thumb|right|Socalcos de arroz de Nagacadan thumbnail|Vista en primeiro plano dos socalcos de arroz de Batad thumbnail|Vista dos socalcos de arroz thumbnail|A village in the Batad rice terraces thumbnail|Socalcos de arroz de Batad thumb|Aldea de Bayyo cos seus socalcos de arroz thumb|Paisaxe de Fidelisan durante o sendeirismo alt=Banaue, Batad Rice Terraces with Homes circa 2000|thumb|Banaue, socalcos de arroz de Batad con casas

Os Socalcos de arroz das cordilleiras Filipinas son un Patrimonio da Humanidade que consiste nun complexo de socalcos de arroz na illa de Luzón nas Filipinas. Inscribíronse na lista do Patrimonio Mundial da UNESCO en 1995, sendo o primeiro ben en ser incluído na categoría de paisaxe cultural da Lista do Patrimonio da Humanidade. Esta inscrición ten cinco sitios: os socalcos de arroz de Batad e os socalcos de arroz de Bangaan (ambas en Banaue), os socalcos de arroz de Mayoyao (en Mayoyao), os socalcos de arroz de Hungduan (en Hungduan) e os socalcos de arroz de Nagacadan (en Kiangan), todos na provincia de Ifugao. Os socalcos de arroz de Ifugao alcanzan unha altitude maior e construíronse en ladeiras máis pronunciadas que moitos outros socalcos. O complexo de muros de pedra ou barro de Ifugao e a coidadosa escultura dos contornos naturais das colinas e montañas combínanse para crear campos de estanques en socalcos, xunto co desenvolvemento de intrincados sistemas de rega, a captación de auga dos bosques dos cumios das montañas e un elaborado sistema agrícola.

Os socalcos de arroz de Ifugao ilustran a notable capacidade da cultura humana para adaptarse ás novas presións sociais e climáticas, así como para implementar e desenvolver novas ideas e tecnoloxías. Aínda que a UNESCO a declarou Patrimonio da Humanidade e se cre que ten máis de 2000 anos, estudos recentes do Proxecto Arqueolóxico de Ifugao indican que en realidade construíronse durante o contacto cos españois hai uns 400 anos. O mantemento dos socalcos de arroz vivos reflicte unha abordaxe principalmente cooperativa de toda a comunidade que se basea no coñecemento detallado da rica diversidade de recursos biolóxicos existentes no agroecosistema de Ifugao, un sistema anual finamente axustado que respecta os ciclos lunares, a zonificación e a planificación, unha extensa conservación do solo e o dominio dun complexo réxime de control de pragas baseado no procesamento dunha variedade de herbas, acompañado de rituais relixiosos.

Descrición histórica Os socalcaos de arroz das cordilleiras son un dos poucos monumentos de Filipinas que non mostran evidencias de ter sido influenciadas por culturas coloniais. Debido á dificultade do terreo, as tribos da Cordilleira están entre os poucos pobos de Filipinas que resistiron con éxito a calquera dominación estranxeira e conservaron a súa auténtica cultura tribal. A historia dos socalcos está entrelazada coa da súa xente, a súa cultura e as súas prácticas tradicionais.

Ademais das fortalezas de pedra idjang dos ivatan dos batanes, os socalcos, que se estendían por cinco provincias actuais, son a única outra forma de construción en pedra que se conserva do período precolonial. Filipinas, a única cultura do sueste asiático, é basicamente unha cultura baseada na madeira: a diferenza de Camboxa, Indonesia ou Tailandia, por exemplo, nas Filipinas, tanto os edificios domésticos como as estruturas rituais, como os templos e os santuarios, construíanse en madeira, unha tradición que sobreviviu nas aldeas dos socalcos.

Crese que a agricultura en socalcos comezou nas Cordilleiras hai menos de mil anos como cultivo de taro. Isto é evidencia dun alto nivel de coñecemento de enxeñaría estrutural e hidráulica por parte dos construtores de Ifugao. Os coñecementos e as prácticas, apoiadas por rituais, implicadas no mantemento dos socalcoss transfírense oralmente de xeración en xeración, sen rexistros escritos. O taro substituíuse posteriormente polo arroz arredor do ano 1600 d.C., que é o cultivo predominante na actualidade.

