Lotus 18</font> 300px Lotus InformaciónPaís Fabricante Team Lotus Deseñador Colin ChapmanProdución Predecesor Lotus 16Sucesor Lotus 21Longo mmLargo mmAlto 710 mmPeso 440 Kg. Chasis Suspensión Motor Central Coventry Climax FPF 2467 cc / 2497 cc / 1499.8 cc Potencia Transmisión 5 velocidades, manual secuencialTracción PosteriorFreos Prestacións Pneumáticos Dunlop Debut Gran Premio da Arxentina de 1960 Pilotos Innes Ireland Stirling Moss Alan Stacey John Surtees Jim Clark Trevor Taylor Equipos Team LotusRob Walker Racing TeamUDT-Laystall Racing TeamEquipe Nationale Belge Carreiras 23 Gañadas 4 Poles 0 Voltas rápidas 0 Camp. Cons. 0 Camp. Pilt. 0
O Lotus 18 foi un automóbil de carreiras deseñado por Colin Chapman para o seu uso por Lotus na Fórmula Júnior, Fórmula 2 e Fórmula 1.
Historia miniatura| left | Stirling Moss no Lotus 18 de Rob Walker no Gran Premio de Alemaña de 1961. miniatura|left | Lotus 18 Fórmula Júnior
O Lotus 18 foi o primeiro coche de motor central construído por Lotus e foi unha gran mellora sobre os primeiros coches de motor frontal medianamente exitosos de Chapman, o 12 e o 16. Foi presentado para as tempadas de F1, F2 e FJ de 1960, con preto de 27 unidades das versións F1 e F2 e 110 das versións FJ. Como paso intermedio antes da presentación dos modelos sucesores dos 18, o Lotus 20 para F2 / FJ e 21 para F1, uns chasis do 18 foron recarrozados como 21 para crear o derivado híbrido Lotus 18/21.
O 18 foi substituído polo Lotus 21 na Fórmula Un e co Lotus 20 na Fórmula Júnior en 1961.
Deseño O coche era un deseño clásico de Chapman, era extremadamente lixeiro e sinxelo; o corpo estaba composto por paneis lixeiros aparafusados a un chasis de tubo fortemente trianguladoSetright, L.J.K., "Lotus: The Golden Mean", in Northey, Tom, ed. World of Automobiles (London: Orbis, 1974), Volume 11, p.1228. (case malla espacial). Deste xeito, o coche era ríxido, forte e lixeiro, mantendo a distribución de peso do Lotus 16 a pesar de que o motor moveuse a detrás do piloto.
Inicialmente foi alimentado por un motor de catro cilindros DOHC e 2.467 cc Coventry Climax FPF (3.70" x 3.50") que se herdou da versión Grand Prix de 2.467 cc Coventry Climax FPF (3.70 "x 3.50") do Lotus 16.Setright, p.1228 En 1960, o FPF foi ampliado lixeiramente a 2.497 cc (3.70 "x 90 mm), que producía 239 hp (178 kW) a 6.750 rpm cun peso de só 132 kg. e tiña un amplo intervalo de torque.
O motor de 2´5 litros substituíuse por un Climax FPF Mk.II de 1.5 litros (82 mm x 71mm) coas novas regras para motores da Fórmula 1 en . A variante Formula Júnior utilizou un 998 cc Cosworth Mk.III ou unha Serie Downton BMC "A" con 948 cc de desprazamento. A versión de Fórmula Júnior tamén usou un chasis de tubos máis pequenos e freos de tambor Alfin nas catro rodas.
A contribución máis importante á vantaxe do peso foi a adopción da transmisión manual secuencial orixinalmente desenvolvida para o Lotus 12 por Richard Ansdale e Harry Mundy incorporaronn a caixa de cambios secuencial única e un diferencial de deslizamento limitado ZF nunha carcasa de aliaxe común de magnesio para formar un transeixo, que tamén proporcionou os puntos de montaxe para os freos traseiros interiores. Esta caixa de cambios fora mellorada na súa fiabilidade para o Lotus 15 e 16 en 1957-58 por Keith Duckworth que acababa de unirse a Lotus como enxeñeiro de caixa de cambios.
Aínda que Porsche en Austria foi pioneiro no cambio de velocidades secuencial para coches de carreiras no modelo 360 Cisitalia, a idea era relativamente nova e o orixinal transeixo no Lotus 12, que era esencialmente unha caixa de engrenaxes de motocicleta ampliada combinada co diferencial de deslizamento limitado ZF, obtivo o sobrenome «Queer Box» (caixa estraña) ou «Gearbox-full of neutrals» (Caixa de cambios chea de neutralizadores) pola súa baixa fiabilidade. Mike Costin, adoptou a Queer Box mellorada do Lotus 16 nunha configuración para a montaxe directa detrás do motor para o Lotus 18, mellorando aínda máis a súa fiabilidade e mantendo o deseño pequeno e lixeiro.
A versión de Fórmula Júnior utilizou o transeixo Renault de 4 velocidades, e tanto o cambio de Lotus como o desta caixa Renault tiñan a panca de cambios de velocidade no lado esquerdo do piloto. Unha caixa de cambios opcional foi a caixa de cambios VW con engrenaxes Hewland de 4 velocidades. Esta última caixa de cambios tiña a vantaxe adicional de poder cambiar os cocientes de transmisión detrás da caixa de cambios sen quitar a caixa de cambios do coche.
