O castelán costeiro peruano é unha variedade da lingua castelá falada na rexión litoral do Perú, dende o departamento de Piura até a localidade de Chala. A cidade de Lima foi entre 1535 e 1739 a cidade máis importante do Vicerreinado do Perú, e a súa fala converteuse nunha das máis prestixiosas da rexión.Lapesa, Rafael (1981) Historia de la lengua española, Editorial Gredos, c.130 p. 577p. 135 Isto debeuse á súa importancia política e cultural, prestixio obtido pola existencia da Universidade Nacional Maior de San Marcos, a primeira universidade fundada no continente,“…Lo decisivo para la caracterización lingüística de la modalidad resultante fue que allí se desarrollara la vida urbana y aparecieran después colegios y universidades, que se convirtiese en una ciudad con sede virreinal o con sede de una audiencia, que hubiese conventos y monasterios donde se enseñasen las primeras letras a criollos, que hubiera inquietud intelectual o literaria, que apareciese la imprenta o no y que el tráfico de libros e ideas fuera importante. Los casos de Lima y México, sedes de cortes virreinales con impulso cultural, intelectual y económico, como ciudades donde se hablaba un castellano considerado modélico por algunos testigos contemporáneos, son un ejemplo de esto” e ao feito de que contou con maior proporción de españois de orixe castizo que a maioría de cidades do continente americano, sendo a cidade con máis títulos nobiliarios casteláns fóra da metrópole.“ El Virreinato del Perú tuvo un mayor volumen de títulos nobiliarios que el tenido por cualquier otro virreinato de la América hispana. Principalmente concentrados en Lima, sus poseedores tuvieron más peso y representatividad dentro de la población general de esta capital, en relación a otras regiones del imperio español”
Notas
Véxase tamén Outros artigos Castelán peruano Bibliografía
Categoría:Dialectos da lingua castelá de América Categoría:Linguas do Perú