Técnicas de datación Para comprender a prehistoria filipina e os patróns do sueste asiático, é fundamental que os antropólogos e estudosos do sueste asiático daten os socalcos. É notoriamente difícil datar os socalcos de cultivo. Un método importante é o uso do modelo bayesiano, que aplica a datación por radiocarbono aos arrozais escalonados no norte de Filipinas. Os arqueólogos predín que estes socalcos construíronse durante o século XVI por individuos que migraban cara ao interior e ás terras altas desde España. As técnicas de datación relativa desenvolvéronse recentemente como métodos de datación radiométrica, que se volveron facilmente accesibles. Debido a que se basean na "superposición estratigráfica" e na datación por C14, houbo un inconveniente para a interpretación arbitraria: a información calibrada que se recolleu a través dos resultados de laboratorio pode non coincidir co incidente arqueolóxico que se está a datar. A modelización bayesiana é beneficiosa á hora de datar os socalcos de arroz porque, ao datar os socalcos agrícolas, é esencial coñecer as capas e as mesturas caóticas dos materiais, e a modelización bayesiana ten a capacidade de restaurar unha variedade de información cronolóxica. Segundo Stephen Acabado, «a abordaxe bayesiana comeza co que se sabe sobre a orde de deposición relativa das dúas capas e logo modifica este coñecemento á luz da información de datación do século XIV». O método de datación do século XIV utilízase para dar un período aproximado de cando se construíron e usaron os muros dos socalcos.

Tesouros culturais nacionais Os cinco grupos inscritos como parte dos socalcos de arroz das cordilleiras filipinas son Batad, Bangaan, Hungduan, Mayoyao Central e Nagacadan. Batad e Bangaan están baixo a xurisdición do Municipio de Banaue pero non se denominan os socalcos de arroz de Banaue.

Os socalcos de arroz de Banaue refírense ao grupo preto da población de Banaue visto desde o punto de vista. Ao contrario da crenza popular, estes socalcos non forman parte do Patrimonio da Humanidade da UNESCO. Non incluíronse na inscrición da UNESCO debido á presenza de numerosas estruturas modernas, o que fai que teñan unha puntuación baixa no criterio de integridade da UNESCO. Non obstante, os socalcos de arroz de Banaue son un Tesouro Cultural Nacional baixo os socalcos de arroz de Ifugao, xunto cos outros grupos de socalcos de arroz.

Socalcos de arroz da Cordilleira oficialmente na Lista do Patrimonio Mundial Socalcos de arroz de Batad (en Banaue, Ifugao) Socalcos de arroz de Bangaan (en Banaue, Ifugao) Socalcos de arroz de Mayoyao (en Mayoyao, Ifugao) Socalcos de arroz de Hungduan (en Hungduan, Ifugao) Socalcos de arroz de Nagacadan (en Kiangan, Ifugao)

Un sitio designado como Patrimonio Agrícola de Importancia Mundial

Todos situados na rexión de Ifugao, os socalcos de arroz tamén figuran como un dos sitios de Patrimonio Agrícola de Importancia Mundial ou SIPAM. Están apoiados pola xestión do coñecemento indíxena do muyong, un bosque privado que cobre cada grupo de socalcos. O muyong xestiónase mediante un esforzo colectivo e baixo prácticas tribais tradicionais. A área forestal de xestión comunitaria na parte superior dos socalcos contén arredor de 264 especies de plantas autóctonas, a maioría endémicas da rexión. Os socalcos forman grupos únicos de microbacias hidrográficas e forman parte de toda a ecoloxía montañosa. Serven como sistema de filtración de auga de choiva e están saturadas con auga de rega durante todo o ano. Unha tecnoloxía de biorritmo, na que as actividades culturais se harmonizan co ritmo da xestión do clima e a hidroloxía, permitiu aos agricultores cultivar arroz a máis de 1.000 metros.

