Tintín no Tíbet () é o vixésimo volume de As aventuras de Tintín, a serie de banda deseñada do debuxante belga Hergé. Serializouse semanalmente desde setembro de 1958 a novembro de 1959 na revista Tintín e publicouse como álbum en 1960. Hergé considerábaa a súa aventura favorita Tintín no Tíbet foi un esforzo emocional, xa que o creou mentres sufría pesadelos traumáticos e un conflito persoal mentres decidía deixar a súa muller tras tres décadas por unha muller máis nova. A historia conta como o novo reporteiro Tintín vai en busca do seu amigo Chang Chong-Chen, que as autoridades afirman que morreu nun accidente de avión no Himalaia. Convencido de que Chang sobreviviu e acompañado por Milú, o Capitán Haddock e o guía Sherpa Tharkey, Tintín cruza o Himalaia ata a meseta do Tíbet, no camiño atopa ao misterioso Ieti.
Despois de Stock de coque (1958) e o seu gran número de personaxes, Tintín no Tíbet difire doutras historias da serie porque non hai inimigos e só un pequeno número de personaxes. A historia é tamén infrecuentemente emotiva para Tintín, momentos de moita emoción como o obstinada crenza de Tintín na supervivencia de Chang, o descubrimento do osiño de peluche na neve, o Capitán Haddock sacrificándose para salvar a Tintín, o regreso de Tharkey, o encontro con Chang, e como o ieti perde o seu único amigo. Podemos ver a Tintin chorando ao imaxinar o destino de Chang, algo que só se ve en dúas ocasións ao longo de toda a serie (a outra ocasión é O Loto Azul).
Os temas da historia de Hergé inclúen percepción extrasensorial, o misticismo do budismo tibetano e a amizade. Traducido a 32 idiomas, Tintín no Tíbet foi moi aclamado polos críticos e normalmente considérase a mellor obra de Hergé, tamén foi eloxiado polo Dalai Lama, que o concedeu o premio Luz da Verdade. A historia foi un éxito comercial e publicouse en forma de libro por Casterman pouco despois da súa conclusión, a serie converteuse nunha parte definitiva da tradición da banda deseñada franco-belga. Tintín no Tíbet adaptouse para a serie animada de 1991 de Ellipse / Nelvana As aventuras de Tintín, e a dramatización de 1992-3 de BBC Radio 5 das Aventuras, o videoxogo de 1996 co mesmo nome, e o musical de 2005-6 Hergé's Adventures of Tintin, tamén destacado no documental de 2003 Tintín e eu e foi obxecto dunha exposición museística.
A primeira edición en galego foi en 1988 pola Editorial Juventud con tradución de Valentín Arias López.
Sinopse
Todo comeza nun imaxinario centro turístico en Vargèse (departamento de Savoia) xunto ao Capitán Haddock, Tintín le sobre un accidente aéreo nas montañas do Himalaia. Esa mesma tarde no hotel, Tintín dórmese un pouco mentres xoga ó xadrez co Capitán, a quen lle esta custando decidir o seu próximo movemento. Tintín ten un soño moi real sobre o seu amigo Chinés Chang Chong-Chen (véxase O Loto Azul) espertando no medio dun aeroplano en chamas, e neste momento esperta violentamente, gritando "chang!" e tirando todo o que hai na mesa. Á mañá seguinte, le no xornal que Chang atopábase no avión sinistrado no Tíbet. Crendo firmemente que o soño era unha visión certa, Tintín viaxa a Katmandú, seguido por un máis que escéptico Capitán Haddock. Alli contratan a un Pobo sherpa1sherpa chamado Tharkey, e acompañados por varios carrexadores, diríxense ao lugar do impacto.
Tras unha serie de acontecementos, descobre grandes pegadas na neve e Tharkey afirma que pertencen ao Ieti. Os porteadres abandonan ao grupo, e Tintín, Haddock e Tharkey seguen, tomando a carga que poden. Finalmente conseguen chegar ao lugar da colisión, onde Tintín atopa un osiño de peluche semisoterrado na neve, o cal parece ser pertenza de Chang. Tintín intérnase na neve tratando de seguir os pasos de Chang, e atopa unha cova onde Chang tallou o seu nome na roca. Seguidamente prodúcese unha tormenta e Tintín cae nunha fenda na terra, reincorpórase a Haddock e Tharkey, quen se abrigaron no avión sinistrado.
