A Igrexa adventista do sétimo día é unha denominación cristiá protestante, distinguida pola súa observancia do sábado como día de repouso e pola súa énfase na crenza dunha inminente segunda chegada de Xesucristo. A denominación xurdiu do movemento Millerista en Estados Unidos a mediados do século XIX, e foi establecida formalmente en 1863. Entre os seus fundadores destaca Ellen G. White, cuxos extensos escritos continúan sendo altamente valorados pola Igrexa.
Gran parte da teoloxía adventista corresponde a ensinos protestantes comúns, como a autoridade infalible das Sacras Escrituras, a Trindade e a salvación por graza. Con todo, presentan importantes crenzas distintivas, como o estado inconsciente dos mortos, o xuízo investigador e a observancia do sábado como día de repouso. A igrexa é coñecida pola súa énfase na saúde e a alimentación -promovendo activamente o vexetarianismo-, a educación, a protección da liberdade relixiosa, e os seus principios e estilos de vida conservadores.
A igrexa mundial réxese dunha maneira democrática; isto significa que os seus membros escollen delegados cada cinco anos para a elección de novos líderes, forman a Asociación Xeral dos Adventistas do Sétimo Día, con rexións máis pequenas administradas por divisións, unións, misións/asociacións e distritos. Actualmente ten máis de 20 millóns de membros, ten unha presenza misioneira en máis de 200 países e territorios e diversifícase étnica e culturalmente. A igrexa administra numerosas escolas, universidades, hospitais, clínicas, institutos e casas editoriais en todo o mundo, así como unha destacada organización humanitaria coñecida como ADRA, a Axencia Adventista de Desenvolvemento e Recursos Asistenciais.
Historia
Orixes miniatura|William Miller, principal impulsor do movemento adventista. O xurdimento do adventismo enmárcase dentro do Segundo Gran Espertar relixioso, ocorrido durante a primeira metade do século XIX. A inestabilidade político-social -provocada polas Guerras napoleónicas- suscitou un reavivamento no estudo das profecías bíblicas por parte dun grupo de protestantes, quen consideraron acontecementos como o Terremoto de Lisboa de 1755, o Día escuro de Nova Inglaterra en 1780 e a choiva de meteoros de 1833, como sinais do inminente retorno de Xesucristo. O interese profético foi estimulado polos estudos apocalípticos de Isaac Newton e pola obra A chegada do Mesías en gloria e maxestade do xesuíta chileno Manuel Lacunza.
Un dos crentes máis entusiastas foi William Miller, un granxeiro baptista de Nova York, quen en 1818, tras dous anos de intenso estudo das profecías bíblicas, chegou á conclusión -baseándose en textos como Daniel 8:14 e aplicando o principio día por ano- que Xesucristo volvería á terra ao redor do ano 1843.
Millerismo e a gran decepción En 1831, Miller comezou a propagar as súas ideas, dando inicio a un movemento que atraeu a unhas cincuenta mil persoas de distintas confesións relixiosas, moitas das cales foron expulsadas das súas igrexas de orixe ao adherirse ao Millerismo. As ideas de Miller foron difundidas por Joshua V. Himes, pastor baptista, mediante a edición das revistas Signs of the Times e The Midnight Cry, e a publicación de numerosos folletos. Xunto a Himes e outros líderes, Miller fixou definitivamente a data do regreso de Cristo para o 22 de outubro de 1844. Cando isto non ocorreu, a maioría dos seus seguidores abandonaron o movemento, retornando ás súas igrexas de orixe.
Organización da igrexa miniatura|James e Ellen White, pioneiros da Igrexa Adventista. Un grupo minoritario continuou estudando os textos bíblicos, tentando atopar unha resposta á errada predición. Algúns chegaron á conclusión de que os cálculos de Miller eran correctos, pero errara na interpretación da «purificación do santuario» mencionada en Daniel 8:14. Eles consideraron que o texto se refería á «purificación do santuario celestial» e non á segunda chegada de Cristo, acontecemento que continuaron considerando inminente, pero evitando en diante sinalar unha data concreta. Dentro deste grupo destacaban Hiram Edson, impulsor da doutrina do santuario celestial; Joseph Bates, mariño xubilado que investira toda a súa fortuna na propagación da mensaxe millerita; e James White e Ellen Harmon, quen contraeron matrimonio en 1846. Bates converteuse no principal defensor da observancia do sábado como día de repouso, crenza adoptada dos Baptistas do Sétimo Día, e pronto aceptada polos líderes do movemento adventista.
