Henry Ford, nado o 30 de xullo de 1863 e finado o 7 de abril de 1947, foi un industrial e magnate estadounidense, fundador de Ford Motor Company e acredítanlle a creación dunha clase media na sociedade americana. Foi un dos primeiros en aplicar técnicas de traballo en cadea na produción de automóbiles. Este logro non só revolucionou a produción industrial, tivo tal influencia sobre a cultura moderna que algúns teóricos identifican esta etapa da historia social e económica como fordismo. En 1911, concedéuselle unha patente polo mecanismo de transmisión que se utilizaría no Ford Modelo T e outros automóbiles.
Ford naceu nunha granxa en Springwells Township, Míchigan e marchouse de casa aos 16 anos para buscar traballo en Detroit. Uns anos antes, Ford tivo o seu primeiro contacto cos automóbiles e, durante a segunda metade da década de 1880, comezou a reparar e, máis tarde, a construír motores. Ao longo da década de 1890, traballou con unha división de Edison Electric. Fundou a Ford Motor Company en 1903, tras varios fracasos empresariais, pero de éxito na construción de automóbiles.
A introdución do vehículo Ford Modelo T en 1908 revolucionou tanto o transporte como a industria estadounidense. Como único propietario da Ford Motor Company, Ford converteuse nunha das persoas máis ricas do mundo. Tamén foi un dos pioneiros da semana laboral e o fin de semana|semana laboral de cinco días. Ford cría que o consumismo podía contribuír á paz mundial. O seu compromiso coa redución sistemática dos custos deu lugar a numerosas innovacións técnicas e empresariais, entre elas un sistema de franquías que permitiu a creación de concesionarios de automóbiles en toda Norteamérica e nas principais cidades de seis continentes.
Ford foi coñecido polo seu pacifismo durante os primeiros anos da primeira guerra mundial, aínda que durante a guerra a súa empresa converteuse nun importante provedor de armas. Promoveu a Sociedade de Nacións. Na década de 1920, Ford promoveu o antisemitismo a través do seu xornal The Dearborn Independent e o libro The International Jew (O xudeu internacional). Opúxose á entrada do seu país na segunda guerra mundial e formou parte durante un tempo da xunta directiva do America First Committee (AFC). Tras a morte do seu fillo Edsel en 1943, Ford retomou o control da empresa, pero a súa saúde era demasiado delicada para tomar decisións e rapidamente quedou baixo o control de varios dos seus subordinados. En 1945, cedeu a empresa ao seu neto Henry Ford II. Á súa morte, en 1947, deixou a maior parte da súa fortuna á Fundación Ford e o control da empresa á súa familia. Traxectoria Orixe Henry Ford naceu o 30 de xullo de 1863 nunha granxa do municipio desaparecido de Springwells, Míchigan incorporado actualmente como parte das cidades de Detroit e Dearborn. O seu pai, William Ford (1826–1905), naceu no Condado de Cork, Irlanda, nunha familia que emigrara de Somerset, Inglaterra, no século XVI. A súa nai, Mary Ford (de solteira Litogot; 1839–1876), naceu en Míchigan como a filla máis nova de inmigrantes belgas; os seus pais morreron cando ela era nena e foi adoptada por uns veciños, os O'Hern. Os irmáns de Henry Ford foron John Ford (1865–1927); Margaret Ford (1867–1938); Jane Ford (c. 1868–1945); William Ford (1871–1917) e Robert Ford (1873–1877). Ford rematou oitavo curso nunha escola unitaria, a Springwells Middle School. Nunca asistiu ao instituto; máis tarde fixo un curso de contabilidade nunha escola comercial.Nevins and Hill (1954), 1:90.
De neno, Henry sentía paixón pola mecánica. O seu pai regaloulle un reloxo de peto cando tiña 12 anos. Aos 15, Ford desmontou, arreglou e volveu montar os reloxos dos seus amigos e veciños decenas de veces, gañándose a reputación de reloxeiro.Ford, My Life and Work, 22–24; Nevins and Hill, Ford TMC, 58.
