miniatura|Mapa topográfico de Ouadane e a estrutura de Richat miniatura|dereita|250px|Rutas comerciais do deserto do Sáhara Occidental c. 1000–1500. Os xacementos de ouro están indicados con sombreado marrón.

Ouadane ou Wādān (árabe وادان) é unha pequena cidade na rexión desértica do centro de Mauritania, situada no límite sur da meseta de Adrar, 93 km ao nordeste de Chinguetti. A cidade era unha etapa no comercio transahariano e para as caravanas que transportaban placas de sal das minas de Idjil.

A cidade vella, declarada Patrimonio da Humanidade da UNESCO, aínda que en ruínas, está practicamente intacta, mentres que un pequeno asentamento moderno atópase fóra da súa porta.

Ouadane é a cidade máis próxima á estrutura Richat, un enorme monumento circular visible desde o espazo.

Toda a comuna de Ouadane ten unha superficie total de 118´210 km², composta principalmente por deserto. A cidade principal está situada no suroeste da comuna.

Historia A historia temperá de Ouadane é incerta, pero é posible que a cidade prosperase grazas ao comercio transahariano de ouro. A mediados do século XI, o xeógrafo árabe al-Bakri describiu unha ruta transahariana que discorría entre Tamdoult preto de Akka en Marrocos e Aoudaghost no límite sur do Sáhara.. As ruínas de Tamdoult están a 13 km ao sur-suroeste de Akka, . Esta ruta utilizouse para o transporte de ouro durante a época do Imperio de Ghana. No seu relato, al-Bakri mencionou unha serie de topónimos, pero estes non foron identificados e os historiadores suxeriron varias rutas posibles. En 1961, o historiador francés Raymond Mauny propuxo unha ruta que pasaba por Ouadane. Mauny suxeriu unha ruta que pasaba por Tindouf, Bir Moghrein, Anajim, Tourine, Ouarane, Aguelt Nemadi e despois Aoudaghost/Tegdaoust. pero Suzanne Daveau argumentou máis tarde a favor dunha ruta máis directa que cruzaba a escarpa de Adrar ao leste da cidade. O volume de tráfico de caravanas diminuíu desde principios do século XIII cando a cidade oasis de Oualata, situada a 360 km ao leste, substituíu a Aoudaghost como o final sur da ruta comercial.

A primeira referencia escrita á cidade é en portugués por Ca' de Mosto a mediados do Século XV nun relato confuso que confundiu as minas de sal de Idjil coas de Taghaza.; ; Case na mesma data, Gomes Eanes de Zurara describiu Ouadane como a cidade máis importante da rexión de Adrar e a única cunha muralla circundante.; } Cincuenta anos despois, Valentim Fernandes escribiu un relato detallado do comercio de lousas de sal das minas de Idjil e o papel de Ouadane como porto libre.; ; } Describiu Ouadane como unha «cidade» cunha poboación de 400 habitantes.; . Pola contra, Duarte Pacheco Pereira no seu Esmeraldo de situ orbis (escrito entre 1505 e 1508) describiu a vila como tendo aproximadamente "300 fogares", o que suxeriría entre 1.500 e 1.800 habitantes.; A sabha de Idjil atópase aproximadamente a 240 km ao noroeste de Ouadane, ao oeste da cidade de Fderîck.A sabha de Idjil esténdese 80 km de norte a sur e 10 km de leste a oeste, . Véxase o mapa en . Descoñécese a data en que se extraeu sal por primeira vez da sebkha. Normalmente asúmese que a explotación das minas de Idjil comezou despois de mediados do século XI, xa que al-Bakri non as mencionou. No seu lugar, describiu unha mina de sal nun lugar que chamou "Tatantal". Os historiadores adoitan asumir que isto corresponde a Tegahza, pero a súa descrición tamén podería aplicarse ás minas de Idjil.

Segundo Pereira, en 1487 os portugueses construíron un porto libre en Ouadane nun intento de acceder ao comercio transahariano de ouro, sal e escravos. O porto libre probablemente tivo unha curta vida e non se menciona na descrición detallada proporcionada por Fernandes.; ; }

No século XVI, os marroquís fixeron varios intentos de tomar o control do comercio transahariano de sal e, especialmente, o de ouro do Sudán. Organizaron expedicións militares para ocupar Ouadane en 1543-44 e de novo en 1584. Despois, en 1585, ocuparon Taghaza e, finalmente, en 1591, a súa vitoria na Batalla de Tondibi levou ao colapso do Imperio Songhai.

Tegherbeyat, a sección superior en ruínas da cidade, é case con certeza a máis antiga. Orixinalmente contiña unha mesquita, pero non se conserva nada. As ruínas da parte inferior da cidade inclúen unha mesquita que probablemente foi construída no século XV cando a cidade se expandiu. Algúns dos arcos de ferradura aínda están en pé e algúns muros aínda teñen restos de xeso de arxila, o que suxire que a mesquita abandonouse nalgún momento do século XIX.. ten unha fotografía en branco e negro da mesquita en ruínas que mostra un arco de medio punto na páxina 223.

A mesquita medía 24 m de norte a sur no seu extremo leste e 17 m de norte a sur no seu extremo occidental, onde se tería situado o minarete. De leste a oeste mediría 15 m. A terraza estaba sostida por cinco filas de arcos de ferradura. No extremo leste atópanse os restos dun mirhab externo e un patio de 13 por 12 m que se usaría en tempos cálidos.

Galería

Notas

Referencias

Véxase tamén

Bibliografía

. . Includes a plan on page 155. .

Outros artigos Patrimonio da Humanidade en Mauritania Ligazóns externas OUADANE: The old caravan centre World Heritage Listing Decomentry film Ancient Ksour of Ouadane (UNESCO/NHK)

Categoría:Patrimonio da Humanidade en Mauritania