McLaren Racing Limited () é un equipo británico de carreiras de motor con sede no McLaren Technology Centre en Woking, Surrey, Inglaterra. McLaren é máis coñecido como construtor de Fórmula Un, e o segundo equipo máis antigo en activo e o segundo equipo de Fórmula Un máis exitoso despois da Ferrari, gañou 188 carreiras, 12 Campionatos de Pilotos e 8 Campionatos de Construtores. McLaren tamén competiu nas 500 millas de Indianápolis, e as 24 Horas de Le Mans, tanto como participante como como construtor de chasis, e gañou a Canadian-American Challenge Cup (Can-Am) campionato de carreiras de coches deportivos. O equipo é unha subsidiaria do Grupo McLaren, que posúe a maioría do equipo.
Fundado en 1963 polo neozelandés Bruce McLaren (1937-1970), o equipo gañou o seu primeiro Gran Premio no Gran Premio de Bélxica de 1968, pero o seu maior éxito inicial foi na Can-Am, que dominaron de 1967 a 1971. Seguiu un novo triunfo estadounidense, con triunfos nas 500 millas de Indianápolis con coches McLaren para Mark Donohue en 1972 e Johnny Rutherford en 1974 e 1976. Despois da morte de Bruce McLaren nun accidente durante unha proba en 1970, Teddy Mayer fíxose cargo e dirixiu o equipo ao seu primeiro Campionato de Construtores de Fórmula Un en , con Emerson Fittipaldi e James Hunt gañou o Campionato de Pilotos en 1974 e respectivamente. 1974 tamén marcou o inicio dun patrocinio de longa data pola marca de cigarros Marlboro.
McLaren está a usar motores Mercedes-Benz desde a tempada 2021 ata polo menos 2030.
En 1981, McLaren fusionouse co Project Four Racing de Ron Dennis. Dennis asumiu o cargo de director do equipo, e pouco despois organizou a compra aos accionistas orixinais de McLaren para tomar o control total do equipo. Así comezou a época máis exitosa do equipo, con motores Porsche e Honda, Niki Lauda, Alain Prost e Ayrton Senna gañaron sete campionatos de pilotos entre eles e o equipo levouse seis Campionatos de Construtores. A combinación de Prost e Senna foi particularmente dominante (xuntos gañaron todas as carreiras menos unha en ), pero máis tarde a súa rivalidade agromou e Prost marchou a Ferrari. O equipo Williams foi o rival máis consistente durante este período, os dous gañaron todos os títulos de construtores entre e . A mediados da década de 1990, Honda retirouse da Fórmula 1, Senna marchou a Williams e o equipo pasou tres tempadas sen gañar. Cos motores Mercedes-Benz, o patrocinio de West e o antigo deseñador de Williams Adrian Newey, chegaron máis campionatos en e co piloto Mika Häkkinen, e durante a década de 2000 o equipo foi líder constantemente, o piloto Lewis Hamilton logrou o seu último título en .
McLaren é un dos tres únicos construtores, e o único equipo, que completou a Tripla coroa do automobilismo (vitorias nas 500 Millas de Indianápolis, 24 Horas de Le Mans e Gran Premio de Mónaco), unha fazaña que McLaren logrou ao gañar as 24 Horas de Le Mans de 1995.
Ron Dennis retirouse como director do equipo McLaren en 2009, cedendo o seu cargo ao antigo empregado de McLaren Martin Whitmarsh. A finais de , despois da peor tempada do equipo desde , Whitmarsh foi cesado. McLaren anunciou en 2013 que utilizarían motores Honda a partir de , en substitución de Mercedes-Benz. O equipo correu como McLaren Honda por primeira vez desde no Gran Premio de Australia de 2015. En setembro de 2017, McLaren anunciou que acordaron un subministración de motores con Renault de a . McLaren está a usar motores Mercedes-Benz desde a tempada ata polo menos . McLaren participou na serie de carreiras todoterreo eléctricas Extreme E dende o Campionato Extreme E de 2022 ata o Campionato Extreme E de 2024, e tamén participou na Fórmula E dende a tempada 2022-23 ata a tempada 2024-25. Os coches de estrada McLaren McLaren Automotive modificados para a pista tamén tiveron éxito en carreiras de coches deportivos e carreiras de resistencia, cunha versión modificada do coche de estrada McLaren F1 que conseguiu a vitoria nas 24 Horas de Le Mans de 1995; O equipo está listo para unirse ao Campionato Mundial de Resistencia da FIA en 2027, co equipo United Autosports do CEO de McLaren Racing, Zak Brown, dirixindo o equipo e Dallara desenvolvendo o hipercoche de McLaren para que se axuste ás regulacións da fórmula LMDh do WEC.
