acordo cunha discográfica major.Azerrad 2001, p. 271
Os anos 90
En 1990, Sonic Youth publicou Goo, o seu primeiro álbum para Geffen Records. O álbum incluía o sinxelo "Kool Thing" no que aparecía como invitado Chuck D de Public Enemy. O disco está considerado moito máis accesible que os seus anteriores traballos e converteuse no álbum máis vendido da banda ata a data.