De estar procurando por adición vexa suma. 220px|miniatura| Frasco de heroína, unha droga que pode causar adicción moi rapidamente.
O termo adicción (do latín addictusAddictus era o deudor insolvente que, por falta de pago, era entregado como escravo ao seu acredor.Adicto, el deudor en la Antigua Roma.) é utilizado nun amplo abanico de contextos para describir unha inclinación,Definición de Adiccón no DRAG unha obsesión, unha obrigación ou unha dependencia física ou psicolóxica excesiva. Algúns exemplos de adicción poden ser a adicción ás drogas (drogadicción), os videoxogos, ao xogo (ludopatía), ao tabaco (tabaquismo), ao alcohol (alcoholismo), ao ordenador, a pornografía, ou a comida, entre outros.
En terminoloxía médica, unha adicción é un estado en que o corpo depende dunha substancia para funcionar normalmente, e desenvolve unha dependencia física cara esta, como no caso da drogadicción. Cando a droga ou a substancia da que alguén depende se lle retira, isto causa no enfermo unha síndrome de abstinencia, feito que presenta un conxunto característico de síntomas. No campo da psicoloxía, unha adicción non está asociada necesariamente cun uso abusivo dunha substancia, xa que esta forma de adicción pódese xerar incluso seguindo a medicación dun tratamento médico convencional, prescrito por un médico.
O OMS, por exemplo, utilizou os termos "habituación", "farmacodependencia", "uso prexudicial" e outros para referirse ao uso de substancias, o que reflicte a discusión no interior dos diversos comités que se formaron para discutir o tema.
Hoxe en día existe un certo consenso, non completamente aceptado, que distingue polo menos dous fenómenos relacionados co uso de substancias psicoactivas: adicción e dependencia. Estes dous fenómenos son completamente diferenciables tanto na clínica como na neurobioloxía, conduta e tratamento. Con todo, os dous grandes manuais de consenso en torno aos trastornos psiquiátricos (o DSM IV da American Psychiatric Association, e a CIE-10, da OMS) presentan unha mestura dos seus signos característicos.
Orixinalmente, adicto era quen seguía cegamente ao líder, sen criticar nin dicir nada (en latín a-dicte: 'non dicción'). Despois chamouse addictus a un 'escravo' por débedas. De alí addictio: adxudicación, cesión ao mellor ofertante, consagración, dedicación '.
Con todo, o uso común do termo adicción ampliou o seu campo semántico á dependencia psicolóxica. Neste contexto, utilízase o termo na drogadicción e os problemas de abuso de substancias, pero tamén se refire a comportamentos que non se recoñecen xeralmente como problemas de adicción, como a adicción á comida , ao xogo ou os ordenadores. Neste tipo de acepción, o termo denota o comportamento compulsivo dun individuo en realizar algunha actividade específica, malia as consecuencias prexudiciais que poida ter para a súa saúde, o seu estado mental ou a súa vida social . Clínica O consumo de substancias psicoactivas como as drogas é probablemente unha das actividades máis antigas do ser humano. A importancia do espazo psíquico para a especie humana, é con seguridade o motivo polo que estas condutas han ter e seguen tendo unha alta frecuencia en todas as sociedades. Os seres humanos usaron psicótropos para os máis diversos fins: mellora do estado de ánimo, control da ansiedade, da dor, comunicación cunha realidade non ordinaria, socialización e un simple benestar. Dependencia e adiccións 220px|miniatura|Cerebro afectado pola adicción. A distinción entre "dependencia" e "adicción" é unha preocupación actual dos investigadores.