Historia
thumb|O fundador do equipo McLaren Racing, Bruce McLaren Bruce McLaren Motor Racing fundouse en 1963 polo neozelandés Bruce McLaren, debido a que o seu equipo de entón, Cooper, non desexaba seguir as súas ideas de enxeñería. Bruce era o piloto oficial do equipo británico de Fórmula 1 Cooper con quen gañou tres Grandes Premios e quedou segundo no Campionato do Mundo de . Querendo competir na Tasman Series australiana, Bruce intentou chegar a un acordo cos seus xefes, pero cando o propietario do equipo, Charles Cooper, insistiu en usar motores de 1,5 litros coa especificacións da Fórmula Un en lugar dos de 2,5 litros permitidos pola Tasman, Bruce decidiu crear o seu propio equipo para dirixilo, a si mesmo e ao seu posible compañeiro de equipo de Fórmula Un Timmy Mayer con coches Cooper feitos a medida.
Bruce gañou a series de 1964, pero Mayer morreu nos adestramentos para a carreira final no Circuíto de Longford en Tasmania. Cando Bruce McLaren se achegou a Teddy Mayer para que o axudara na compra do coche deportivo Zerex de Roger Penske, Teddy Mayer e Bruce McLaren comezaron a pactar unha asociación comercial que resultou en que Teddy Mayer comprase a Bruce McLaren Motor Racing Limited (BMMR) e, finalmente, se convertese no seu maior accionista. O equipo radicouse en Feltham en 1963 e 1964, e desde 1965 ata 1981 en Colnbrook, Inglaterra. O equipo tiña unha licenza británica. A pesar diso, Bruce nunca usou o tradicional verde británico nos seus coches. En vez diso, utilizou esquemas de cores que non estaban baseados en principios nacionais (por exemplo, o seu primeiro coche de F1, o McLaren M2B, estaba pintado de branco cunha franxa verde, para representar o equipo ficticio de Yamura na película de John Frankenheimer Grand Prix).
Durante este período, Bruce pilotaba para o seu equipo en carreiras de coches deportivos no Reino Unido e América do Norte e tamén participou na Tasman Series de 1965 con Phil Hill, pero non a gañou. Seguiu pilotando nos Grandes Premios para Cooper, pero ao xulgar que a forma dese equipo estaba en declive, decidiu competir cos seus propios coches. en 1966. Contratou enxeñeiros e pilotos e iniciou a construción de automóbiles de carreira para a Fórmula 1. Mentres desenvolvía o monopraza, os pilotos do equipo utilizaron vehículos Cooper T70.
Primeiros anos (1966-1967) thumb|O McLaren M2B, o primeiro coche de Fórmula Un do equipo thumb|O McLaren M7A de 1968 deulle a McLaren as súas primeiras vitorias na Fórmula 1. É pilotado aquí por Bruce McLaren en Nürburgring en 1969.
Bruce McLaren fixo o debut do equipo no Gran Premio na carreira de Mónaco de 1966 (dos equipos actuais de Fórmula Un, só Ferrari é máis antigo). A súa carreira rematou despois de nove voltas debido a unha fuga de aceite. O coche de era o M2B deseñado por Robin Herd, pero o programa viuse obstaculizado por unha mala elección de motores: utilizaron unha versión de 3.0 litros do motor Indianapolis 500 de Ford e un motor V8 da escudaría Serenissima, este último anotou o primeiro punto do equipo en Gran Bretaña, pero ambos tiñan pouca potencia e non eran fiables. Para Bruce decidiu usar un Motor V12 British Racing Motors (BRM), pero debido a atrasos co motor, viuse obrigado inicialmente a utilizar un coche de Fórmula 2 modificado chamado M4B impulsado por un BRM V8 de 2,1 litros, construíndo máis tarde un coche similar pero un pouco máis grande chamado M5A para o V12. Ningún dos dous coches logrou un grande éxito, o mellor resultado foi un cuarto no Mónaco.
