Vinca minor é unha especie de planta con flor, nativa do centro e sur de Europa, desde Portugal, Francia, norte de Holanda e os países bálticos, este do Cáucaso, e tamén suroeste de Asia en Turquía.
Descrición miniatura|Marxes foliares comparados; Vinca minor arriba, Vinca major abaixo; note o glabro de V. minor, piloso en V. major. É un subarbusto, cubrindo o terreo, e enraizando polos talos, formando grandes colonias clonais e ocasionalmente rubindo a máis de 4 dm, pero non máis nin enroscándose. Follas sempre verdes, opostas, 2-4,5 cm x 1-2,5 cm, verde escuras brillantes, cunha textura correúda, marxes enteiras. Flores solitarias nas axilas foliares. Florece desde cedo na primavera a mediados do verán, e poucas flores aínda no outono; son de cor bígaro (azul-violeta pálido ou branco nalgunhas seleccións cultivadas), 2-3 cm de diámetro, con corola pentalobulada. Froito é un par de folículos de 25 mm de longo, contendo numerosas sementes.
A moi relacionada especie Vinca major é similar pero máis grande en todas as súas partes, e follas relativamente máis anchas con follas de marxes pilosas.
Cultivo miniatura|Completa cobertura. miniatura A especie crece como un estrato cultivo de cobertura en xardíns tépedos pola súa follaxe sempre verde, floración primaveral e estival, facilidade de cultivo, e densidade que afoga as malezas. Ten poucas pestes ou enfermidades, e está amplamente naturalizado e aínda clasificado como especie invasora en partes de Norteamérica . Hai numerosos cultivares, con diferentes cores de flores e de follaxe variegado, incluíndo a 'Argenteovariegata' (bordos de follas brancos), 'Aureovariegata' (bordos amarelos), 'Gertrude Jekyll' (flores brancas), e 'Plena' (flores dobres).
Uso medicinal Etnomedicinalmente, as follas secas, partes aéreas, e ás veces toda a planta de Vinca, úsanse para mellorar a circulación sanguínea, incluíndo a cerebral, para mellorar o metabolismo no cerebro, e tratar desordes cardiovasculares.
A vincamina é o alcaloide con efecto farmacolóxico nootrópico responsable da actividade da Vinca. A vinpocetina é un fármaco nootrópico sintético derivado da vincamina.
Taxonomía Vinca minor foi descrita por Carl von Linné e publicada en Species Plantarum 1: 209. 1753.
Sinónimos A bibliografía utilizada para definir o nome correcto os sinónimos está en el sitio de Royal Botanic Gardens, Kew, e é a seguinte Van Heurck, H. & De Beucker, J.I. (1861). Antwerpsche Analytische Flora 1: 1-192. Drukkerij der weduwe Jos. Van Ishoven, Antwerpen. Webb, C.J., Sykes, W.R & Garnock-Jones, P.J. (1988). Flora of New Zealand 4: 1-1365. R.E.Owen, Government Printer, Wellington. Govaerts, R. (2003). World Checklist of Selected Plant Families Database in ACCESS: 1-216203. The Board of Trustees of the Royal Botanic Gardens, Kew. Pervinca minor (L.) Garsault, Fig. Pl. Méd.: t. 448 (1764), opus utique oppr. Pervinca procumbens Gilib., Exercit. Phyt. 1: 63 (1792). Vinca humilis Salisb., Prodr. Stirp. Chap. Allerton: 146 (1796). Vinca ellipticifolia Stokes, Bot. Mat. Med. 1: 495 (1812). Vinca intermedia Tausch, Flora 19: 386 (1836). Pervinca heterophyla Raf., Autik. Bot.: 184 (1840). Pervinca repens Raf., Autik. Bot.: 184 (1840). Vinca acutiflora Bertol. ex W.D.J.Koch, Syn. Fl. Germ. Helv., ed. 2: 557 (1844).
Notas
Véxase tamén Bibliografía Blamey, M., & Grey-Wilson, C. (1989). Flora de Bretaña y norte de Europa. Hodder & Stoughton. Huxley, A., ed. (1992). Nuevo Diccionario RHS de Jardinería 4: 665. Macmillan. USDA, ARS, National Genetic Resources Program. GRIN. National Germplasm Resources Laboratory, Beltsville, Maryland. https://web.archive.org/web/20081004051343/http://www.ars-grin.gov/cgi-bin/npgs/html/taxon.pl?41680 (25 de xaneiro de 2008)
Ligazóns externas Usos medicinales tradicionales Varias imágenes de la sp. Flora Europaea: distribución de Vinca minor Morfología y ecología de Vinca minor Borealforest: Vinca minor Arquivado o 7 de maio de 2022 en Wayback Machine. Vinca minor (de Ohio State University Pocket Gardener) Common Periwinkle (como especie invasora; inclúe fotos)
Categoría:Plantas invasoras Categoría:Plantas medicinais Categoría:Flora de Europa Categoría:Vinca