A dependencia é o uso dunha substancia para evitar os efectos que tería a súa carencia. Neste sentido os diabéticos que deben utilizar insulina constitúen un grupo dependente. A dependencia a substancias psicoactivas é o uso de substancias co obxecto de evitar os efectos que provoca a súa suspensión (uso preventivo) ou ben de diminuír os síntomas da suspensión cando xa se produciu (uso paliativo). Típicamente as benzodiacepinas provocan dependencia. Utilízanse para inducir o soño, por exemplo, pero o uso continuado delas provoca, finalmente, que o soño só sexa inducido grazas ao seu consumo. Un suxeito que leva un tempo consumindo benzodiazepinas para durmir, terá logo grandes dificultades para conciliar o soño sen consumilas. Fíxose dependente. O seu consumo de benzodiazepinas, entón, faise de xeito preventiva (en prevención de non poder durmir), ou ben, para inducir o soño cando descobre que doutro xeito non pode logralo (uso paliativo).
Tolerancia e síndrome de abstinencia As substancias capaces de provocar dependencia inducen un fenómeno chamado "tolerancia", que consiste na diminución dos efectos típicos dunha substancia cando se usa de xeito regular, ou ben, o que é o mesmo, un efecto que se mantén similar aínda que se aumente a cantidade de substancia. É o fenómeno habitual nos bebedores de alcohol, que son capaces de tolerar grandes cantidades de alcohol cando levan anos consumindoo. Pasa tamén de xeito marcado cos efectos euforizantes da cocaína. A tolerancia aparece sobre algúns efectos das substancias psicoactivas e non sobre outros.
Un fenómeno que está estreitamente ligado á tolerancia é o da síndrome de abstinencia, ou simplemente abstinencia. A síndrome de abstinencia é un fenómeno agudo que ocorre ao interromper o consumo dunha substancia nun suxeito que leva moito tempo utilizándoa de xeito máis ou menos continuo. Cada substancia ten unha síndrome de abstinencia característica, e entre eles o do alcohol é sen dúbida o máis grave. A síndrome de abstinencia ao alcohol varía entre leve, moderada e grave.
A síndrome grave ten unha significativa mortalidade se non é tratada a tempo, constituíndo unha real urxencia médica. A síndrome grave de abstinencia ao alcohol coñécese como delirium tremens (do latín "delirio temblorosa", en alusión aos seus dous grandes síntomas).
Con todo, non todas as substancias adictivas provocan abstinencia. Por exemplo, a síndrome é intensa (e grave) no consumo de alcohol. Tamén é moi notorio no consumo de opiáceos. Con todo, é pouco notorio ou inexistente no consumo de cocaína e nicotina.
A síndrome de abstinencia é o conxunto de reaccións físicas ou corporais que ocorren cando unha persoa con adicción a unha substancia (alcohol ou bebidas con etanol, tabaco ou outras drogas) deixa de consumila.
Esta síndrome tamén pode presentarse nalgunhas patoloxías psicolóxicas como a dependencia emocional, no que non se depende dunha substancia ou unha droga, pero si dun afecto desmesurado cara a outra persoa, onde o individuo presenta somatización (proceso polo que se confunden problemas emotivos ou psicolóxicos con dores físicas) . Aínda que os síntomas varían en forma e intensidade segundo o produto utilizado e o tempo que fai que se desenvolveu en dependencia, en todos os casos débense a que se alterou o funcionamento normal do sistema nervioso central. A síndrome de abstinencia denomínase coloquialmente mono.
A tolerancia e a síndrome de abstinencia son fenómenos reversibles. Un suxeito que se fixo dependente, pode deixar de consumir unha substancia e nun tempo variable perder a tolerancia que tiña. En termos prácticos isto significa que, se volve consumir, sentirá os mesmos efectos que un suxeito virxe de experiencia. Adoita pasar aos consumidores de alcohol cando pasaron un longo período sen consumir (por exemplo, un ano). Cando volven consumir unha pequena dose, que normalmente non lles faría efecto, sofren unha intensa embriaguez.
