205px|dereita miniatura|Os tres núcleos que conforman o cometa C/2001 A2 Os cometas son corpos de forma irregular, fráxiles e pequenos (en relación con outros corpos espaciais), compostos por unha mestura de grans non volátiles e gases conxelados. Teñen órbitas moi elípticas que os leva moi preto do Sol e os devolve ó espazo profundo, moitas veces alén da órbita de Plutón.
As estruturas dos cometas son diversas e moi dinámicas, pero todos eles desenvolven unha nube de material difuso que os rodea, denominada cabeleira (a 'cola', que vai detrás ó achegarse ó sol e diante ó afastarse, pasando a chamarse ás veces 'barba'), que xeralmente crece en tamaño e brillo á medida que o cometa se aproxima ó Sol. Xeralmente é visible un pequeno núcleo brillante (de menos de 10 quilómetros de diámetro) cara a un extremo da cabeleira. A cabeleira e mailo núcleo xuntos constitúen a cabeza do cometa ou cometa visible.
Á medida que os cometas se aproximan ó Sol desenvolven colas enormes de material luminoso que se estenden por millóns de quilómetros dende a cabeza, afastándose do Sol. Cando están lonxe do Sol, o núcleo está moi frío e o seu material está conxelado. Neste estado os cometas reciben ás veces o nome de "iceberg sucio" ou "bola de neve sucia". Cando un cometa se aproxima ó Sol, a poucas UA (unidades astronómicas) do Sol, a superficie do núcleo comeza a quecer e os volátiles evapóranse. As moléculas evaporadas despréndense e arrastran con elas pequenas partículas sólidas formando a cabeleira do cometa, de gas e po.
Cando o núcleo está conxelado, pode ser visto soamente debido á luz solar reflectida. Así e todo, cando se crea a cabeleira, o po reflicte máis luz solar e o gas da cabeleira absorbe a radiación ultravioleta e comeza a fluorescer. A unhas 5 UA do sol, a fluorescencia xeralmente faise máis intensa cá luz reflectida.
Á medida que o cometa absorbe a luz ultravioleta, os procesos químicos desprenden hidróxeno, que escapa á gravidade do cometa e forma unha envolta de hidróxeno. Esta envolta non pode ser vista dende a Terra xa que a súa luz é absorbida pola nosa atmosfera, pero foi detectada polas naves espaciais.
A presión da radiación solar e os ventos solares aceleran os materiais afastándoos da cabeza do cometa a diferentes velocidades de acordo co tamaño e masa dos materiais. Por isto, as colas de po relativamente masivas son aceleradas máis amodo e acostuman ser combadas. A cola iónica é moito menos masiva, e é acelerada tanto que aparece como unha liña case recta que se estende dende o cometa no lado oposto ó sol.
A súa orixe aceptada en xeral é a chamada Nube de Oort, zona alén Plutón na que se cre que se moven moitos corpúsculos que de cando en vez (polo paso dunha estrela máis achegada, por exemplo) desequilibran a súa traxectoria iniciando unha viaxe ata o Sistema Solar máis interno.
Etimoloxía miniatura|upright|Na Crónica anglosaxoa menciónase un cometa que supostamente fixo a súa aparición no 729 d.C. A palabra cometa deriva do latín comēta ou comētēs. Iso, á súa vez, é unha romanización do grego κομήτης ("que leva pelo longo"), e o Oxford English Dictionary sinala que o termo (ἀστὴρ) κομήτης xa significaba en grego "estrela de pelo longo, cometa". Κομήτης derivaba de κομᾶν ("levar o pelo longo"), que á súa vez derivaba de κόμη ("o pelo da cabeza") e utilizábase para significar "a cola dun cometa".
O símbolo astronómico para os cometas é 16px (en Unicode ☄ U+2604), que consiste nun pequeno disco con tres extensións en forma de pelo. Con todo, algúns cometas poden ter un maior contido de po, o que fai que se chamen "bólas de terra xeadas" . Orixe Os cometas proveñen principalmente de dous lugares, da nube de Oort, situada entre 50000 e 100000 UA do Sol, e do cinto de Kuiper, localizado máis aló da órbita de Neptuno. Asemade, tense creado un novo grupo de cometas, os que pululan polo cinto de asteroides, chamado 'Main-belt' (Cometas do cinto principal).
