O Gran Premio de Mónaco () é unha carreira de automóbiles de Fórmula 1 que se celebra anualmente no Circuíto de Mónaco en Montecarlo a última fin de semana de maio. Dende 1929, considérase unha das carreiras de automóbiles máis importantes e prestixiosas do mundo, e é unha das carreiras, xunto coas 500 Millas de Indianápolis e as 24 Horas de Le Mans, que forma a Tripla Coroa do Automobilismo. O circuíto cualificouse como "unha situación excepcional de glamour e prestixio".
A carreira celébrase nun estreito trazado nas rúas de Mónaco, con moitos cambios de rasante e curvas pechadas, así como un túnel, polo que é unha das pistas máis esixentes na Fórmula Un. Malia as velocidades medias relativamente baixas, é un lugar perigoso para as carreiras e, a miúdo implica a intervención do coche de seguridade. É o único Gran Premio que non cumpre o mandato da FIA de 305 km de distancia mínima de carreira.
Historia e características Orixes
Do mesmo xeito que moitas carreiras europeas, o Gran Premio de Mónaco é anterior ao actual Campionato Mundial. O primeiro Gran Premio, que se celebrou o 14 de abril de 1929 organizouno o magnate do tabaco Anthony Noghès baixo os auspicios do príncipe Lois II, a través do "Automobile Club de Monaco" (ACM), naceu case por casualidade. Alexandre Noghès, o pai de Anthony, foi presidente fundador da ACM, orixinalmente chamado Sport Vélocipédique Monégasque. O ACM fixo a súa primeira incursión nos deportes de motor coa celebración do Rally de Monte Carlo en 1911. En 1928 o club intentou entrar na Association Internationale des Automobiles Clubs Reconnus (AIACR), o Consello internacional reitor do automobilismo, que o consideraba unha asociación rexional francesa. A súa solicitude rexeitouse debido á falta dun grande evento de automobilismo celebrado totalmente dentro dos límites de Mónaco. O rally non podía considerarse como tal, xa que utiliza sobre todo as estradas doutros países europeos.
Co fin de alcanzar a condición nacional completa, Noghès propuxo a creación dun Gran Premio automobilístico nas rúas de Monte Carlo. Noghès obtivo o apoio oficial do príncipe Lois II. Noghès tamén logrou o apoio para os seus plans en Mónaco de Louis Chiron, un piloto de alto nivel nas carreiras de Gran Premio de Europa. Chiron pensou que a topografía da localización sería moi adecuado para a creación dunha pista de carreiras
O primeiro Gran Premio do Automóbil de Mónaco foi un evento só por invitación, pero non todos os invitados decidiron asistir. Os pilotos líderes de Maserati e Alfa Romeo decidiron non competir, pero Bugatti estivo ben representada. Mercedes enviou o seu mellor piloto Rudolf Caracciola para pilotar un Mercedes SSK. Caracciola fixo unha carreira de loita, co que levou o seu SSK ata a segunda posición ao final da carreira, malia partir décimo quinto. A carreira gañouna "Williams" pseudónimo de William Grover-Williams pilotando un Bugatti Type 35B pintado de verde escuro, cor que se convertería co tempo en insignia dos corredores británicos. Outro piloto que competiu usando un pseudónimo foi "Georges Philippe", o Baron Philippe de Rothschild. Chiron non puido competir, por ter un compromiso previo para competir nas 500 Millas de Indianápolis no mesmo día.Hughes, M. 2007. Street theatre 1929. Motor Sport, LXXXIII/3, p. 62 Con todo, Chiron competiu o ano seguinte, foi golpeado por René Dreyfus e o seu Bugatti terminou segundo, levouse a vitoria na carreira de 1.931 pilotando un Bugatti. No ano , segue sendo o único piloto nativo de Mónaco que gañou a carreira.