Ford dixo que en 1875, cando tiña 12 anos, ocorreron dous acontecementos importantes: recibiu o reloxo e presenciou o funcionamento dun motor de estrada Nichols and Shepard, "...o primeiro automóbil que vira na miña vida que non era tirado por cabalos".
Ford quedou desolado cando a súa nai morreu en 1876. O seu pai esperaba que el se fixese cargo da granxa familiar, pero el desprezaba o traballo agrícola. Máis tarde escribiu: «Nunca sentín un amor especial pola granxa, era á nai na granxa a quen amaba».."Ford, My Life and Work, 24; Edward A. Guest, "Henry Ford Talks About His Mother," American Magazine, xullo de 1923, pp. 11–15, 116–120. Actividade laboral En 1879, Ford marchouse de casa para traballar como aprendiz de maquinista en Detroit, primeiro con James F. Flower & Brothers e máis tarde coa Detroit Dry Dock Company. En 1882, regresou a Dearborn para traballar na granxa familiar, onde se converteu nun experto no manexo do máquina de vapor portátil Westinghouse. Máis tarde foi contratado porlaWestinghouse para reparar os seus motores de vapor.
Aos vinte anos, Ford camiñaba catro millas até a súa igrexa episcopal todos os domingos.Evans, Harold, "They Made America", Little, Brown and Company. Nova York. miniatura|Henry Ford en 1888 (con 25 anos) No taller da súa granxa, Ford construíu un "tractor de vapor" e un coche de vapor, pero pensou que "o vapor non era axeitado para automóbiles lixeiros", xa que "a caldeira era perigosa". Ford tamén dixo que "non vía a utilidade de experimentar coa electricidade, debido ao alto custo dos cables de tranvía e a que «non se albiscaba ningunha batería de almacenamento cun peso que fose práctico". En 1885, Ford reparou un motor Otto e, en 1887, construíu un modelo de catro tempos cun diámetro de 1 polgada e unha carreira de 3 polgadas. En 1890, Ford comezou a traballar nun motor de dous cilindros.
Ford dixo: "En 1892, terminei o meu primeiro automóbil, propulsado por un motor de dous cilindros e catro cabalos de forza, cun diámetro de dúas polgadas e media e unha carreira de seis polgadas, que estaba conectado a un contraeixo mediante unha correa e, a continuación, á roda traseira mediante unha cadea. A correa cambiábase mediante unha panca de embrague para controlar a velocidade a 10 ou 20 millas por hora, complementada cun acelerador. Outras características incluían rodas de bicicleta de arame de 28 polgadas con pneumáticos de goma, un freo de pé, un depósito de gasolina de 3 galóns e, máis tarde, unha camisa de auga ao redor dos cilindros para refrixeralos. Ford engadiu que «na primavera de 1893, a máquina funcionaba á miña enteira satisfacción e dábame a oportunidade de seguir probando o deseño e os materiais na estrada". Entre 1895 e 1896, Ford conduciu esa máquina uns 1000 quilómetros. Logo comezou a fabricar un segundo coche en 1896, chegando a construír tres no taller da súa casa. Matrimonio e familia Ford casou o 11 de abril de 1888 con Clara Jane Bryant (1866-1950) e gañábase a vida dedicándose á agricultura e dirixindo un serradoiro. Tiveron un fillo, Edsel Bryant Ford (1893–1943).
Carreira En 1891 Ford converteuse en enxeñeiro da Edison Illuminating Company, e tralo seu ascenso a xefe de enxeñeiros en 1893 tiña tempo e cartos abondo para dedicar máis atención ós seus experimentos persoais sobre motores de combustión interna. Eses experimentos remataron en 1896 coa finalización do seu vehículo autopropulsado chamado cuadriciclo, que el probou o 4 de xuño dese mesmo ano (tamén era a primeira vez que conducía un automóbil). Despois de varias probas de condución, Ford pensou en formas de mellorar o cuadriciclo.
