Santa Helena é unha illa volcánica tropical do océano Atlántico sur, situada a 4.000 km ao leste do Río de Xaneiro e 1.950 km ao oeste do río Cunene, que marca a fronteira entre Namibia e Angola, no suroeste de África. Administrativamente, é un Territorio de Ultramar do Reino Unido, no que inclúe ademais as dependencias das illas de Santa Helena, Ascensión e Tristan da Cunha. Santa Helena mide ao redor de 16 x 8 km e ten unha poboación de 4.534 (censo 2016). É o nome de Santa Helena de Constantinopla.
A illa estaba deshabitada cando foi descuberta polos portugueses en 1502, unha das illas máis remotas do mundo. Foi unha parada importante para os barcos que navegan a Europa desde Asia e Suráfrica durante séculos. Napoleón foi encarcerado alí no exilio polos británicos, do mesmo xeito que Dinuzulu kaCetshwayo (un líder zulú contra o dominio británico) e máis de 5.000 Boers feitos prisioneiros durante a Segunda Guerra Boer.
Entre 1791 e 1833, Santa Helena converteuse no sitio dunha serie de experimentos na conservación, reforestación e intentos de aumentar a precipitación artificial.Richard Grove, Green Imperialism: Colonial Expansion, Tropical Island Edens and the Origins of Environmentalism, 1600–1860 (Cambridge: Cambridge University Press, 1995), pp. 309–379 Esta intervención ambiental está estreitamente relacionada coa conceptualización dos procesos de cambio ambiental e axudaron a establecer as raíces do ambientalismo.
Santa Helena é o segundo máis antigo territorio de ultramar británico restante logo de Bermuda.
Santa Helena está incluída na lista de descolonización elaborada pola Organización das Nacións Unidas.
Historia Portugal nunca colonizou a illa, que veu a ser ocupada pola mariña inglesa no século XIX.
A maioría dos rexistros históricos indican que a illa foi descuberta o 21 de maio de 1502 polo navegante galego Xoán de Nova, mentres realizaba unha viaxe cara á India, ao servizo de Portugal (nesa viaxe tamén descubriu a illa de Ascensión), nomeouna así por Helena de Constantinopla. Outra teoría sostén que a illa atopada por de Nova era en realidade Tristan da Cunha, 2430 km ao sur,article: Tristan da Cunha (distance) e que Santa Helena foi descuberta por algunhas das naves unidas á escuadra da expedición de Esteban de Gama o 30 de xullo de 1503 (como se informou na conta do empregado de Thomé Lopes).A. H. Schulenburg, 'The discovery of St Helena: the search continues'. Wirebird: The Journal of the Friends of St Helena, Issue 24 (Spring 2002), pp. 13–19.Duarte Leite, História dos Descobrimentos, Vol. II (Lisbon: Edições Cosmos, 1960), 206.de Montalbodo, Paesi Nuovamente Retovati & Nuovo Mondo da Alberico Vesputio Fiorentino Intitulato (Venice: 1507) Con todo, un artigo publicado en 2015 examinou a data de descubrimento e desestimou o 18 de agosto como moi tarde para que de Nova fixera o descubrimento e logo regresara a Lisboa o 11 de setembro de 1502, se saíu de Santa Helena ou Tristan da Cunha.Ian Bruce, ‘St Helena Day’, Wirebird The Journal of the Friends of St Helena, no. 44 (2015): 32–46. A data de descubrimento alternativa do 3 de maio suxírese como historicamente máis creíble, é o día festivo Católico para o achado da Vera Cruz por Santa Helena en Xerusalén, e citado por Odoardo Duarte LopesDuarte Lopes and Filippo Pigafetta, Relatione del Reame di Congo et delle circonvicine contrade tratta dalli scritti & ragionamenti di Odoardo Lope[S] Portoghese / per Filipo Pigafetta con disegni vari di geografiadi pianti, d’habiti d’animali, & altro. (Rome: BGrassi, 1591). e Sir Thomas Herbert.Thomas Herbert, Some Yeares Travels into Africa et Asia the Great: Especially Describing the Famous Empires of Persia and Industant as Also Divers Other Kingdoms in the Orientall Indies and I’les Adjacent (Jacob Blome & Richard Bishop, 1638), 353.
