miniatura|350px|Tímpano da igrexa de Santiago da Coruña, co apóstolo Santiago o Maior a cabalo. A escultura románica, insírese en xeral, dentro das metas artísticas do movemento da arte románica, incluída a comunicación entre a Igrexa católica e os fieis, o que é o reino de Deus na terra e mailo templo. Así, a escultura tivo unha estreita relación coa arquitectura, inseríndose no seu lugar como un elemento complementario, e dedicouse principalmente ao ensino das escenas bíblicas con relevos de pedra que fosen comprensibles para os crentes laicos. Esta actividade desenvolveuse entre o século XI e, en correspondencia coas diferentes partes de Europa, o século XII ou a primeira metade do XIII.De Vecci/Cerchiari, 1999
É o románico do século XI, no que se dan a coñecer as primeiras obras de escultura monumental que se presentan dende o século V, período no que deixan de existir pezas de vulto redondo (pezas tridimensionais) e observan un aumento da produción de pequena escultura e traballos en metal, desenvolvidos durante o período prerrománico.
O pulo do novo factor de produción da escultura foi a ruta de peregrinación cara á catedral de Santiago de Compostela, ao longo do cal se levantaron novas igrexas baixo a organización da Orde de Cluny. Estes templos foron construídos en lugares de paso neste período de fervor relixioso, para unha acollida espiritual de peregrinos e a exposición das reliquias. Francia e o norte de España son tamén lugares onde se poden ver os exemplos da primeira produción da escultura románica aplicada á arquitectura.Sureda, Joan, 1988: páx. 100 Ademais da pedra, a madeira foi un material importante para a construción de igrexas, sobre todo na parte norte de Europa, e para as imaxes exentas de devoción ou de altar, que poucas veces se traballaron en pedra, a madeira policromada, xa ás veces recuberta con metais como o bronce ou a prata, foi o material máis utilizado.Sureda, Joan, 1988: páx. 132 Ao principio do período románico, para os teólogos como Rábano Mauro, os bos artesáns debían instruír con sinxeleza e emocionar coa expresión vigorosa da súa arte.Sureda, Joan, 1988: páx. 20 O concepto de artista non estaba definido como tal, senón que se denominaba artifex theoricus a quen lía, entendía e proxectaba as manifestacións para construír e realizar as obras e o artifex practicus, o pictor ou o magister operes que era o que traballaba con «arte» e en definitiva materializaba a obra.Sureda, Joan, 1988: páx. 28
O termo románico miniatura|300px|Tímpano da fachada da catedral de Saint-Lazare, en Autun (Francia).Xuízo Final: é unha das escenas para as eleccións do tímpano románico. Cristo entronizado no centro dunha mandorla (forma de améndoa, símbolo da gloria), coa man dereita indica os escollidos para o Paraíso, e coa esquerda a sentenza aos condenados ao Inferno. O arqueólogo francés Charles de Gerville acuñou por primeira vez o termo románico para se referir á etapa da arquitectura que comprendía dende a caída do imperio romano ata o século XII; o termo xa existía relacionado coas linguas derivadas do latín (linguas románicas) e el empregouno nunha carta de 1818 dirixida ao seu amigo Arcisse de Caumont, outro arqueólogo francés que foi quen o difundiu no seu Essai sur l'architecture du moyen âge, particulièrement en Normandie (Ensaio sobre a arquitectura medieval, particularmente en Normandía), datado en 1824. Caumon propuxo tres épocas: unha primitiva do século V ao século X; unha tardía dos séculos X ao XI, e unha de transición do século XII. En 1851 J. Quicherat dixo que se o latín non podía ser considerado a única base das linguas románicas tampouco a arte románica podía ser derivada da romana e polo tanto non era unha «dexeneración» da Antigüidade clásica. Aínda que realmente tampouco deben desvincularse completamente, posto que tamén tivo outras influencias, como por exemplo a arte paleocristiá, a bizantina, a carolinxia, a otoniana incluída a islámica, cada rexión mesturou á arte románica a arte local anterior. En Noruega, por exemplo, inspiráronse en moitos elementos da arte viquinga. A pesar de toda esta variedade de fontes, hai tendencias comúns que xustifican o uso do termo románico.Historia Universal del Arte-Sarpe, 1984: páx. 636
