Olafur Eliasson, nado en Copenhague en 1967, é un artista danés coñecido polas súas esculturas e instalacións a grande escala, realizadas con materiais como a luz e a auga, e polos seus xogos con elementos como a temperatura do aire. En 1995 estableceu Studio Olafur Eliasson en Berlín, un laboratorio para a investigación do espazo. En 2003 Olafur representou a Dinamarca na edición número 50 da Bienal de Venecia; ese mesmo ano instalou The Weather Project na Turbine Hall do Tate Modern en Londres.
Olafur participou en distintos proxectos realizados en espazos públicos, incluíndo a súa intervención Green River, levada a cabo en varias cidades entre 1998 e 2001. Co arquitecto noruegués Kjetil Thorsen deseñou o pavillón de 2007 da Serpentine Gallery, unha galería londiniense que cada ano encarga a un estudo internacional de arquitectura a creación dun pavillón temporal como marco para outras actividades culturais. En 2008 montou The New York Waterfalls, obra encargada polo Fondo de Arte Pública. Durante a pandemia de COVID-19 o Guggenheim Bilbao fixo unha exposición da súa obra.
Vida e carreira miniatura|Olafur Eliasson falando da súa exhibición The New York City Waterfalls.
Primeiros anos e educación Fillo de Elías Hjörleifsson e Ingibjörg Olafsdottir, os seus pais emigraran desde Islandia en 1966; o seu pai era cociñeiro e a súa nai costureira. Cando Olafur tiña oito anos os seus pais separáronse, polo que comezou a vivir coa súa nai e o seu padrasto, un corretor de bolsa. Elías Hjörleifsson, reconvertido en artista, regresou a Islandia, onde Olafur adoitaba pasar as vacacións.Dorothy Spears (2 de setembro de 2007), Thinking Glacially, Acting Artfully New York Times.
Aos 15 anos presentou a súa primeira exposición individual, onde exhibiu debuxos de paisaxes nunha pequena galería alternativa en Dinamarca. Con todo, Olafur considera a súa participación en grupos de breakdance, a mediados da década de 1980, a súa primeira expresión artística.Joachim Bessing, "Experiencing Space," 032c issue 8 (Inverno 2004/05). Máis tarde, xunto a dous dos seus amigos, formou un grupo musical chamado The Harlem Gun Crew, co que tocou en clubs durante catro anos.
En 1987, o seu avó paterno suicidouse; ese mesmo ano, o seu pai foi hospitalizado por alcoholismo. Olafur regresou a Islandia para axudar a coidar a súa media irmá de dous anos de idade, Anna Viktoria; foi entón cando decidiu comezar a súa formación na Real Academia Danesa de Belas Artes, onde estudou desde 1989 até 1995. En 1990, grazas a unha concesión da academia, Olafur partiu a Nova York onde comezou a ler textos sobre fenomenoloxía e psicoloxía da Gestalt e a traballar como asistente para o artista Eckhart en Williamsburg, Brooklyn.Christopher Bagley (xullo de 2007), From the Archives: Olafur Twist W.
Carreira artística Olafur recibiu o título da academia en 1995, despois de trasladarse (en 1993) a Colonia por un ano e logo a Berlín, onde estableceu o seu estudio.Peter Schjeldahl (28 de abril de 2008), Uncluttered. An Olafur Eliasson retrospective. The New Yorker. En primeira instancia, o estudio foi situado nunha antiga estación de tren xusto ao pé da Hamburger Bahnhof; despois, en 2008, trasladouse a unha antiga fábrica de cervexa en Prenzlauer Berg.
En 1996, comezou a traballar con Einar Thorsteinn, un arquitecto experto en xeometría e amigo de Buckminster Fuller.Michael Kimmelman (21 de marzo de 2004), The Sun Sets at the Tate Modern New York Times. A primeira peza que crearon xuntos foi chamada 8900054, unha cúpula de aceiro inoxidable de 9.14 metros de ancho e 2.13 metros de altura, deseñada para ser vista coma se estivese a crecer desde o chan; a ilusión está ben lograda e a peza parece ter moito maior desenvolvemento e estrutura baixo a superficie. O coñecemento de Thorsteinn da xeometría e o espazo integrouse na produción artística de Olafur, aparecendo, a miúdo, nos seus pavillóns, túneles e proxectos de cámara escura.