A síndrome de abstinencia tamén é reversible e ten un tratamento eficaz. O máis grave, o do alcohol, ten unha duración que, no peor dos casos, non supera dos 10 a 12 días. Logo deste tempo, o individuo pode volver facer unha vida normal. Deste xeito, ao ser reversibles e ter un tratamento eficaz, dependencia e abstinencia en estrito rigor non representan un grave problema sanitario.
Síndrome de abstinencia neonatal Cando unha muller embarazada é adicta, as substancias que consome chegan ao torrente sanguíneo do feto a través da placenta. Ao nacer, a dependencia do bebé respecto da droga continúa, pero non a súa administración, polo que sofre diversos trastornos no seu sistema nervioso e no seu organismo en xeral.
Abstinencia en recentemente nados. Ademais das dificultades específicas da síndrome, de acordo coa substancia utilizada pola nai, un bebé pode presentar outros problemas: Crecemento deficiente. Nacemento prematuro. Convulsións. Defectos conxénitos. Choro excesivo e moi forte. Mala alimentación; pobre succión de leite materno. Morte prematura.
Sensibilización e adiccións O que si representa un problema grave é a adicción, que consiste no consumo compulsivo dunha substancia.
A adicción parece estar relacionada co fenómeno da sensibilización. A sensibilización é un fenómeno oposto á dependencia. Consiste no aumento dalgúns efectos das substancias psicoactivas co uso regular delas. Por exemplo, é moi evidente cos efectos neuromotores da cocaína. O uso regular de cocaína (en calquera das súas formas) provoca hiperfunción e condutas estereotipadas tanto en humanos como en animais de experimentación, así como fenómenos paranoico e ilusións angustiantes, á vez que os efectos euforizantes diminúen produto da tolerancia. Os consumidores de alcohol de moitos anos embriaganse con doses cada vez menores de alcohol.
Dado que a sensibilización é un fenómeno que permanece por moitos anos (talvez sexa irreversible) utilizouse como un dos modelos para explicar a adicción. A conduta compulsiva do consumo parece, igualmente, non ser reversible, aínda que si poida ser controlada con adestramento. A adicción, é dicir, a conduta compulsiva de procura e consumo de substancias, malia todos os problemas persoais, físicos e sociais que leve o individuo, é en rigor o problema real, e o que leva a pedir axuda ao suxeito e a súa familia.
A conduta compulsiva aparece só nalgunhas condicións especiais. Hai polo menos tres elementos que disparan a compulsión por consumir: os estímulos ambientais asociados a drogas, os estados afectivos desagradables (como a tristeza ou o estrés) e probar a substancia ou outra similar. Calquera destes tres é capaz de desencadear un intenso desexo de consumir e a aparición de condutas de procura (o que se chama estratexias de consumo).
Hai substancias que son capaces de provocar unha intensa dependencia e síndrome de abstinencia, pero que non provocan adicción, por exemplo, as benzodiazepinas. Os suxeitos consomen benzodiazepinas de xeito preventiva ou paliativa, pero non existen estímulos ambientais ou internos que lles provoquen o desexo compulsivo de consumilas. É tamén a experiencia dos suxeitos que consomen opiáceos como paliativo do dor crónico (por exemplo, cancro).
Por outra banda, hai substancias que non provocan dependencia nin síndrome de abstinencia notable, e que con todo son intensamente adictivas. Entre elas, as máis importantes son, sen dúbida, a nicotina e a cocaína. En animais de laboratorio estas dúas demostraron ser as substancias máis rapidamente adictivas, aínda que non provoquen síndrome de abstinencia.
O alcohol ten efectos mixtos, segundo o período de consumo. No curto prazo provoca tolerancia, pero se o consumo é abusivo e por longo tempo, aparecerá a compulsión.
O cánnabis é unha substancia conflitiva. Non se conseguiu que os animais de laboratorio a inoculen así mesmos con facilidade, como ocorre rapidamente con todas as demais, o que concorda cos escasos efectos adictivos e de dependencia en seres humanos.
Contexto, tolerancia e adicción