A Comunidade Valenciana (en valenciano: Comunitat Valenciana, en castelán: Comunidad Valenciana), tamén coñecida como País Valenciano (en valenciano: País Valencià, en castelán: País Valenciano), é unha comunidade autónoma na costa mediterránea de España, recoñecida como nacionalidade no seu Estatuto de Autonomía. É así pois un país ou rexión de Europa situado ó leste da Península Ibérica, que popularmente se denomina moitas veces simplemente Valencia.

Esténdese entre o río Sénia en Vinaròs até Pilar de la Horadada, máis aló da desembocadura do río Segura, cunha delimitación terrestre de 834 km de lonxitude, e 644 km de lonxitude de costa. Ademais, as illas mediterráneas de Nova Tabarca e das Columbretes, son tamén de administración valenciana. A súa posición xeográfica é 40°47′ ó extremo norte, 37°51′ ó extremo sur, 0°31′ E ó extremo oriental, e 1°31′ O ó extremo occidental.

As súas orixes remóntanse no histórico Reino de Valencia creado no século XIII como causa da colonización feudal de aragoneses, fundamentalmente e por esta orde, dos reinos de taifas islámicos de Valencia, Dénia, e parte de Murcia. Tras o desmantelamento do Reino en 1707 polos Decretos de Nova Planta do rei Filipe V e dos frustrados intentos de conseguir o autogoberno durante finais do século XIX e comezos do XX, en 1982 finalmente acádao cun Estatuto de Autonomía, que foi reformado en 2006.

Administrativamente limita ó oeste con Castela-A Mancha e Aragón, ó sur con Murcia e ó norte con Cataluña. Ten máis de 4,8 millóns de habitantes, aínda que a cifra é moi superior se contabilizamos os habitantes de segunda residencia doutros países de Europa e os inmigrantes non censados. Así, as cidades con máis de 100.000 hab. son Valencia (807.200 hab.), Alacant (331.750 hab.), Elx (228.348 hab.), Castelló de la Plana (177.924 hab.) e Torrevieja (101.381 hab.).

Historia

Idade Antiga miniatura|esquerda|125px|Guerreiro de Moixent, século V a.C. Da Prehistoria, constatouse a primeira presenza humana nas terras valencianas preto do ano 40.000 a.C., con desfeitos dos neandertais na Cova Negra (Bellús), nas coves del Salt (Alcoi) e do Cochino (Villena).Soler, J.M. (1956): «El yacimiento musteriense de la cueva del Cochino (Villena, Alicante)», en Serv. Invest. Preh. Dip. Prov. de Valencia. Diversos traballos, 19. Valencia Da Antigüidade, considerase o País Valenciano coma o berce da civilización ibera, os cales se asentaron a partir do ano 5000 aC de procedencia non aclarada de todo, se ben sábese que eran de raza semita. Este pobo levaba un intenso intercambio comercial e cultural con tartesos, gregos, e cartaxineses, e culminaron co seu esplendor preto do século V a.C., como reflicte a súa expresión artística, a máis coñecida é a Dama de Elx.

As guerras entre cartaxineses e romanos acabaron coa civilización autóctona, o resultado da cal foi o sometemento de todo o litoral valenciano á autoridade de Roma a principios do século III a.C. A orixe da vertebración do País Valenciano xorde durante a romanización, ó redor da fundación de Valentia (Valencia) no ano 158 a.C. e de Colonia Julia Illici Augusta (Elx) no século I a.C., e as divisións provinciais da Ilercavonia (os ilercavóns eran un pobo ibérico que ocupou o territorio da depresión do Ebro), ó norte, da Edetania (tribo dos edetáns, entre o Xúcar o Segura), no centro e a Contestania, baseándose na anterior presenza de pobos iberos.