Durante moitos proxectos, Olafur traballou en colaboración con especialistas en diversos campos, incluíndo os arquitectos Thorsteinn e Behmann (colaboradores frecuentes), o autor Svend Åge Madsen (The Blind Pavilion), o paisaxista Gunther Vogt (The Mediated Motion ), o arquitecto teórico Cedric Price (Chaque matin je me sens différent, chaque soir je me sens le même), e o arquitecto Kjetil Thorsen (Serpentine Gallery Pavilion, 2007). Hoxe, o Olafur Eliasson Studio é un laboratorio de investigación espacial que emprega un equipo de 30 arquitectos, enxeñeiros, artesáns e asistentes que traballan xuntos para conceptualizar, probar e construír instalacións, esculturas e proxectos encargados a grande escala.Olafur Eliasson: The New York City Waterfalls , Public Art Fund, New York.
Como profesor da Universidade das Artes de Berlín, Olafur Eliasson fundou o Instituto de Experimentos Espaciais (Institut für Raumexperimente, IfREX), inaugurado en abril de 2009.
Obras e proxectos
Ventilator Un dos primeiros traballos de Olafur consistiu en ventiladores eléctricos oscilantes colgados do teito. Ventilator (1997) era un conxunto de ventiladores que balanceaban en diferentes direccións e xiraban no seu propio eixo.Lauren Weinberg (11 de maio de 2009), Olafur Eliasson Time Out Chicago. Quadrible light ventilator mobile (2002-2007) consta dun reflector e catro ventiladores que insuflan aire ao redor da sala de exposicións mentres escanea todo cun cono de luz.Olafur Eliasson: Quadrible light ventilator mobile (2002–07) Arken Museum of Modern Art. miniatura|The weather project no Tate Modern.
The weather project The weather project (O proxecto do clima) foi instalado na Tate Modern de Londres en 2003 como parte da popular Serie Unilever. A instalación ocupou a galería Turbine Hall.
Olafur utilizou humidificadores para crear unha fina néboa utilizando unha mestura de azucre e auga; outro elemento era un disco formado por centos de lámpadas monocromáticas que irradiaban luz amarela. O teito da sala estaba cuberto cun espello enorme, no que os visitantes podían verse como pequenas sombras negras contra unha masa de luz laranxa. Moitos visitantes deitáronse ou axitaban as mans e as pernas; o crítico de arte Brian O'Doherty describiu isto como os espectadores "intoxicados co seu propio narcisismo, sentíndose elevados ao ceo". Aberto durante seis meses, a obra atraeu dous millóns de visitantes, moitos dos cales repetiron a experiencia.Cynthia Zarin (13 Novembro 2006), Seeing Things. The art of Olafur Eliasson New Yorker. O'Doherty foi positivo sobre a peza da revista Frieze (2003), dicindo que era "a primeira vez que vía un espazo enormemente triste, o cadaleito dun xigante, socializado de forma eficaz"."Public Spectacle: Mark Godfrey and Rosie Bennett talk to Brian O'Doherty," Frieze, issue 80, Xan./Feb. 2004, p. 56.
Instalacións con luces Olafur desenvolveu diversos experimentos coa densidade atmosférica en espazos expositivos. Room For One Colour (1998) era un corredor iluminado por tubos de mono-frecuencia amarela, os participantes atopábanse nunha habitación chea de luz que afectaba a percepción de todas as demais cores. Outra instalación, 360 degrees Room For All Colours (2002), é unha escultura redonda onde os espectadores perden o seu sentido do espazo e a perspectiva, experimentando seren subsumidos por unha luz intensa. A máis recente instalación de Olafur, de 2010, Din blinde passager (Your blind passenger), encargada polo Museo Arken de Arte Moderna, é un túnel de 90 metros de longo. Ao entrar no túnel, o visitante atópase rodeado pola néboa mesta. Cunha visibilidade de tan só 1.5 metros, deben utilizar outros sentidos para se orientar en relación á súa contorna.Olafur Eliasson – Din blinde passager at ARKEN Arken Museum of Modern Art. Para Feelings are facts, a primeira colaboración de Olafur co arquitecto Yansong Ma, así como a súa primeira exposición na China, na galería Ullens Center for Contemporary Art, Olafur introduciu bancos néboa producida artificialmente e centos de luces fluorescentes instaláronse no teito como unha rede de zonas vermellas, verdes e azuis.