Tharkey decide non seguir máis adiante, afirmando que Chang está morto, e Tintín, Milú e Haddock proseguen cando Tintín ve unha bufanda na ladeira dunha montaña. Haddock perde o seu agarre e se balancea perigosamente sobre ó abismo. Quere que Tintín corte a corda que lles une e poida salvarse, pero Tintín rexeita a idea, dicindo que ou se salvan ambos ou morren xuntos. Tharkey, movido polo desinterese de Tintín, volve xusto a tempo para salvalos. Montan unha tenda na cima, pero o forte vento lévalla, ata a cara do ieti. Deciden camiñar toda a noite, e finalmente ven o mosteiro de Khor-Biyong. Prodúcese unha avalancha, e os tres son enterrados pola neve.
Raio Bendito, un monxe do mosteiro, 've' a Tintín, Milú, Haddock e Tharkey na neve, nunha visión. Arriba nas montañas, Tintín recupera a conciencia, e incapaz de chegar ata o mosteiro, escribe unha nota e manda a Milú para que a entregue. Milú marcha ao mosteiro pero se entretén e perde a nota. Por fin Milú consegue que os monxes síganlle. miniatura|300px|Lombo da edición en galego. O capitán Haddock esperta no mosteiro. Alí atopa a Tintín e Tharkey de novo. Despois Tintín cóntalle ao Gran Abade porqué están alí, e este recoméndalles abandonar a procura e volver ao seu país. Raio Bendito ten outra visión, a través da cal Tintín conclúe que Chang segue vivo, nunha cova, pero o "migou" (o ieti) reteno. Haddock non cre na visión, pero o abade explícalle que moito do que ocorre no Tíbet parece imposible aos occidentais. Tintín diríxese a Charabang, un pobo nas montañas próximo onde Raio Bendito dixo que se atopaba Chang. Haddock ao principio rexeita seguir a Tintín, pero acaba indo a Charabang, e ambos, con Milú, escalan ata o "Corno do Iac" - o sitio onde o monxe viu a Chang.
Esperan ata que o ieti abandona a cova. Tintín entra cunha cámara, xa que o Capitán ordenoulle tomar unha fotografía ao ieti se podía. Dentro da cova, Tintín atopa ao fin a Chang, quen esta doente e con febres. Haddock non consegue avisar a Tintín do regreso do ieti, e este penetra na cova, Tintín nervioso dispara accidentalmente o flash da cámara. O ieti, asustado pola potente luz, sae correndo da cova, acometendo ao Capitán, quen estaba entrando na cova. Levan en padiola a Chang, este cóntalles a historia da súa supervivencia, e de como o ieti coidouno. Chang chama o ieti "Pobre Home das Neves", e a Tintín asómbralle que non dixese "abominable". "Por suposto que non," di Chang, "coidoume. Sen el morrera de frío e fame." Atópanse de novo co Gran abade e un comité de monxes, que regalan a Tintín unha bufanda de seda en honra á coraxe demostrada, e a fortaleza da súa amizade con Chang. Son hospedados de novo no mosteiro, e tras unha semana, cando Chang recupérase, volven a Nepal en cabalo. Chang medita sobre que o ieti non é un animal salvaxe, senón que ten unha alma humana. O ieti tristemente observa a súa marcha dende a distancia.
Historia
Antecedentes e ideas temperás thumb|alt=Fotografía dunha paisaxe montañosa nevada|Hergé reuniu unha colección de recortes e imaxes similares á imaxe da paisaxe tibetana como inspiración para os seus debuxos na paisaxe de montaña.
En outubro de 1957, Hergé envioulle ao seu editor, Casterman, a portada da súa décimo novena aventura completa de Tintín, Stock de coque, e durante varias semanas considerou ideas para a trama da súa próxima historia. Recordando con agarimo os días de scoutismo da súa mocidade, a súa primeira idea foi enviar a Tintín aos Estados Unidos, como na terceira aventura, Tintín en América, para axudar a un grupo de Nativos americanos a defender as súas terras dunha grande corporación que desexaba perforar buscando petróleo, reflexionando, Hergé creu que recuperar un antigo argumento sería un paso atrás. Outra idea que tiña era Tintín tratando de demostrar que o mordomo de Haddock Néstor estaba implicando nun delito cometido polos seus antigos patróns, os irmáns Paxaro. Tamén o rexeitou, pero mantivo a idea dunha aventura sen armas nin violencia, a única historia de Tintín sen un antagonista. Unha terceira idea enviaba a Tintín e ao profesor Tornasol a unha rexión polar cuberta de neve, onde un grupo de exploradores necesitan a Tornasol para salvalos dunha intoxicación alimentaria. Abandonou esta trama tamén, pero mantivo a ambientación nun ambiente nevado e decidiu centrarse, non en Tornasol, senón no seu personaxe principal Tintín.