Inicialmente, os adherentes do millerismo non tiñan a intención do formar unha nova igrexa, pero tras o gran chasco víronse na necesidade de contar cunha institución que coordinase a difusión das súas crenzas. En 1853 -como primeiro paso cara a unha organización formal- iniciouse a entrega de credenciais pastorais, e en 1860 os crentes acordaron a creación dunha entidade que puidese ser legalmente propietaria das casas de culto e dunha imprenta adquirida en 1855, que ata ese momento atopábanse a nome de James White. Na asemblea, celebrada en Battle Creek, Míchigan, escolleron ser coñecidos como adventistas do sétimo día.
A organización oficial da igrexa realizouse o 21 de maio de 1863, ao constituírse a Asociación Xeral dos Adventistas do Sétimo Día, que contaba inicialmente con 3500 membros, distribuídos en 125 igrexas que eran dirixidas por 30 pastores. Como presidente da igrexa foi elixido de forma unánime James White, quen declinou o cargo, o cal foi ocupado finalmente por John Byington. miniatura|Igrexa adventista do sétimo día na Coruña.
Consolidación e crecemento A partir de 1870, a igrexa volveuse cara ao traballo misioneiro, triplicando o seu número de membros a 16 000 en 1880 e establecendo presenza máis aló dos Estados Unidos a finais do século XIX. O rápido crecemento continuou, chegando a 75 000 membros en 1901. Nese tempo, a denominación operaba dous colexios, unha escola de medicina, unha ducia de academias, 27 hospitais e 13 casas editoras. En 1945, a igrexa informaba que tiña 210 000 membros nos Estados Unidos e o Canadá, e 360 000 no estranxeiro; contaba cun orzamento de 29 millóns de $USD e a cantidade de alumnos nas súas institucións educativas chegaba a 140 000.
Durante gran parte do século XIX, a igrexa loitou a medida que se formaban as súas crenzas e doutrinas fundamentais, especialmente por un número de teólogos que apoiaban a doutrina do arianismo (aínda que Ellen White estaba en contra dela). Isto, xunto a outras posturas teolóxicas da igrexa, levou ao consenso entre grupos Protestantes conservadores de cualificala como unha seita.O historiador adventista R. Knight menciona outros destacados evanxélicos que consideraban que a doutrina Adventista era heterodoxa; estos incluían a Donald Barnhouse (antes de 1950), Norman F. Douty, Herbert S. Bird, E. B. Jones, Louis B. Talbot e M. R. DeHaan. Consulte Consulte tamén e Con todo, a Igrexa Adventista adoptou a súa postura oficial respecto da Santa Trindade a comezos do século XX e comezou a dialogar con outros grupos protestantes cara á metade do século XX, gañando aos poucos recoñecemento como igrexa protestante.
Crenzas alt=Biblia de Gutenberg exposta na Biblioteca Pública de Nova York|miniatura|Os adventistas sosteñen que a Biblia é a Palabra de Deus e a única fonte das súas crenzas.
Os adventistas do sétimo día basean a súa doutrina nas cinco soas que resumen as crenzas teolóxicas básicas dos protestantes: a Biblia como a única norma de fe e práctica dos cristiáns, Cristo como único mediador entre Deus e os homes, e a salvación como un don divino recibido unicamente mediante a fe, que ten o propósito de vivir unha vida que glorifique soamente a Deus.