Crese que os cometas de longo período teñen a súa orixe na nube de Oort, que leva o nome do astrónomo Jan Hendrik Oort. Esta nube consiste de restos da condensación da nébula solar. Isto significa que moitos dos cometas que se achegan ao Sol seguen órbitas elípticas tan alongadas que só regresan ao cabo de miles de anos. Cando algunha estrela pasa moi preto do sistema solar, as órbitas dos cometas da nube de Oort vense perturbadas: algúns saen despedidos fóra do sistema solar, pero outros acurtan as súas órbitas. Para explicar a orixe dos cometas de curto período, como o cometa Halley, Gerard Kuiper propuxo a existencia dun cinto de cometas situados máis aló de Neptuno, o cinto de Kuiper.
As órbitas dos cometas están a cambiar constantemente: as súas orixes están no sistema solar exterior e teñen a propensión para ser altamente afectados (ou perturbados) por achegamentos relativos aos planetas maiores. Algúns son movidos a órbitas moi próximas ao Sol e destrúense cando se aproximan, mentres que outros son enviados fóra do sistema solar para sempre.
Se a súa órbita é elíptica e de período longo ou moi longo, proveñen da hipotética nube de Oort, pero se a súa órbita é de período curto ou medio-curto, proveñen do cinto de Edgeworth-Kuiper, a pesar de que hai excepcións como a do cometa Halley, cun período de 76 anos (curto), que provén da nube de Oort.
Conforme os cometas van sublimando, achegándose ao Sol e cumprindo órbitas, van sublimando o seu material, e perdéndoo por consecuencia, diminuíndo de magnitude. Tras un certo número de órbitas, o cometa "apagarase", e cando se acaben os últimos materiais volátiles, converterase nun asteroide normal e corrente, xa que non poderá volver recuperar a masa. Exemplos de cometas sen materiais volátiles son: 7968-Elst-Pizarro e 3553-Don Quixote. Características físicas Núcleo miniatura|upright|Diagrama que mostra as características físicas dun cometa. a) Núcleo, b) Coma, c) Cola de gas/ión d) Cola de po, e) Envoltura de hidróxeno, f) Movemento do cometa g) Dirección o Sol. A estrutura sólida e central dun cometa coñécese como núcleo. Os núcleos cometarios están compostos por unha amálgama de rocha, po, xeo de auga, e dióxido de carbono, monóxido de carbono, metano e amoníaco conxelados. Como tal, descríbense popularmente como "bólas de neve sucias" segundo o modelo de Fred Whipple. Os cometas cun maior contido de po foron denominados "bólas sucias de xeo". O termo "bólas de po xeadas" xurdiu tras a observación da colisión do Cometa 9P/Tempel 1 cunha sonda "impactora" enviada pola misión Deep Impact da NASA en xullo de 2005. As investigacións realizadas en 2014 suxiren que os cometas son como "Xeado frito", no sentido de que as súas superficies están formadas por xeo cristalino denso mesturado con composto orgánico, mentres que o xeo interior é máis frío e menos denso.
A superficie do núcleo é xeralmente seca, polvorenta ou rochosa, o que suxire que os xeos están ocultos baixo unha cortiza superficial de varios metros de espesor. Ademais dos gases xa mencionados, os núcleos conteñen unha variedade de compostos orgánicos, que poden incluír metanol, cianuro de hidróxeno, formaldehido, etanol, etano, e quizais moléculas máis complexas como hidrocarburos de cadea longa e aminoácidos. En 2009, confirmouse que se atopou o aminoácido glicina no po de cometa recuperado pola misión Stardust da NASA. En agosto de 2011, publicouse un informe, baseado en estudos da NASA sobre meteoritos atopados na Terra, que suxería que os compoñentes do ADN e do ARN (adenina, guanina e moléculas orgánicas relacionadas) poderían formarse en asteroides e cometas. miniatura|esquerda|upright|Cometa Borrelly exhibe chorros, pero non ten xeo na superficie. As superficies exteriores dos núcleos cometarios teñen un albedo moi baixo, o que os converte nun dos obxectos menos reflectores do sistema solar. A sonda espacial Giotto descubriu que o núcleo do cometa Halley reflicte ao redor do catro por cento da luz que incide sobre el, e a Deep Space 1 descubrio que a superficie do cometa Borrelly reflicte menos do 3,0%; en comparación, o asfalto reflicte o sete por cento. O material escuro da superficie do núcleo pode estar formado por compostos orgánicos complexos. O quecemento solar expulsa os volátiles máis lixeiros (compostos químicos), deixando atrás compostos orgánicos máis grandes que tenden a ser moi escuros, como o alcatrán ou o cru. A baixa reflectividade das superficies cometarias fan que absorban a calor que impulsa os seus procesos de desgasificación.