A épica de Ifugao Hudhud

Ademais dos Arrozais en socalcos das Cordilleiras Filipinas, a UNESCO inscribiu os Cantos de Hudhud dos Ifugao, outro Tesouro Cultural Nacional, na Lista Representativa do Patrimonio Cultural Inmaterial da Humanidade en 2008 (proclamada orixinalmente en 2001). O Hudhud consiste en cantos narrativos interpretados principalmente polas mulleres maiores de Ifugao, normalmente durante a tempada de sementeira de arroz, na época da colleita e en velorios e rituais funerarios.

Ameazas Aculturación As influencias do cristianismo e da educación están a afastar os ifugaos máis novos dos seus costumes e da súa terra. Ademais, a televisión e Internet están a erosionar a ética de traballo tradicional, que é vital para o mantemento dos socalcos, que requiren moita man de obra.

O seu interese pola súa cultura e por manter o seu legado único cada vez é menor. Cando están expostos a outras culturas e lugares, asímilaos e múdanse a zonas que ofrecen oportunidades económicas. Mesmo coa introdución de equipos mecánicos como cultivadores e malladoras, moitos ifugaos novos aínda rexeitan a agricultura, percibíndoa como unha ocupación para persoas sen educación.

Emigración Moitos mozos abandonaron a agricultura e mudáronse ás cidades para traballar, deixando só nenos e anciáns nas aldeas. A emigración provoca escaseza de man de obra para traballar a terra e manter os arrozais en bo estado.

Pragas As miñocas comezaron a invadir a zona a finais da década de 1940. Escavan e crean espazos polos que a auga pode fluír entre os arrozais. Pero demasiadas miñocas fan que a auga drene rápido e os arrozais se sequen. Unha vez seco, o solo convértese en arxila e racha con facilidade. Polo tanto, cando se verte auga nun arrozal que se secou, ​​a miúdo colapsa, levando consigo o muro de pedra que o bordea.

Do mesmo xeito que as miñocas, as anguías de pantano fan buratos nos diques de rega e nos arrozais, o que os fai vulnerables ao colapso. Considéranse peores que as miñocas porque fan buratos máis grandes e reprodúcense rápido.

Outras pragas que ameazan os alicerces dos arrozais inclúen os caracois e os grilos toupa.

Fortes choivas Fortes choivas provocadas por tifóns danaron moitos arrozais.

Cambio cara ao cultivo de hortalizas Debido á pobreza, moitos agricultores están a cambiar á produción de hortalizas, que promete máis ingresos nun curto período de tempo en comparación co arroz, que tarda seis meses en crecer e ofrece menos valor de mercado. Pero este cambio esixe o uso de fertilizantes e pesticidas químicos que poderían danar a fertilidade e a ecoloxía dos socalcos de arroz. Isto leva a máis socalcos abandonados e á conversión de aínda máis dos socalcos de arroz restantes en campos de hortalizas. Ademais, pode empurrar os agricultores a limpar as zonas forestais das bacias hidrográficas en busca de novas terras.

Turismo Co turismo, algúns ifugaos converteron os seus arrozais en parcelas residenciais onde se constrúen aloxamentos e tendas de exposicións. Incluso se venden casas tradicionais.

O turismo fomentou a produción comercial de tallas de madeira e artesanía, e isto contribuíu ao esgotamento dos recursos forestais locais. Descubriuse que agora se cortan con máis frecuencia diferentes especies de árbores para tallas de madeira.

Fondos limitados No pasado, unha práctica agrícola cooperativa axudou a manter os socalcos de arroz. Segundo esta práctica, os agricultores veciños ían voluntariamente a un campo para limpar as malas herbas, plantar ou colleitar arroz ou reparar os muros de arroz ou as canles de rega danadas. O propietario do campo só proporcionaba os alimentos e espérase que axudase cando outro veciño necesitase axuda no futuro.