A Igrexa mostrouse remisa á formalización dun credo, argumentando que «A Biblia e só a Biblia» constitúe o seu único credo. Con todo, debido á necesidade dunha publicación oficial que permitise á comunidade comprender mellor a fe adventista, un comité da Asociación Xeral preparou un documento que expuña en forma abreviada as principais ensinanzas da denominación. Esta declaración -que incluía 22 afirmacións- foi publicada por primeira vez no anuario institucional de 1931, e permaneceu vixente ata que a sesión da Asociación Xeral realizada en 1980 substituíuna cun resumo similar pero máis amplo, que contiña 27 parágrafos publicados baixo o título de Crenzas Fundamentais dos adventistas do Sétimo Día.
Co obxectivo de asegurar que non se interpretase o documento como un credo inmodificable, no ano 2000 engadiuse un preámbulo, expresando que «Estas crenzas, tal como se presentan aquí, constitúen a forma como a igrexa comprende e expresa as ensinanzas da Escritura. Pódense revisar estas declaracións nun congreso da Asociación Xeral, se o Espírito Santo leva á igrexa a unha comprensión máis plena da verdade bíblica ou atopa unha linguaxe mellor para expresar as ensinanzas da Santa Palabra de Deus.» Unha expansión e revisión tal ocorreu o ano 2005 ao aprobarse unha declaración adicional, quedando resumida a doutrina da igrexa en 28 crenzas fundamentais. A aceptación pública destas crenzas é prerrequisito para o bautismo e, por tanto, para ser chegar a ser membro da Igrexa.
Case todas as crenzas da Igrexa adventista son compartidas por un ou máis grupos cristiáns. Con todo, algunhas son trazos distintivos desta denominación.
Crenzas comúns co cristianismo tradicional alt=Carl Bloch, O Sermón do Monte (1877).|miniatura|Os adventistas cren que Xesucristo é Deus e que existiu eternamente.
Os adventistas do sétimo día comparten cos cristiáns e os credos protestantes históricos a crenza nun só Deus creador, sustentador e gobernante do universo, que é omnipotente, omnisciente e omnipresente. Profesan que a divindade é unha unidade de tres persoas coeternas: Deus o Pai, Deus o Fillo e Deus Espírito Santo.
Cren tamén que as Sacras Escrituras -que abarcan o Antigo e o Novo Testamento- son a revelación inspirada de Deus aos homes, e constitúen a única regra de fe e práctica.
Sosteñen que Xesucristo é Deus en toda a extensión da palabra, e que existiu co Pai desde toda a eternidade. Se encarnou mediante unha concepción milagrosa e un nacemento virxinal, e viviu unha vida sen pecado na terra. A súa morte vicaria e expiatoria é suficiente por si mesma para a redención da humanidade. Ao terceiro día resucitou da tumba, e posteriormente ascendeu literal e fisicamente ao ceo, onde exerce como mediador ante o Pai. Retornará á terra nunha segunda chegada inminente, literal, persoal, visible e de alcance mundial.
Consideran ademais que o home foi creado inmaculado, pero que pola súa subseguinte caída entrou nun estado de separación e depravación. Con todo, pode alcanzar a salvación unicamente por graza, a través da fe no sacrificio de Xesús na cruz. A entrada á vida nova en Cristo é mediante o bautismo, unha confesión pública da morte do vello home e do novo nacemento. A igrexa é a comunidade de crentes que confesan que Xesucristo é Señor e Salvador, un corpo con moitos membros, chamados de toda nación, raza, lingua e pobo. Desta forma, ensinan que o home é xustificado pola fe, santificado pola morada interior de Cristo a través do Espírito Santo, e será glorificado na resurrección ou translación dos santos, cando Xesucristo retorne á terra. Na Terra Nova, Deus proporcionará un fogar eterno para os redimidos e un ambiente perfecto para a vida, o amor, o gozo e a aprendizaxe eternas na súa presenza.
Por último, comparten que o matrimonio foi establecido por Deus no Edén para que fose unha unión para toda a vida entre un home e unha muller, que haberá un xuízo de todos os homes, e que o evanxeo ha ser predicado como testemuño a todo o mundo.
Crenzas comúns con algúns grupos cristiáns alt=Rembrandt, Moisés coas Táboas da Lei (1659).|miniatura|Os dez mandamentos son considerados polos adventistas a norma de vida e conduta para a humanidade.