A principio do século XX, a historiografía da arte restrinxiu a cronoloxía, situando o período románico dende fins do século X ata a introdución do Gótico. Dende que se acuñou o termo románico como concepto estilístico sen matices, os historiadores buscaron unha definición máis grande e máis descritiva, subdividindo o devandito concepto xeneralizado en tres etapas moi definidas: primeiro Románico, Románico pleno e Tardorrománico.Gudiol, José. Cataluña, tomo I, sección de Arte. Colección Tierras de España. Editorial Noguer, 1974. Publicaciones de la Fundación Juan March. ISBN 84-7075-019-4
Características miniatura|Escultura adaptada ao marco. A escultura románica non chegou a se desenvolver coa perfección da arquitectura románica. O protagonista vai ser a figura humana, que se incorpora ó edificio relixioso tanto pola súa función decorativa coma polo seu carácter didáctico, cunha linguaxe iconográfica común inspirada na Biblia e na vida dos santos, sendo os temas preferidos o Pantocrátor, o Xuízo Final, o sacrificio de Abraham e a loita entre o ben e o mal, que ocupan habitualmente o tímpano da portada. A despreocupación pola beleza formal evidénciase na súa torpe execución e no seu aspecto estático.Bozal, Valerio, 1983: páx. 169
O desenvolvemento desta escultura abrangue os séculos XI e XII (cos seus antecedentes carolinxios do século IX) introducíndose en boa parte do XIII e paulatinamente dá lugar a gótica, sen que a separe desta unha liña perfectamente divisoria. O carácter xeral da escultura románica consiste na imitación de modelos artificiais e de aquí o seu amaneiramento ou rutina. A diferenza da escultura gótica, na cal se revela un positivo estudo e imitación da Natureza, aínda que sen a desenvoltura dos artistas modernos. Como ponte de unión entre unha e outra se acha nos últimos anos do século XII e primeira metade do XIII o estilo que pode chamarse de transición, que trata de imitar algo a realidade da Natureza e dá ás súas obras maior vida e movemento sen desprenderse completamente o artista dos convencionalismos e amaneiramentos precedentes. Tal é a variedade resultante da devandita transición aumentada pola destreza ou impericia dos escultores polas influencias de escolas distintas que non é raro xuntarse nunha mesma localidade e dunha mesma data relevos ou estatuas moi dignas de aprecio e loanza con outras de reprobábel gusto e sen ningún valor artístico.Sureda, Joan, 1988: páx. 148-149
Precisando máis o carácter da escultura románica, dicimos que se constitúe pola imitación de modelos bizantinos ou romanos de estilo decadente pero realizada con man latina e adoito baixo a influencia do gusto persa ou do árabe. Caracterízase, amais, por certa rixidez de formas, falta de expresión adecuada (ás veces esaxerada) nas figuras, esquecemento do canon escultórico na forma humana e forzada simetría.Bozal, Valerio, 1983: páx. 170 miniatura|Capitel románico. Dinámica de imitación de modelos, unha serie de leis ou normas xerais que se adoitan atopar nas obras románicas. Sobresae entre elas a Lei de adaptación ao marco que enuncia Henri Focillon, e que subordina o desenvolvemento escultórico ao espazo arquitectónico cedido a tal fin. O resultado serán escenas nas que os personaxes se adaptan a ese espazo, ás veces contraéndose ou estirándose, sen ter en conta outras consideracións máis naturalistas. Outra norma xeral é a isocefalia que achamos nalgúns grupos de figuras situadas todas coa cabeza á mesma altura.Bozal, Valerio, 1983: páx. 169-171
Na escultura románica, e mesmo na gótica, xa se trate de obras de pedra, marfil ou madeira foi moi común a policromía, sempre sobria na viveza de cores por máis que desaparecese a pintura coa acción do tempo en case todos os exemplares ou fose substituída por decoracións máis modernas.
