Karl Adolph Gjellerup, nado en Roholte o 2 de xuño de 1857 e finado en Klotzsche o 13 de outubro de 1919, foi un dramaturgo e novelista danés.
Biografía Iniciou os seus estudos, pero abandonounos, se cadra sendo influído polo crítico literario danés Georg Morris Brandes.
A partir de 1892 viviu en Alemaña onde escribiu varias obras en alemán.
As súas primeiras novelas, Ung Dansk (Mozo danés, 1879) e Germanernes Laerling (Discípulo dos teutóns, 1882), eran consideradas autobiográficas e acusaban a influencia do determinismo crítico de Brandes. A súa traxedia lírica Brynhild (1884) foi a que indicou o principio dunha etapa de produción dramática. A esta seguiron varias obras con temas revolucionarios, como St. Just (1886), Thamyris (1887) e as comedias Herman Vandel (1891) e Wuthorn (1893).
Nas súas últimas novelas, como Pilgrimen Kamanita (O peregrino kamanita, 1906), vese a súa forte atracción pola cultura alemá, onde aborda amplamente o misticismo oriental.
En 1917, xunto a Henrik Pontoppidan, gañou o premio Nobel de Literatura, o cal foi outorgado en recoñecemento da súa «variada e rica poesía inspirada en altos ideais».
Obra seleccionada 1878: En idealist 1879: Ung Dansk 1879: Det unge Danmark 1880: Antigonos 1882: Germanernes loerling 1884: Brynhild 1886: St. Just 1887: Thamyris 1889: Minna 1891: Herman Vandel 1893: Wuthorn 1896: Møllen 1906: Pilgrimmen Kamanita
Categoría:Escritores de Dinamarca Categoría:Premio Nobel de Literatura Categoría:Escritores en lingua alemá Categoría:Escritores en lingua dinamarquesa Categoría:Nados en 1857 Categoría:Finados en 1919 Categoría:Novelistas de Dinamarca Categoría:Nados na rexión de Selandia Categoría:Premios Nobel de Dinamarca Categoría:Dramaturgos de Dinamarca