A suspensión dianteira era de brazos de dobre forquita con unidade de bobina/amortecedor. A diferenza dos deseños anteriores de Chapman, onde os extremos da barra antienvorco actuaban como unha pata da forquita superior, os 18 tiñan unha barra antienvorco dianteira separada. A suspensión traseira era por brazos de radio superior e inferior cun ángulo inferior invertido, onde o ángulo de lonxitude fixo servía de enlace superior. A unidade de bobina/amortecedor tamén se montou fóra do taboleiro na parte traseira, e ás veces o 18 corría con e sen a barra antienvorco traseira.
Para sacar proveito da vantaxe do peso, Chapman deseñou unha máquina lixeira e elegante de só 71 centímetros de alto (excluíndo parabrisas) e pesaba só 440 kg.,This was virtually the same as the 16 with, oddly enough, more weight actually on the front wheels. Setright, p.1228. Para axudar a facilitar isto, o piloto foi colocado nunha posición semi-reclinable, que foi pioneira aproximadamente unha década antes por Gustav Baumm de NSU.Setright, p.1230.
Rendemento en carreira O Lotus 18 tiña un excelente manexo cun único sistema de suspensión que reducía drasticamente a transferencia de peso e o balanceo da carrozaría nas curvas. En breve, o Lotus 18 demostrou ser máis rápido que calquera outro automóbil de Gran Premio visto,Setright, p.1229. eclipsando mesmo aos míticos Auto Unions e sendo amplamente copiado. Tamén construíuse como coche deportivo de dous asentos chamado Lotus 19 ou Monte Carlo.
Historia nos Grandes Premios
O coche logrou a primeira vitoria na F1 de Lotus, logrouna Innes Ireland na carreira fóra de campionato no Trofeo Glover de 1960, o 8 de abril de 1960. A súa primeira vitoria no campionato mundial sucedeu seis semanas máis tarde, o 29 de maio, aínda que polo equipo Rob Walker, que alugou o coche de Chapman. Pilotado por Stirling Moss, o coche logrou unha gran vitoria no Gran Premio de Mónaco de 1960. Foi un anticipo das vitorias por vir. Moss tamén gañou o Gran Premio dos Estados Unidos ao finalizar a tempada axudando a Lotus a terminar segundo no campionato de construtores.
Moss repetiu o seu triunfo nunha carreira lendaria en Mónaco o ano seguinte, superando os máis potentes e máis rápidos 'sharknose' de Ferrari. Logo gañou no temible Nürburgring en condicións meteorolóxicas cambiantes, mentres que Innes Ireland logrou unha terceira vitoria nos Estados Unidos. Para axudar a Lotus a terminar segundo no campionato de construtores en . O Lotus 18 tamén foi famoso por darlle a Jim Clark a súa primeira oportunidade nun Gran Premio en 1960.
O Gran Premio de Bélxica en Spa en 1960 foi notable polo accidente de Moss no Rob Walker 18 na práctica, que o mantivo varios meses fora das carreiras e a morte de Alan Stacey golpeado na cara por un paxaro.
Resultados completos na Fórmula Un (Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Ano Equipo Motor Pneu. Pilotos 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Puntos Pos. Team Lotus Climax 4 en liña ARX MON 500 NED BEL FRA GBR POR ITA USA 34 2º Innes Ireland 6 9 2 Ret 7 3 6 2 Jim Clark Ret 5 5 16 3 16 Ron Flockhart 6 John Surtees Ret 2 Ret Ret Alan Stacey Ret Ret Ret Rob Walker Racing Team Stirling Moss 1 4 NTS DSC 1 Taylor-Crawley Racing Team Mike Taylor NTS Jim Hall Jim Hall 7 Team Lotus Climax 4 en liña MON NED BEL FRA GBR ALE ITA USA 32* 2º Innes Ireland Ret Trevor Taylor 13 Rob Walker Racing Team Stirling Moss 1 4 8 Ret Ret 1 Ret UDT-Laystall Racing Team Cliff Allison 8 NTS Henry Taylor NSC 10 Ret 11 Juan Manuel Bordeu NTS Masten Gregory Ret Ret Olivier Gendebien 11 Lucien Bianchi Ret Ret Equipe Nationale Belge Ret Willy Mairesse Ret Scuderia ColoniaMichael May Ret 11 NTS Wolfgang Seidel DNS 17 Ret Ret Camoradi International Ian Burgess NTS NTS 14 14 Tony Marsh Tony Marsh NSC Ret 15 Tim Parnell Tim Parnell Ret 10 Gerry Ashmore Gerry Ashmore Ret 16 Ret Louise Bryden-Brown Tony Maggs 13 11 J Frank Harrison Lloyd Ruby Ret Jim Hall Jim Hall Ret J Wheeler Autosport Peter Ryan 9 Prince Gaetano Starrabba Maserati 4 en liña Gaetano Starrabba Ret 0 - UDT-Laystall Racing Team Climax 4 en liña NED MON BEL FRA GBR ALE ITA USA RSA 36* 2º Masten Gregory Ret Scuderia Repubblica di Venezia Nino Vaccarella NSC Emeryson Cars John Campbell-Jones 11 Equipe Nationale Belge Lucien Bianchi 9 16 Ecurie Excelsior Jay Chamberlain 15 NSC NSC Gerry Ashmore Gerry Ashmore NSC Scuderia Jolly Club Ernesto Prinoth NSC John Dalton Tony Shelly Ret NSC BRM V8 NSC 1* 8th Tim Parnell Climax 4 en liña MON BEL NED FRA GBR ALE ITA USA MEX RSA 54* 1º Tim Parnell NSC André Pilette NSC Kurt Kuhnke Borgward 4 en liña Kurt Kuhnke NSC 0 - * Inclúe puntos logrados por outros modelos de Lotus
Resultados nas carreiras fora do campionato de Fórmula 1 (clave)