Os principais labores de escultura románica admíranse hoxe nos relevos de moi variados capiteis e nas magníficas portadas e elegantes cornixas de moitos edificios da época, en cuxos frontispicios se representan escenas bíblicas, figuras alegóricas (entre elas, os chamados bestiarios e as personificacións dos signos do zodíaco etc.) e imaxes de santos en gran relevo. Amais, exercitouse a escultura románica no talle de curiosos dípticos de marfil, de graves crucifixos (de marfil e de bronce) e de estatuas da Virxe María (en pedra e en madeira, xa soa, xa chapada en bronce) que se conservan nos seus santuarios ou nos Museos e, en fin, se manifestou enxeñosa a devandita escultura na decoración de arquetas ou estoxos para gardar reliquias e xoias, de ricas tapas para libros litúrxicos, de frontais ou antipendios para os altares, de pías e sepulcros de pedra con relevos etc. Dende a invasión dos bárbaros quedou esquecido case por completo en Occidente o cultivo da glíptica no que se refire a pedras finas, pero utilizáronse as xemas anteriormente labradas por gregos e romanos, aplicándoas sen estudo a obxectos preciosos e de adorno, especialmente sortellas. Houbo, non obstante, algunhas entalladuras con inscricións ou con algunha figura ruda, como a esmeralda do Tesouro de Guarrazar, e grande emprego de pedras finas en forma de cabuchón para obxectos de ourivaría.Historia Universal del Arte - Sarpe (1984) páx. 647
Aplicación e temática A aplicación escultórica na arquitectura executouse na parte dianteira das fachadas, especialmente nas portadas dos templos, onde o crente recibía o maior impacto visual. Empregaron o relevo como a mellor técnicas para a narración de escenas impresionantes, onde o volume axudaba a crear unha sensación máis realistas que as sinxelas superficies pintadas. Con esta finalidade, o tímpano, de semicírculo sobre a entrada, tivo un papel moi importante, e foi onde se representaron escenas como a Visión da Apocalipse ou o Xuízo Final. Tamén esculpíronse escenas nas arquivoltas dos arcos que enmarcaban a porta e a profundaban, e nos canzorros ou puntas das vigas baixo o beirado. Estas escenas, dentro do agardado do concepto de Deus vingativo presente no Antigo Testamento, tamén se encheu non só de figuras bíblicas, como por exemplo os evanxelistas, apóstolos e anxos, senón con series de criaturas monstruosas, que denantes a súa visión non se esquecían: demos e criaturas compostas por corpos desproporcionados e horríbeis que daban temor da tortura do inferno.
Segundo Henri Focillon, no final do século X en Europa houbo un volta a unha profunda relixiosidade, causada parcialmente polo medo da profecía anunciada por san Xoán no seu libro da Apocalipse, cunha suposta fin do mundo. Así, Focillon salientou a repercusión que tivo esta circunstancia na creación dunha iconografía apocalíptica, onde as escenas escultóricas se adaptaban ao espazo da arquitectura, propoñendo a súa Lei de Adaptación ao Marco a un esquema xeométrico sinxelo e dentro duns espazos preconcibidos para facelo. miniatura|Maiestas Domini (1094-1096), de inspiración carolinxia no deambulatorio da basílica de San Serni. A imaxe máis frecuente é a de Cristo completamente frontal que se atopa sentado nun trono (Maiestas Domini) para xulgar os homes, dentro dunha aureola amendoada (mandorla) que significaba a Gloria; os pés acostumaban a repousar sobre unha semiesfera que representa a Terra, a súa man dereita erguida para beicer, manifesta, o seu poder (Dextera Domini) mentres a súa man esquerda sostén o Libro da Vida que dá testemuño da súa natureza. Normalmente atopábase arrodeado polo Tetramorfo, é dicir, os símbolos dos Catro Evanxelistas e nalgúns casos dos vinte e catro anciáns da Apocalipse. Represéntase tamén a psicostasia ou pasaxe das almas para escoller os elixidos que gozarán de Deus eternamente ou os condenados ao inferno.