Un ordenador doméstico (home computer en inglés) é un tipo de microordenador deseñado para uso doméstico, introducido no mercado en 1977 e popularizado na década de 1980. Comercializábanse entre os consumidores como ordenadores económicos e accesibles que, por primeira vez, estaban destinados ao uso por parte dun único usuario non técnico.
Contexto miniatura|Os tres ordenadores que a revista Byte chamou retrospectivamente "Trindade de 1977" (de esquerda a dereita): Commodore PET 2001-8, Apple II e TRS-80 Modelo I. Os ordenadores domésticos eran un segmento de mercado distinto que normalmente custaba moito menos que os ordenadores persoais empresariais, científicos ou de enxeñaría da época, como os que executaban o CP/M ou o IBM PC, e eran xeralmente menos potentes en termos de memoria e capacidade de expansión. Non obstante, un ordenador doméstico a miúdo tiña mellores gráficos e son que os ordenadores empresariais contemporáneos. Os seus usos máis comúns eran o procesamento de textos, os videoxogos e a programación.
Os ordenadores domésticos adoitaban venderse xa fabricados en elegantes carcasas de metal ou plástico. Non obstante, algúns ordenadores domésticos tamén viñan como kits electrónicos comerciais, como o Sinclair ZX80, que eran tanto ordenadores domésticos como de fabricación propia, xa que o comprador podía montar a unidade a partir dun kit.
Os anuncios na prensa popular dos primeiros ordenadores domésticos estaban cheos de posibilidades para o seu uso práctico no fogar, desde catalogar receitas ata finanzas persoais e automatización doméstica, pero isto raramente se levaba a cabo na práctica. Por exemplo, usar un ordenador doméstico típico dos anos 80 como dispositivo de domótica requiría que o ordenador estivese aceso en todo momento e dedicado a esta tarefa. As finanzas persoais e o uso de bases de datos requirían unha tediosa entrada de datos.
Pola contra, os anuncios na prensa especializada en informática a miúdo simplemente enumeraban as especificacións, asumindo un usuario experto que xa tiña as aplicacións en mente. Se non había software empaquetado dispoñible para unha aplicación en particular, o usuario do ordenador doméstico podía programar un, sempre que investira as horas necesarias para aprender programación informática, así como as idiosincrasias do seu sistema. Dado que a maioría dos sistemas chegaban coa linguaxe de programación BASIC incluída na ROM do sistema, era doado para os usuarios comezar a crear as súas propias aplicacións sinxelas. Moitos usuarios atoparon a programación como unha experiencia divertida e gratificante, e unha excelente introdución ao mundo da tecnoloxía dixital.
A liña entre os segmentos de mercado de ordenadores "empresariais" e "domésticos" desapareceu por completo unha vez que os compatibles con IBM PC se converteron en algo común nos fogares, xa que agora ambas as categorías de ordenadores adoitan empregar as mesmas arquitecturas de procesador, periféricos, sistemas operativos e aplicacións. A miúdo, a única diferenza pode ser o punto de venda a través do cal se compran. Outro cambio con respecto á era dos ordenadores domésticos é que o outrora común esforzo de escribir os propios programas de software case desapareceu do uso dos ordenadores domésticos.
Notas
Véxase tamén
Outros artigos Microordenador
Ligazóns externas