Tamén en 1896, Ford asistiu a unha reunión de executivos de Edison, onde lle presentaron a Thomas Alva Edison. Edison aprobou os experimentos automobilísticos de Ford. Animado por Edison, Ford deseñou e construíu un segundo automóbil, que terminou en 1898.Ford R. Bryan, "The Birth of Ford Motor Company". , Henry Ford Heritage Association, consultado o 2 de agosto do 2025. O 5 de agosto de 1899, co respaldo financeiro do magnate madeireiro de Detroit William H. Murphy, Ford dimitiu da Edison Company e fundou a Detroit Automobile Company. Con todo, os automóbiles producidos eran de menor calidade e máis caros do que Ford desexaba. Finalmente, a empresa non tivo éxito e disolveuse en xaneiro de 1901.
Coa axuda de C. Harold Wills, Ford deseñou, construíu e conduciu con éxito un automóbil de 26 cabalos de potencia en outubro de 1901. Tras este éxito, Murphy e outros accionistas da Detroit Automobile Company fundaron a Henry Ford Company o 30 de novembro de 1901, con Ford como enxeñeiro xefe. En 1902, Murphy contratou a Henry M. Leland como consultor; Ford, en resposta, abandonou a empresa que levaba o seu nome. Coa marcha de Ford, Leland renombró a empresa como Cadillac Automobile Company.
En colaboración co antigo ciclista Tom Cooper, Ford tamén fabricou o coche de carreiras de máis de 80 cabalos de potencia "999", co que Barney Oldfield alzouse coa vitoria nunha carreira celebrada en outubro de 1902. Ford recibiu o apoio dun vello coñecido, Alexander E. Malcomson, un comerciante de carbón da zona de Detroit. Formaron unha sociedade, Ford & Malcomson, Limited, para fabricar automóbiles. Ford púxose a traballar no deseño de automóbiles económicos, e o dúo alugou unha fábrica e contratou a un taller mecánico propiedade de John e Horace Francis Dodge para que lles fornecese pezas por valor de máis de 160 000 dólares. As vendas foron lentas e produciuse unha crise cando os irmáns Dodge esixiron o pago do seu primeiro envío.
Ford Motor Company En resposta, Malcomson reuniu a outro grupo de investidores e convenceu aos irmáns Dodge para que aceptasen unha parte da nova empresa. Ford & Malcomson foi reconstituída como Ford Motor Company o 16 de xuño de 1903. cun capital de 28 000 dólares. Entre os investidores orixinais atopábanse Ford e Malcomson, os irmáns Dodge, o tío de Malcomson, John S. Gray, o secretario de Malcolmson, James Couzens, e dous dos avogados de Malcomson, John W. Anderson e Horace Rackham. Debido á volatilidade de Ford, Gray foi elixido presidente da empresa. Ford presentou entón un coche de novo deseño sobre o xeo do lago Saint Clair, percorrendo 1 milla (1,6 km) en 39,4 segundos e establecendo unha nova marca de velocidade en terra con 91,3 millas por hora (146,9 quilómetros por hora). Convencido por este éxito, o piloto de carreiras Barney Oldfield, que bautizou este novo modelo de Ford como "999" en honra á locomotora máis rápida da época, percorreu todo o país co coche, dando a coñecer a marca Ford en tódolos Estados Unidos. Ford tamén foi un dos primeiros patrocinadores das 500 Millas de Indianapolis. Patente da transmisión miniatura|upright 0.6|esquerda|Mecanismo de transmisión de Ford (1909) En 1909, Ford solicitou unha patente para o seu novo mecanismo de transmisión. Obtivo a patente en 1911.. O modelo T miniatura|upright|Ford T (1909). O 1 de outubro de 1908, a compañía Ford lanzou o modelo T. Tiña o volante á esquerda, algo que pronto copiaron todas as demais empresas. Todo o motor e a transmisión estaban encerrados; os catro cilindros estaban fundidos nun bloque sólido; a suspensión utilizaba dous resortes semielípticos. O coche era fácil de conducir e a súa reparación era sinxela e económica. Cun prezo de 825 dólares en 1908 (28.870 dólares actuais), podia considerarse barato, e o seu prezo baixaba cada ano, feito que fixo que na década de 1920 a maioría dos condutores estadounidenses aprenderan a conducir no Modelo T.Richard Bak, Henry and Edsel: The Creation of the Ford Empire (2003), pp. 54–63.