Green River En 1998, Olafur descubriu que a uranina, un po non tóxico facilmente dispoñíbel que se usa para rastrexar as fugas nos sistemas de fontanería, podía tinguir ríos enteiros de verde fluorescente. Olafur realizou unha proba río río Spree, na Bienal de Berlín de 1998, esparexendo un puñado de po dunha ponte preto da Illa dos Museos. Comezou a introducir colorantes seguros e ecolóxicos nos ríos de Moss, Noruega (1998), Bremen (1998), Os Ánxeles (1999), Estocolmo (2000) e Tokyo (2001), sempre sen previo aviso. Anos máis tarde en varios lugares do mundo reproduciron o acto en celebracións de San Patricio de Irlanda.
Fotografías de Islandia A intervalos regulares, Olafur presenta varias fotografías en cor, todas tomadas en Islandia. Cada conxunto de imaxes céntrase nun único tema: volcáns, augas termais ou cabanas illadas no deserto.Roberta Smith (Novembro 15, 2012), Art in Review; Olafur Eliasson: ‘Volcanoes and shelters’ New York Times. Na súa primeira serie tentou fotografar todas as pontes do país. Unha serie posterior, en 1996, documentou as consecuencias dunha erupción volcánica baixo Vatnajökull. As súas fotografías adoitan tomarse desde o aire, nun pequeno avión chárter tradicionalmente utilizado polos cartógrafos. Dispostas nunha cuadrícula, as fotografías lembran imaxes dos fotógrafos alemáns Bernd e Hilla Becher.
Your black horizon Este proxecto, unha instalación lixeira encargada para a Bienal de Venecia no Thyssen-Bornemisza, en colaboración co arquitecto británico David Adjaye, mostrouse do 1 de agosto ao 31 de outubro de 2005 na illa de San Lazzaro, preto de Venecia, Italia. No recinto do mosteiro construíuse un pavillón provisional para albergar a exposición, que consistía nunha sala cadrada pintada de negro cunha fonte de luz, unha fina liña de luz continua proxectada nas catro paredes da sala á altura dos ollos, que servía de tabique horizontal. entre a parte superior e a inferior. En xuño de 2007 e até outubro de 2008, o pavillón foi reaberto na illa de Lopud, en Croacia, preto da cidade de Dubrovnik.
Your mobile expectations: BMW H2R project En 2007, BMW encargou a Olafur a creación do décimo sexto Art Car para o BMW Art Car Project. Baseándose no vehículo BMW H2R alimentado por hidróxeno, Olafur e o seu equipo retiraron a carrocería do coche e substituírono por un novo cadro feito de barras de aceiro e malla. As capas de xeo creáronse pulverizando aproximadamente 530 litros de auga durante un período de varios días. Na exposición, a escultura conxelada está iluminada desde dentro. As túas expectativas móbiles: o proxecto BMW H2R estivo en exhibición especial, rodeado dun ambiente con temperatura controlada, no Museo de Arte Moderna de San Francisco durante 2007 e 2008 Olafur Eliasson: Your Tempo, setembro de 2007 – xaneiro de 2008 San Francisco Museum of Modern Art. e na Pinakothek der Moderne de Múnic en 2008. miniatura|Fervenza baixo a Ponte de Brooklyn. A ponte no fondo é Manhattan Bridge
The New York City Waterfalls O Public Art Fund encargou a Olafur a creación de catro fervenzas artificiais, chamadas New York City Waterfalls, a obra ten unha altura de 90 a 120 pés, instalouse no porto de Nova York . A instalación foi do 26 de xuño ao 13 de outubro de 2008. Cun orzamento de 15,5 millóns de dólares, foi o proxecto de arte pública máis caro desde a instalación de Christo e Jeanne-Claude ás portas de Central Park.
The Parliament of Reality