miniatura|300px|Comparación de varias formas de almacenamento en disco que mostran as pistas (sen escala); o verde indica o comezo e o vermello indica o final. Algúns gravadores de CD-R(W) e DVD-R(W)/DVD+R(W) funcionan nos modos ZCLV, CAA ou CAV. En informática, almacenamento en disco (en inglés, drive, pronunciado como «draɪv», abreviatura de disk drive, que se pode traducir como «unidade de disco») é un tipo de almacenamento de datos nun dispositivo periférico destinado á lectura e/ou escritura masiva.
Contexto A información de son gravábase orixinalmente con métodos analóxicos (véxase «Gravación e reprodución de son»). Do mesmo xeito, o primeiro disco de vídeo empregaba un método de gravación analóxico. Na industria musical, a gravación analóxica foi substituída en gran medida pola tecnoloxía óptica dixital, na que os datos se gravan en formato dixital con información óptica.
O primeiro dispositivo de almacenamento dixital en disco comercial foi o IBM 350, lanzado en 1956 como parte do sistema informático IBM 305 RAMAC. O almacenamento de acceso aleatorio e baixa densidade de discos foi desenvolvido para complementar o almacenamento de acceso secuencial e alta densidade que xa usaban as unidades de cinta magnética. A vigorosa innovación na tecnoloxía de almacenamento en disco, xunto cunha innovación menos vigorosa no almacenamento en cinta, reduciu a diferenza no custo de adquisición por terabyte entre o almacenamento en disco e o en cinta; non obstante, o custo total de propiedade dos datos en disco, incluíndo a enerxía e a xestión, segue a ser maior que o da cinta.
O almacenamento en disco úsase actualmente tanto en ordenadores como en dispositivos electrónicos de consumo, como CD de son e discos de vídeo (VCD, DVD e Blu-ray).
Os datos nos discos modernos almacénanse en bloques de tamaño fixo, normalmente chamados sectores, que van desde uns poucos centos ata miles de bytes. A capacidade bruta dun disco duro é simplemente o número de superficies do disco multiplicado polo número de bloques por superficie e o número de bytes por bloque. Nalgúns sistemas IBM CKD herdados, os datos almacenábanse en discos magnéticos con bloques de lonxitude variable chamados rexistros; a lonxitude do rexistro podía variar dentro do mesmo disco e entre diferentes discos. A capacidade diminuía a medida que diminuía a lonxitude do rexistro debido aos espazos necesarios entre os bloques.
Interfaces A interface da unidade de disco é o mecanismo/protocolo de comunicación entre o resto do sistema e a propia unidade de disco. Os dispositivos de almacenamento destinados a computadoras de escritorio e portátiles adoitan usar interfaces ATA (PATA) e SATA. Os sistemas empresariais e os dispositivos de almacenamento de gama alta adoitan usar interfaces SCSI, SAS e FC, ademais dalgún uso de SATA.
Notas
Véxase tamén Outros artigos Memoria USB Ligazóns externas
Categoría:Almacenamento de datos Categoría:Medios dixitais