O grupo oriental setentrional ten só tres membros activos en dúas áreas bastamente separadas, a lingua iagnobí en Tadjiikistán (descendente do sogdiano) e a lingua oseta no Cáucaso en Iristán do norte (Rusia) e do sur (Xeorxia) (tamén coñecido e chamado Osetia), (descendente dos escito-sármatas). Estes son restos dun vasto contínuum etnolingüístico que percorría a maioría das estepas de Asia Central no milenio I a.C. A mesma lingua avéstica, o máis antigo testemuño da rama irania, é un membro deste grupo. Coa presenza grega en Asia Central, algunhas da maioría destas linguas orientas deixaron testemuña no seu período iranio medio, mentres que dende o oeste de Cazaquistán (ou Cazaquia) a través da estepa Póntica ata Ucraína case ningunha testemuña do extenso contínuum escito-sármata sobreviviu.
Avesta, aproximadamente 1300 - s. VII (clasificación incerta). Bactrio, aproximadamente século IV - século IX. Cuaresmio aproximadamente século IV - século XIII. Sogdiano, aproximadamente século IV. Iagnobí. Escita. oriental (escita-khotanés). Khotanés, aproximadamente século V - século X. Tumxuqués (anteriormente denominada maralbaxí), século VII. occidental (escita-sármata), aproximadamente século VIII. oseto antigo Digorés Iriano (Ironau para os seus falantes, ou oseto moderno) Xásico.
Categoría:Linguas iranias orientais setentrionais