O Primeiro libro de Enoc (hebreo: סֵפֶר חֲנוֹךְ, Sēfer Ḥănōḵ ; Ge'ez : መጽሐፈ ሄኖክ, Maṣḥafa Hēnok ) é un antigo texto relixioso apocalíptico hebreo, adscrito tradicionalmente ao patriarca Enoc que foi o pai de Metuxalén e o bisavó de Noé. O Libro de Enoc contén material único sobre as orixes dos demos e nefilim, por que algúns anxos caeron do ceo, unha explicación de por que o diluvio do Xénese era moralmente necesario e unha exposición profética do reinado milenario do Mesías. Tres libros son tradicionalmente atribuídos a Enoc, incluíndo as distintas obras Segundo Libro de Enoc e o Terceiro Libro de Enoc. Ningunha das tres é considerada como escritura canónica pola maioría dos órganos eclesiásticos xudeus ou cristiáns .
Estímase que as seccións máis antigas do Primeiro Libro de Enoc datan de aproximadamente 300 - 200 a. C., e a última parte (Libro das Parábolas) é probablemente de 100 a. C. Os estudosos cren que Enoc foi orixinalmente escrito en arameo ou hebreo, as linguas utilizadas por primeira vez para os textos xudeus. Efraín Isaac suxire que o Libro de Enoc, como o de Daniel, foi composto parcialmente en arameo e en hebreo. Non se coñece ningunha versión hebrea.
Os individuos que residían nas covas de Qumran, onde foron desenterrados os Manuscritos do Mar Morto e o libro, non estaban aliñados coa seita xudía común coñecida como os fariseos. Pola contra, estaban afiliados a un grupo escindido chamado esenios. O Libro de Enoc, xunto con moitos outros textos descubertos nas covas, é recoñecido pola súa variación substancial do xudaísmo rabínico.
Notas
Categoría:Libros do século -I Categoría:Libros do século -II Categoría:Libros do século -III Categoría:Libros do século -IV