A illa estaba deshabitada pero había moitos bosques e auga fresca, importaron gando, árbores froiteiras e vexetais, construíron unha capela e varias vivendas, onde deixaban aos enfermos, para que se recuperaran para a seguinte embarcación, pero non formaron un asentamento permanente. Os portugueses mantiveron a localización da illa en segredo, sobre todo pola súa posición xeográfica. O seu primeiro residente permanente foi Fernão López, un portugués da India, que se converteu en traidor e foi mutilado por orde de Afonso de Albuquerque, o gobernador de Goa. López preferiu estar exiliado que regresar a Portugal en malas condicións, e foi enviado a Santa Helena en 1513. Por orde real, López visitou Portugal pouco despois, pero regresou á illa onde morreu en 1530.
O inglés Sir Francis Drake probablemente atopou a illa no tramo final da súa viaxe ao redor do mundo (1577-1580).Drake and St Helena, privately published by Robin Castell in 2005 En 1584, dous embaixadores xaponeses que viaxaban cara a Roma fixeron escala na illa. Seguiron visitas doutros exploradores ingleses, Thomas Cavendish, quen desembarcou en xuño de 1588, durante a súa viaxe ao redor do mundo, o capitán inglés Abraham Kendall, visitou a illa en 1591 e Sir James Lancaster en 1593, facendo escala rumbo a Inglaterra desde Oriente, e regresou en 1603 á illa na primeira viaxe para a Compañía Británica das Indias Orientais. Unha vez que a localización de Santa Helena foi máis amplamente coñecida, os buques de guerra ingleses comezaron a axexar na zona para atacar as carracas portuguesas que viñan da India no seu camiño a casa. No desenvolvemento do seu comercio Extremo Oriente, os holandeses tamén comezaron a frecuentar a illa. Os portugueses e españois renunciaron a parar regularmente na illa, en parte porque utilizaban os portos na costa ao longo da África Occidental, pero tamén por mor dos ataques aos seus envíos, á profanación da súa capela e as iconas relixiosas, a destrución da súa gandería, e a destrución das plantacións polos mariñeiros holandeses e ingleses.
A illa continuou deshabitada ata que a República de Holanda fixo formalmente pretensión de Santa Helena en 1633, aínda que non hai evidencia de que a ocuparan, colonizaran ou fortificaran algunha vez máis alo dalgún colono que se estableceu na illa.
Compañía Británica das Indias Orientais (1658-1815)
miniatura| left | Unha vista da cidade e da illa de Santa Helena no Océano Atlántico pertencente á Compañía Británica das Indias Orientais, gravado, c 1790. En 1657, Oliver Cromwell outorgou á Compañía Británica das Indias Orientais unha carta para gobernar Santa Helena e, ao ano seguinte, a compañía decidiu fortificar a illa e colonizala con plantadores. O primeiro gobernador o capitán John Dutton chegou en 1659, polo que Santa Helena é unha das colonias máis antigas de Gran Bretaña agás de América do Norte e o Caribe. Foron construídas unha fortaleza e casas. Logo da restauración da monarquía inglesa en 1660, a Compañía das Indias Orientais recibiu unha carta real que lle daba o dereito exclusivo para fortificar e colonizar a illa. O forte foi rebautizado como Fort James e a cidade como Jamestown, en honor ao Duque de York, despois James II de Inglaterra.
Entre xaneiro e maio de 1673, a Compañía Holandesa das Indias Orientais tomou pola forza a illa, antes de que reforzos ingleses restauraran o control da Compañía Británica das Indias Orientais. A compañía experimentou dificultades para atraer novos inmigrantes, e os sentimentos de inquietude e rebelión fomentaronse entre os habitantes. Os problemas ecolóxicos de deforestación, erosión do chan, alimañas e a seca levaron ao gobernador Isaac Pyke en 1715 a suxerir que a poboación trasladárase a Mauricio, pero isto non sucedeu e en consecuencia a compañía continuou a subvencionar a comunidade debido á situación estratéxica da illa. Un censo de 1723 rexistraba 1.110 habitantes, incluíndo 610 escravos.
