Ambohimanga é un outeiro e un asentamento real fortificado tradicional (rova), un sitio arqueolóxico de Madagascar, situado aproximadamente a 24 km ao nerdés da capital, Antananarivo. A zona contén as ruínas dunha cidade, tumbas e lugares sagrados. É un sitio de importancia histórica e relixiosa na cultura do pobo malgaxe. Como resultado desta importancia, o Outeiro Real de Ambohimanga declarouse Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 2001.
Antes de que os británicos ou franceses obtivesen o control da illa, esta estaba gobernada por unha dinastía do clan Merina. O seu palacio estaba situado en Ambohimanga e, máis tarde, cando Antananarivo se converteu na capital, Ambohimanga converteuse no retiro de fin de semana da familia real. En 1895, os franceses invadiron Madagascar, depoñendo á raíña, que foi exiliada a Alxeria. Os franceses nunca permitiron que a familia real regresase.
O outeiro e a rova que se atopa no seu cumio considéranse o símbolo máis significativo da identidade cultural do pobo Merina e o monumento máis importante e mellor conservado do Reino Merina precolonial. A aldea histórica amurallada inclúe residencias e lugares de enterramento de varios monarcas clave. O sitio, un dos doce outeiros sagrados de Imerina, está asociado a fortes sentimentos de identidade nacional e mantivo o seu carácter espiritual e sagrado tanto na práctica ritual como na imaxinación popular durante polo menos catrocentos anos. Segue sendo un lugar de culto ao que veñen peregrinos de Madagascar e doutros lugares.
O sitio tivo importancia politica desde principios do século XVIII, cando o rei Andriamasinavalona (1675–1710) dividiu o Reino de Imerina en catro cuadrantes e asignou ao seu fillo Andriantsimitoviaminiandriana o goberno do cuadrante nordeste, Avaradrano, desde a súa recentemente designada capital en Ambohimanga. A división de Imerina levou a 77 anos de guerra civil, durante os cales os sucesivos gobernantes de Avaradrano levaron a cabo campañas militares para expandir o seu territorio mentres realizaban modificacións nas defensas de Ambohimanga para protexelo mellor contra os ataques. A guerra rematouna en Ambohimanga o rei Andrianampoinimerina, que emprendeu con éxito negociacións e campañas militares que reunificaron Imerina baixo o seu goberno en 1793. Tras capturar a capital histórica de Imerina en Antananarivo, Andrianampoinimerina trasladou a súa corte real e todas as funcións políticas de volta á súa sede orixinal no complexo real de Antananarivo e declarou as dúas cidades de igual importancia, con Ambohimanga como capital espiritual do reino. El e os gobernantes posteriores da súa liña continuaron a realizar rituais reais no lugar e habitaron e remodelaron regularmente Ambohimanga ata a colonización francesa do reino e o exilio da familia real en 1897. A importancia dos acontecementos históricos aquí e a presenza de tumbas reais déronlle ao outeiro un carácter sagrado que se ve reforzado aínda máis en Ambohimanga polos lugares de enterramento de varios Vazimba, os primeiros habitantes da illa.
O recinto real no cumio do outeiro está rodeado por un complexo sistema de fosas defensivas e muros de pedra e accédese a el por 14 portas, moitas das cales estaban seladas con barreiras de discos de pedra. As portas e a construción dos edificios dentro do recinto están dispostas segundo dous sistemas cosmolóxicos superpostos que valoran os catro puntos cardinais que irradian desde un centro unificador e outorgan importancia sagrada á dirección nordeste. O complexo dentro da muralla está subdividido en tres rova máis pequenas. Mahandrihono, o recinto máis grande, estableceuse entre 1710 e 1730 polo rei Andriambelomasina, permanece en gran parte intacto e contén as tumbas reais, a casa do rei Andrianampoinimerina, o palacio de verán da raíña Ranavalona II e lugares que figuraron en rituais reais clave, como o corral de cebús sacrificial, o fandroana e o patio principal. Os edificios orixinais xa non se conservan no recinto de Bevato, establecido antes de 1710 por Andriamborona, nin no recinto de Nanjakana, construído para o rei Andrianjafy a finais do século XVIII. O outeiro e a súa cidade real fortificada engadíronse á lista do Patrimonio da Humanidade da UNESCO en 2001 e representan o único sitio cultural de Madagascar tras a destrución por incendio en 1995 da súa cidade irmá histórica, a Rova de Antananarivo, pouco antes da prevista inscrición desta última na lista. Numerosas organizacións gobernamentais e da sociedade civil apoian a conservación de Ambohimanga restaurando as características danadas e evitando unha maior degradación.
Notas
Referencias
Véxase tamén
Outros artigos Patrimonio da Humanidade en Madagascar
Ligazóns externas UNESCO World Heritage Site information
Categoría:Patrimonio da Humanidade en Madagascar