Un colaborador de Hergé, Jacques Van Melkebeke, suxerira en 1954 montar unha historia no Tíbet, probablemente influenciado pola obra que adaptou para Hergé nos anos 40, (A desaparición do señor Boullock). Bernard Heuvelmans, un criptozoologo que axudara a Hergé a imaxinar a exploración lunar para as dúas partes Obxectivo: a Lúa e Explorando a Lúa, entregoulle unha copia do seu libro (Trala pista de animais descoñecidos) en 1955, inscribindo no interior a suxestión de que nalgún momento Tintín debería atoparse co Ieti. En 1958, Hergé decidiu que O Tíbet sería o escenario da próxima Aventura de Tintín. As ideas iniciais para o título foron (O fociño da vaca), (O fociño do oso) e (O fociño do Iac), todos referíndose á montaña da última parte da historia. Aínda que inicialmente afirmouse que a "enquisa de mercado" elixiu o título Tintín no Tíbet suxerindo que as vendas serían mellores se o libro usaba o nome de Tintín no título, o produtor de entretemento e o autor Harry Thompson suxeriu que "o título reflectía a natureza en solitario da empresa de Tintín".
Problemas psicolóxicos de Hergé
Hergé alcanzou un período especialmente traumático na súa vida e sufriu unha Enfermidade mental. En 1956, decatouse de que deixara de amar a súa muller Germaine, coa que casara en 1932, e en 1958 namorouse de Fanny Vlaminck, unha debuxante dos estudios Hergé, vinte e oito anos máis nova. Empezaron a facerse as veiras. A nova compañeira de Hergé elevou a súa moral e compartiu moitos dos seus intereses. Germaine pronto comezou a interferir no cortexo, provocando que Hergé admitise que o seu desexo era manter unha relación con ambas mulleres. Cando non conseguiu satisfacer a ningunha delas, contemplou divorciarse de Germaine para casar con Fanny. A súa educación católica e ética Scout, fixo que sentise unha enorme culpa. Coma confesou ao entrevistador Numa Sadoul: "Significaba derrubar todos os meus valores, ¡que choque! Esta foi unha grave crise moral: estaba casado e amaba a outra persoa, a vida era imposible coa miña muller, pero por outra banda, tiña esa idea de scout de dar a miña palabra para sempre. Foi unha verdadeira catástrofe. Estaba completamente desgarrado. "
Durante este período, Hergé tivo pesadelos recorrentes nos que se enfrontou a imaxes do que describiu como "a beleza e a crueldade do branco", visións de branco e de neve que non puido explicar. Como máis tarde lle declarou a Sadoul: "Nesa época, eu atravesaba un momento de crise real e os meus soños eran case sempre soños brancos. E eran extremadamente angustiosos. Tomei nota deles e lembro un onde estaba nunha especie de torre composta por unha serie de ramplas. Caían follas mortas e cubrían todo. Nun momento concreto, nunha alcoba inmaculadamente branca, apareceu un esqueleto branco que intentaba atraparme. E entón ao instante todo ao meu redor volveuse branco. "
Por consello do seu antigo editor Raymond de Becker, Hergé viaxou a Zürich para consultar ao psicanalista suízo Franz Riklin, discípulo de Carl Jung, para descifrar os seus soños perturbadores. Riklin comprendeu á "busca da pureza" tan destacada nos soños de Hergé, e finalmente en Tintín no Tíbet. Díxolle ao autor que debía destruír "o demo da pureza" na súa mente canto antes: " Non quero desanimarche, pero nunca alcanzarás o obxectivo do teu traballo. Trátase de un ou outro: debes superar a túa crise ou continuar o teu traballo. Pero, no teu lugar, pararía de inmediato! "