Os gobernadores do século XVIII trataron de abordar os problemas da illa mediante a introdución de plantación de árbores, a mellora das fortificacións, a eliminación da corrupción, a construción dun hospital, a loita contra o abandono dos cultivos e o gando, o control do consumo de alcohol e a introdución de reformas legais. A illa gozou dun longo período de prosperidade ao redor de 1770. O capitán James Cook visitou a illa en 1775 no tramo final da súa segunda viaxe ao redor do mundo. St. James 'Church foi erixida en Jamestown en 1774, e a Plantation House construíuse en 1791-1792 e desde entón foi a residencia oficial do gobernador.
Edmond Halley visitou Santa Helena cando saíu da Universidade de Oxford en 1676 e estableceu un observatorio astronómico cun telescopio aéreo de 7´3 m, coa intención de estudar as estrelass do hemisferio sur. A situación deste telescopio está preto de Saint Mathew's Church en Hutt's Gate no distrito de Longwood. O outeiro máis alto, 680 m leva o seu nome e chámase Monte de Halley.
Ao longo deste período, Santa Helena foi un importante porto de escala da East India Company. Os barcos procedentes da India detíñanse alí na volta das súas viaxes á India británica e a China. En Sata Helena, os barcos repoñian a subministración de auga e provisións e, en tempos de guerra, formaban convois que navegaban baixo a protección dos buques da Royal Navy. O buque do capitán James Cook o HMS' 'Endeavour' ' ancorou e reabasteceuse na costa de Santa Helena en maio de 1771 no seu retorno logo do descubrimento europeo da costa leste de Australia e o redescubrimiento de Nova Zelandia.
A importación de escravos foi declarada ilegal en 1792. O gobernador Robert Patton (1802-1807) recomendou á empresa a importación man de obra chinesa para complementar a man de obra rural. Os obreiros culis chegaron en 1810, e o seu número chegou a 600 en 1818. A moitos se lles permitiu permanecer, e os seus descendentes integráronse na poboación. Un censo de 1814 rexistraba 3.507 habitantes na illa.
Dominio británico (1815-1821) e exilio de Napoleón right|thumb | Napoléon à Sainte-Hélène por François-Joseph Sandmann miniatura|casa de Longwood (fotografía xuño de 1970) En 1815, o goberno británico de Santa Helena seleccionouse como o lugar da detención de Napoleón Bonaparte. Foi levado á illa en outubro de 1815. Napoleón aloxouse no pavillón Briars nos terreos da casa da familia Balcombe ata que completouse a súa residencia permanente en Longwood House en decembro de 1815. Napoleón morreu o 5 de maio de 1821.
British East India Company (1821-1834) Logo da morte de Napoleón, os miles de visitantes temporais retiráronse e a East India Company renovou o control total de Santa Helena. Entre 1815 e 1830, a EIC construíu o paquebote goleta St Helena dispoñible para o goberno da illa, que fixo múltiples viaxes por ano entre a illa e Cidade do Cabo, transportando pasaxeiros en ambos sentidos, materiais e provisións á illa. miniatura|left|Medio penique acuñado pola British East India Company para a illa en 1821.
Napoleón encomiou o café de Santa Helena, durante o seu exilio na illa, e o produto gozou dunha breve popularidade en París nos anos posteriores á súa morte.
A importación de escravos a Santa Helena foi prohibido en 1792, pero a emancipación gradual de máis de 800 escravos residentes non tivo lugar ata 1827.
Durante o mandato da Compañía, a illa prosperou economicamente ata 1870, ano no que comezou a sentir o efecto da apertura da Canle de Suez, en 1869, o que facilitaba as comunicacións marítimas entre Europa e Asia, evitando a navegación rodeando África, unha ruta na cal Santa Helena servía como un punto de escala fundamental.
Santa Helena, debido á súa distancia e inaccesibilidade, serviu como prisión para grandes personalidades da historia. Napoleón Bonaparte pasou os seus últimos días de vida exiliado na illa entre 1815 e a súa morte, o 5 de maio de 1821. O xeneral Piet Cronje e outros prisioneiros da Guerra Anglo-Bóers foron trasladados a este territorio, que tamén serviu de lugar de exilio a algúns xefes zulús, incluíndo Dinizulu.
Goberno e política