O evento foi parte do Campionato de Europa pre - segunda guerra mundial e incluíuse no primeiro Campionato Mundial de Pilotos en 1950. Foi designado comoo Gran Premio de Europa dúas veces, en e , cando este título era unha designación de honra outorgada cada ano a unha carreira de Gran Premio disputada en Europa. Graham Hill coñeceuse como "O señor de Mónaco" debido ás súas cinco vitorias en Mónaco na década de 1960. O brasileiro Ayrton Senna gañou esta carreira máis veces que ningún outro piloto, con seis vitorias, gañando cinco carreiras consecutivas entre 1989 e 1993. Fernando Alonso é o único piloto que gañou a carreira en anos consecutivos con diferentes construtores Renault en e McLaren en .
O Gran Premio de Mónaco dispútase en maio coincidindo coa festa do Día da Ascensión. O circuíto de Mónaco ten gran cantidade de subidas e baixadas, curvas pechadas e vías estreitas, polo que probablemente é o circuíto máis esgotador para pilotos e vehículos. Tamén é o circuíto máis perigoso entre os que se utilizan nas carreiras de Fórmula 1. Por outra banda, é o circuíto máis espectacular e un dos máis seguidos polos espectadores na televisión.
O Gran Premio de Mónaco formou parte do primeiro Campionato Mundial de Fórmula 1 en 1950, e a partir de 1955 disputouse todos os anos. Xunto á data de Fórmula 1 dispútanse carreiras de exhibición, por exemplo de automóbiles históricos, e de campionatos menores. A Fórmula Júnior correu en Mónaco en 1950 e desde 1959 ata 1963. Entre 1964 e 1997 celebrouse unha carreira de Fórmula 3, que servía como punto de encontro dos pilotos dos distintos campionatos nacionais de Fórmula 3. A Fórmula 3000 Internacional tomou o seu lugar en 1998 e deu paso en 2005 á súa sucesora, a GP2 Series. A Fórmula 3 Euroseries correu en Mónaco por única vez en 2005, e a World Series by Renault faino desde ese mesmo ano.
Chámanlle "O circuíto dos mestres" porque é un circuíto realmente complicado. Trátase dunha estrada pola que a diario circulan milleiros de coches, situada ao lado do porto de Mónaco e que está pechada ao tráfico cando se realiza a carreira.
Antes da guerra A carreira creceu rapidamente en importancia. Debido á gran cantidade de carreiras que se denominaban 'Gran Premio', o AIACR recoñeceu oficialmente á carreira máis importante de cada un dos seus clubs automobilísticos nacionais afiliadas como Gran Premio Internacional ou Grandes épreuves, e en 1933 Mónaco foi clasificado como tal xunto ao Gran Premio de Francia, o Gran Premio de Bélxica, o Gran Premio de Italia e o Gran Premio de España. A carreira dese ano foi o primeiro Gran Premio no que se decidiron as posicións na grella, como o son agora, polo tempo da práctica, en lugar do método de votación. A carreira viu a Achille Varzi e Tazio Nuvolari intercambiar o liderado moitas veces antes de resolverse en favor de Varzi na última volta cando o coche de Nuvolari incendiouse. A carreira converteuse nunha rolda do novo Campionato de Europa en 1936, cando unha tormenta e unha mancha de aceite provocaron unha serie de accidentes, quedaron eliminados os Mercedes-Benz de Chiron, Fagioli e von Brauchitsch, así como o Auto Union 'Tipo c' de Bernd Rosemeyer. Rudolf Caracciola, demostrou o porque do seu alcume, Regenmeister (Mestre da chuvia), gañando a carreira.Kettlewell, Mike. "Monaco: Road Racing on the Riviera", in Northey, Tom, editor. World of Automobiles (London: Orbis, 1974), Volume 12, p.1383. En 1937, von Brauchitsch bateuse en duelo con Caracciola antes de gañar a carreira.Kettlewell, p.1383. Foi o último Gran Premio antes da guerra en Mónaco. En 1938, unha inscrición de 500 ₤ (ao redor de 2450 $ USA) por participante levou á AIACR a cancelar o evento, mentres a inminente guerra en 1939, e a segunda guerra mundial puxeron fin as carreiras organizadas en Europa ata 1945.