Observáronse núcleos de cometas con radios de ata 30 quilómetros, pero determinar o seu tamaño exacto é difícil. O núcleo de 322P/SOHO ten probablemente só 100–200 metros de diámetro. A falta de detección de cometas máis pequenos a pesar da maior sensibilidade dos instrumentos levou a algúns a suxerir que existe unha carencia real de cometas de tamaño inferior a 100–200 m. Estimouse que os cometas coñecidos teñen unha densidade media de 0.6g/cm. Debido á súa baixa masa, os núcleos dos cometas non se volven esféricos baixo a súa propia gravidade e, polo tanto, teñen formas irregulares. miniatura|upright|Cometa 81P/Wild exhibe chorros no lado luminoso e no lado escuro, cun marcado relevo, e está seco. Crese que aproximadamente o seis por cento dos asteroides próximos á Terra son núcleos extintos de cometas que xa non experimentan desgasificación, incluíndo 14827 Hypnos e (3552) Don Quixote.
Os resultados das sondas Rosetta e Philae mostran que o núcleo de 67P/Churyumov-Gerasimenko non ten campo magnético, o que suxire que o magnetismo pode non xogar un papel na formación temperá de planetesimais. Ademais, o espectrógrafo ALICE que vai montado en Rosetta determinou que os electróns (dentro de por encima do núcleo do cometa) producidos a partir da fotoionización das moléculas de auga pola radiación solar, e non os fotóns do Sol como se pensaba antes, son os responsables da degradación da auga e das moléculas de dióxido de carbono liberadas do núcleo do cometa no seu coma. Os instrumentos do módulo de aterraxe Philae atoparon polo menos dezaseis compostos orgánicos na superficie do cometa, catro dos cales (acetamida, acetona, isocianato de metilo e propionaldehído) foron detectados por primeira vez nun cometa.
+Propiedades dalgúns cometas Nome Dimensións(km) Densidade(g/cm3) Masa(kg)Halley: Utilizando as fórmulas de volume, o volume dun elipsoide de 15×8×8 km * cunha densidade de 0,6 g/cm3 obtense unha masa (m=d*v) de 3,02E+14 kg. Tempel 1: Utilizando un diámetro esférico de 6,25 km; volume dunha esfera x unha densidade de 0,62 g/cm3 da unha masa de 7,9E+13 kg. 19P/Borrelly: Utilizando as fórmulas de volume, o volume dun elipsoide de 8x4x4km x unha densidade de 0,3 g/cm3 obtense unha masa de 2,0E+13 kg. 81P/Wild: Utilizando as fórmulas de volume, o volume dun elipsoide de 5,5x4,0x3,3 km x unha densidade de 0,6 g/cm3 obtense unha masa de 2,28E+13 kg.Refs Cometa Halley 15 × 8 × 8 0.6 3x1014 Tempel 1 7.6 × 4.9 0.62 7.9x1013 19P/Borrelly 8 × 4 × 4 0.3 2.0x1013 81P/Wild 5.5 × 4.0 × 3.3 0.6 2.3x1013 67P/Churyumov-Gerasimenko 4.1 × 3.3 × 1.8 0.47 1.0x1013 Coma miniatura|upright|Imaxe do telescopio espacial Hubble do cometa ISON pouco antes do perihelio. A coma é a nube de po e gas que rodea o núcleo dun cometa. As correntes de po e gas así liberadas forman unha enorme e extremadamente delgada atmosfera ao redor do cometa chamada "coma". A forza exercida sobre a coma pola presión de radiación do Sol e o vento solar fai que se forme unha enorme "cola" que apunta cara ao exterior do Sol.