Motores Ford-Cosworth DFV (1968–1982) Para , despois de pilotar a única entrada de McLaren durante os dous anos anteriores, a Bruce uniuse o campión de 1967 e tamén neozelandés Denny Hulme, que xa estaba a correr para McLaren en Can-Am. O novo coche M7A dese ano, era un deseño final de Herd para o equipo, estaba impulsado polo novo motor DFV de Cosworth, que pronto sería omnipresente (o DFV foi utilizado por McLaren ata 1983) e con iso produciuse un importante cambio de forma. Bruce gañou a Race of Champions no circuíto de Brands Hatch e Hulme gañou o Trofeo Internacional en Silverstone, ambas carreiras fora de campionato, antes de que Bruce lograse a primeira vitoria do equipo no campionato no Gran Premio de Bélxica. Hulme tamén gañou nos grandes premios de Italia e Canadá máis tarde no ano, axudando ao equipo a quedar segundo o Campionato de Construtores. Usando unha versión "C" actualizada do M7, seguiron outros tres podios para Bruce en , pero a quinta vitoria do equipo tivo que esperar ata a última carreira do campionato de cando Hulme gañou o Gran Premio de México. Ese ano, McLaren experimentou coa tracción nás catro rodas no M9A, pero o coche só tivo unha única participación pilotado por Derek Bell no Gran Premio do Reino Unido. Bruce describiu pilotalo como "intentar escribir a túa sinatura con alguén empurrándote o cóbado".
O ano comezou cun segundo lugar para Hulme e Bruce nos dous primeiros Grandes Premios, pero en xuño, Bruce morreu nun accidente en Goodwood mentres probaba o novo Coche M8D Can-Am. Despois da súa morte, Teddy Mayer asumiu o control efectivo do equipo. Hulme continuou coa parella de Dan Gurney e Peter Gethin. Gurney gañou os dous primeiros eventos de Can-Am en Mosport e St. Jovite e quedou noveno no terceiro, pero deixou o equipo a mediados de tempada e Gethin fíxose cargo a partir de entón. Aínda que comezou de forma prometedora cando Hulme liderou a primeira rolda en Suráfrica antes de retirarse coa suspensión rota, finalmente Hulme, Gethin (que marchou a BRM a media tempada,) e Jackie Oliver tampouco conseguiron unha vitoria. No entanto, a tempada de viu melloras: Hulme gañou o primeiro Gran Premio do equipo logo de dous anos e medio en Suráfrica e el e Peter Revson conseguiron outros dez podios. o equipo quedou terceiro no Campionato de Construtores. McLaren deulle a Jody Scheckter o seu debut na Fórmula Un na última carreira en Watkins Glen. Todos os pilotos de McLaren utilizaron os motores Ford-Cosworth, excepto Andrea de Adamich e Nanni Galli que utilizaron motores de Alfa Romeo en 1970.
thumb|dereita|Emerson Fittipaldi gañou o Campionato de Pilotos de 1974 con McLaren.
O McLaren M23, deseñado por Gordon Coppuck, foi o novo coche do equipo para a tempada . Compartindo partes do deseño dos dous coches McLaren, o M19 de Fórmula 1 e o M16 de Indianápolis (inspirados no 72 de Lotus), foi un piar durante catro anos. Hulme gañou con el en Suecia e Revson acadou as únicas vitorias en Gran Premio da súa carreira en Gran Bretaña e Canadá. En , Emerson Fittipaldi, campión do mundo con Lotus dous anos antes, uniuse a McLaren. Hulme, na súa última campaña de Fórmula Un, gañou a primeira carreira da tempada en Arxentina, Fittipaldi, con vitorias en Brasil, Bélxica e Canadá, levouse o Campionato de Pilotos. Foi unha loita pechada para Fittipaldi, que conseguiu o título cun cuarto posto no Gran Premio dos Estados Unidos, o que o puxo tres puntos por diante do Clay Regazzoni de Ferrari. Con Hulme e o múltiple campión do mundo de motocicletas Mike Hailwood, tamén logrou o primeiro Campionato de Construtores de McLaren. O ano foi menos exitoso para o equipo: Fittipaldi foi segundo no campionato por detrás de Niki Lauda. O substituto de Hulme Jochen Mass acadou a súa única vitoria en España.