Grandes Premios da posguerra
As carreiras en Europa comezaron de novo o 9 de setembro de 1945 no Bois de Boulogne Park na cidade de París, catro meses e un día despois do final da guerra en Europa.The cradle of motorsport www.forix.com Retrieved 6 de marzo de 2007 En 1946 unha nova categoría de carreiras de primeiro nivel, Gran Premio, foi definida pola Federación Internacional do Automóbil (FIA), a sucesora do AIACR, en base á clase voiturette anterior á guerra. Un Gran Premio de Mónaco disputouse nesta fórmula en 1948, gañado polo futuro campión do mundo Nino Farina nun Maserati 4CLT.
Fórmula Un
Primeiras tempadas A carreira de 1949 cancelouse debido á morte do príncipe Lois II; incluíuse no novo campionato mundial de pilotos de Fórmula Un do ano seguinte. A carreira foi para o futuro campión mundial en cinco ocasións Juan Manuel Fangio coa súa primeira vitoria nunha carreira do Campionato do Mundo, así como o terceiro lugar para o piloto de 51 anos de idade, Louis Chiron, o seu mellor resultado na era do Campionato do Mundo. Con todo, non houbo carreira en , e en , un ano en que o campionato de pilotos do mundo 'disputouse cos menos potentes coches de Fórmula Dúas, a carreira disputouse cos regulamentos dos coches deportivos e non formou parte do Campionato do Mundo.
Desde 1955, o Gran Premio de Mónaco formou sempre parte do Campionato Mundial de Fórmula 1. Ese ano, Maurice Trintignant gañou en Montecarlo por primeira vez e Chiron volveu a puntuar e en 56 converteuse no piloto de maior idade en competir nun Gran Premio de Fórmula 1. Non foi senón ata 1957, cando Fangio gañou de novo, e o Gran Premio tivo un dobre ganador. Entre e o ex colega de Fangio en Mercedes, Stirling Moss, fíxoo mellor, do mesmo xeito que Trintignant, que gañou a carreira de novo en 1958 pilotando un Cooper. A carreira de 1961 viu Moss defenderse de tres Ferrari 156s de fábrica nun vello Rob Walker Racing Team Lotus 18 privado, logrando a súa terceira vitoria en Mónaco.The Complete Encyclopedia of Formula One, p. 262 Lines 8–9 Carlton Books Ltd. ISBN 1-85868-515-X
Era de Graham Hill miniatura| Graham Hill gañou cinco dos seus 14 Grandes Premios en Mónaco O británico Graham Hill gañou a carreira en cinco ocasións na década de 1960 e chegou a ser coñecido como o Rei de MónacoThe Complete Encyclopedia of Formula One, p. 262 Line 10 Carlton Books Ltd. ISBN 1-85868-515-X e Mr. Mónaco . Gañou por primeira vez en 1963, e logo gañou os seguintes dous anos. Na carreira de 1965 logrou a pole e liderou desde o principio, pero tivo que tomar un camiño de escape na volta 25 para evitar golpear a un dobrado lento. Volveu a pista no quinto lugar, Hill estableceu varias novas marcas de volta no camiño a vitoria A carreira tamén foi notable pola ausencia de Jim Clark (que estaba correndo as 500 Millas de Indianápolis) e para Paul Hawkins que rematou co Lotus nas augas do porto. Un incidente similar incluíuse na película de 1966 Gran Premio.Grand Prix – about uk.rottentomatoes.com Retrieved 23 de febreiro de 2007 O compañeiro de Hill, o británico Jackie Stewart, gañou en 1966 e o neozelandés Denny Hulme gañou en 1967, pero Hill gañou os seguintes dous anos, a carreira de 1969 foi a súa última vitoria no campionato de Fórmula Un, momento no cal foi dobre campión de Fórmula Un.
Reformas da pista, seguridade e aumento dos intereses empresariais