Idade Media miniatura|180px|Penó de la Conquesta, conservado no Arxiu Històric Municipal de València. Trala desintegración do Imperio romano, dende comezos do século VII até primeiros do VIII gran parte do territorio estivo suxeito ó Reino Visigodo de Toledo, e a outra parte, dende Dénia a Cartaxena estivo baixo dominación de Bizancio primeiro, e do Reino de Teodomiro despois con centro en Orihuela. O pacto de Abd al-Aziz ibn Musa con Teodomiro no ano 713 permite a entrada dos árabes á Península, coa cal empeza unha das etapas máis importantes do País Valenciano, a época da Al-Andalus. A pesar de que esta época aínda non está suficientemente estudada e constitúe un dos períodos máis escuros da Historia do País Valenciano, é xeralmente aceptada a importancia da influencia da súa cultura e a súa lingua sobre a cultura valenciana actual, que fixeron do Xarq Al-Àndalus un dos lugares máis cultos de Europa.Martínez, Francesc A. y Laguna, Antonio (2007): «De nómadas a ciudadanos», en La Gran Historia de la Comunitat Valenciana. València: Editorial Prensa Valenciana, S.A., 2007. ISBN 978-84-87502-90-3.

Porén, a orixe directa máis remota de País Valenciano de hoxe en día é principalmente vinculada coa fundación do Reino de Valencia, de carácter feudal: no ano 1233 o rei Xaime o Conquistador comeza a conquista dos territorios marcados por tres séculos de presenza sarracena: os reinos taifa de Balansiya, Dénia, e Murcia. Apenas fundado o reino, inda que ben permanece a poboación tagarina (mouriscos que habitaban na Coroa de Aragón) inicialmente maioritaria, fixéronse repoboacións con colonos cristiáns de orixe aragonesa fundamentalmente. Estes cristiáns reestruturaron a economía e organizaron o territorio ó redor das vilas con representación ás Corts ValencianesSimó Santonja, Vicent Lluïs (1997): "Les Corts Valencianes". València, Corts Valencianes.. No ano 1304 o Reino esténdese até Orihuela pola Sentenza de Torrelles (un convenio subscrito no ano 1304 entre Xaime II e Fernando IV de Castela, no que se fixaban novas fronteiras entre a Coroa de Aragón e o Reino de Castela), e xa estaba provisto dun status politicamente independente cos Furs de València (Foros de Valencia) dende o ano 1261, a sociedade valenciana desenvolve a súa identidade privativa aínda que comparta rei, cultura e lingua cos territorios hispánicos da Coroa de Aragón.

Idade Moderna miniatura|180px|Palau de la Generalitat Valenciana, en Valencia. Logo do prestixio económico, social e cultural ó longo do Segle d'Or (Século de Ouro) propiciada pola expansión mediterránea da Coroa de Aragón ó século XV, o reino vese sometido a unha presión cada vez meirande do centralismo castelán. Despois de diversos conflitos sociais, o país finalmente cede polos Decretos de Nueva Planta no 1707, co que se desmantela o Reino derrogando os seus foros, pasando formar parte do Reino de España asimilando a lexislación castelá, e priváselle de autonomía, lingua e cultura propias.

Idade contemporánea e actualidade Durante o século XIX o País Valenciano amplía as áreas de agricultura, sobre todo relacionadas co cultivo da uva, o arroz, os laranxeiros e as amendoeiras. O paso cabe a industria situarao no cuarto lugar de España até a actualidade. A comezos do século XX a sociedade valenciana reivindica o autogoberno do País Valenciano e, tras un primeiro intento durante a Segunda República española e tras un período de totalitarismo de 1939 a 1975, finalmente dispón de autonomía en 1977 durante a Transición española. Durante a segunda metade deste século xorde un novo sector económico practicamente substitúe o lugar da agricultura en canto ó nivel de ingresos económicos, o turismo. Coa aprobación do seu Estatuto en 1982 recupera o seu goberno propio, a Generalitat Valenciana, que asegura a administración.

Lingua

miniatura|150px|Extensión do valenciano no País Valenciano miniatura|150px|Páxina de Tirant lo Blanc O valenciano é recoñecido como lingua propia da Comunidade Valenciana dende o 1983 coa Lei de Uso e Ensino do Valenciano, e tamén propia do País Valenciano dende o 2006 coa reforma do Estatuto de Autonomía. Como tódalas variantes dunha lingua, ten uns disparos lingüísticos diferenciais, e a súa evolución dende a Idade Media estivo -en moitos aspectos- máis conservadora que, por exemplo, na Cataluña. Actualmente existen no País Valenciano dúas zonas de predominio lingüístico: o valenciano e o castelán. Historicamente, desde a colonización feudal medieval, o valenciano foi a lingua maioritaria a todo o país, grazas a unha lixeira maioría no número de colonos procedentes de Cataluña; con excepción das comarcas con fronteira en Aragón (Racó, Alt Millars, Alt Palància e Serrans), onde os colonos aragoneses foron maioritarios e implantaron o castelán.Guinot Rodríguez, Enric (1999): Els Fundadors del regne de València. València: Eliseu Climent, 1999. ISBN 84-7502-591-9. O resto das comarcas castelán-parlantes actuais (Foia de Bunyol, Canle de Navarrés, Val de Cofrentes, e algúns municipios do Vinalopó) son produto da repoboación con casteláns do século XVII, trala expulsión dos mouriscos, posto que estas comarcas foron de maioría andalusí dende o século XIII até o XVII. A comarca do Baix Segura parte dun proceso de substitución lingüística do castelán polo valenciano que se comezou no século XVII tras unha epidemia de peste, en 1648, que afectou á poboación anterior valenciano-parlante. A comarca da Plana d'Utiel, coma o municipio de Villena, non pertencían até o século XIX ó País Valenciano, e son de fala e cultura castelás.

O Reino de Valencia, xa que logo, non foi na Idade Media un país con dualidade lingüística valenciano/castelán, como actualmente, senón que as dúas linguas que maioritariamente se falaban eran o valenciano e o árabe, fóra das comarcas de fala castelá na fronteira con Aragón.

Hoxe en día, ás grandes cidades das comarcas historicamente valenciano-parlantes (e a calquera parte do territorio, inda que de forma non tan acusada), a presenza do valenciano é cada vez menor, debido ó proceso de minorización que esta lingua que sofre en favor do castelán, en boa medida por falla de apoio político. De feito, a última sondaxe de 2005 revela que cerca do 37% dos enquisados do predominio valenciano afirma usalo preferentemente, mentres que en 1995 a porcentaxe era do 50%. Dáse a circunstancia que o Partido Popular goberna na Generalitat do País Valenciano dende o ano 1995, polo cal varias asociacións culturais e lingüísticas asocian o descenso por motivos políticos. Ademais, este proceso viuse agravado os primeiros anos do século XXI, coa grande inmigración que supuxo, en pouco menos de 5 anos, de polo menos medio millón de habitantes máis, de fala castelá orixinal (chegados do resto do Estado Español ou América do Sur), ou doutros lugares nos que só aprenden o castelán.

Existe unha variedade dialectal en cada unha das rexións do País Valenciano. Así, ás Comarcas do Norte considéranse zona de transición lingüística e atópanse os dialectos tortosí, tortosí-sur e castellonenco; nas Comarcas do Xúcar fálase o valenciano apitxat, o dialecto falado na "Cap i Casal"; nas Comarcas Centrais e á Marina Baixa fálase o valenciano meridional, a variedade máis utilizada polos valenciano-parlantes en termos demográficos; e, por último, nas Comarcas do Sur (excepto na Marina Baixa) fálase o valenciano alacantino, un dialecto fortemente castelanizado, quizais, debido á histórica substitución lingüística do Baix Segura.

División administrativa miniatura|200px|Comarcas do País Valenciano. miniatura|200px|Catedral de Xàtiva, capital da antiga cuarta provincia. O País Valenciano deixa de ser un Estado administrativamente e xuridicamente independente logo da Batalla d'Almansa no ano 1707 cando pasa baixo administración castelá por derecho de conquista segundo os Decretos de Nueva Planta de Filipe V de Borbón, excluíndo a localidade Cabdet (Caudete) das delimitacións do reino conquistado.

Provincias